W sezonie był także drugi 1997/1998 w klasyfikacji sprintu i klasyfikacji długodystansowej.
Nie zdołał się zakwalifikować do kadry Norwegii na igrzyska w Calgary. Jego olimpijskim debiutem były więc igrzyska w Albertville, na których zdobył 4 medale. Pierwszym był srebrny medal w biegu na 30 km techniką klasyczną, w którym uległ jedynie swojemu rodakowi Vegardowi Ulvangowi. Kolejnymi były złote medale w biegu pościgowym 10+15 km, w biegu na 50 km techniką dowolną oraz w sztafecie 4 × 10 km. Sztafeta norweska startowała tam w składzie: Terje Langli, Vegard Ulvang, Kristen Skjeldal i Bjørn Dæhlie. Podobne wyniki uzyskał na Igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, gdzie został mistrzem olimpijskim w biegu na 10 km techniką klasyczną oraz w biegu pościgowym 10+15 km. Ponadto zdobył także razem ze Sture Sivertsenem, Ulvangiem i Thomasem Alsgaardem srebrny medal w sztafecie. igrzyska olimpijskie w Nagano były ostatnimi w jego karierze. Zdobył tam kolejne trzy złote medale: w biegu na 10 km techniką klasyczną, 50 km techniką dowolną oraz, wspólnie z Sivertsenem, Erlingiem Jevne i Alsgaardem, w sztafecie 4 × 10 km.