Martina Ertl-Renz (ur. 12 września 1973 w Bad Tölz) – niemiecka narciarka alpejska, trzykrotna medalistka olimpijska, czterokrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata.
Kariera Pierwszy sukces w karierze Martina Ertl osiągnęła 1991 roku, kiedy podczas mistrzostw świata juniorów w Geilo zdobyła dwa medale. Najpierw zajęła drugie miejsce w gigancie, a dwa dni później była trzecia w kombinacji. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała w sezonie 1991/1992, a pierwsze punkty wywalczyła 8 grudnia 1991 roku w Santa Caterina, zajmując dziesiąte miejsce w gigancie. W kolejnych startach punktowała jeszcze trzykrotnie, jednak nie poprawiła wyniku z Santa Caterina. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 65. miejsce. W lutym 1992 roku wzięła udział w slalomie podczas igrzysk olimpijskich w Albertville, kończąc rywalizację na piętnastej pozycji.
Na podium zawodów pucharowych po raz pierwszy stanęła 15 marca 1993 roku w Hafjell, gdzie była druga w gigancie. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Christina Meier-Höck, a trzecie miejsce zajęła kolejna Niemka, Katja Seizinger. Poza tym Ertl wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak na podium już nie stanęła. Sezon 1992/1993 ukończyła na siódmym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz trzecim w klasyfikacji giganta, w której uległa tylko Francuzce Carole Merle i Austriaczce Anicie Wachter. W tym samym roku wystartowała także na mistrzostwach świata w Morioce, zdobywając brązowy medal w gigancie. Podobnie jak w Pucharze Świata lepsze były tylko Merle i Wachter.
Pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniosła 19 marca 1994 roku w Vail, gdzie była najlepsza w gigancie. Poza tym jeszcze trzykrotnie stawała na podium i sezon 1993/1994 zakończyła na piątej pozycji. Piąta była także w klasyfikacji giganta, w klasyfikacji slalomu zajęła czwarte miejsce. Podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer w lutym 1994 roku zdobyła srebrny medal w gigancie. Po pierwszym przejeździe zajmowała piąte miejsce, tracąc do prowadzącej Włoszki Debory Compagnoni 0,97 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała drugi wynik, co dało jej drugi łączny czas, o 1,12 sekundy za Compagnoni i 0,78 sekundy przed Vreni Schneider ze Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach była też między innymi czwarta w biegu zjazdowym, przegrywając walkę o podium z Włoszką Isolde Kostner o 0,25 sekundy. Kolejne dwa zwycięstwa odniosła w sezonie 1994/1995: 15 stycznia w Garmisch-Partenkirchen wygrała slalom, a 25 lutego w Mariborze była najlepsza w gigancie. Oprócz tego na podium stanęła czterokrotnie, co dało jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Czwarta była też w gigancie, a w klasyfikacjach kombinacji i slalomu zajmowała trzecie miejsce.
Sezon 1995/1996 był jednym z najbardziej udanych w jej karierze. Niemka siedmiokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym cztery zwycięstwa: 16 listopada w Vail była najlepsza w supergigancie, a 8 grudnia w Val d’Isère, 21 grudnia w Veysonnaz oraz 5 stycznia w Mariborze wygrywała w gigantach. W klasyfikacji giganta wywalczyła pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę, w supergigancie była trzecia, a w klasyfikacji generalnej zajęła drugie miejsce, ulegając tylko Katji Seizinger. Na mistrzostwach świata w Sierra Nevada w lutym 1996 roku zdobyła kolejny brązowy medal w swej koronnej konkurencji. Tym razem wyprzedziły ją Deborah Compagnoni oraz Szwajcarka Karin Roten. Była tam także ósma w kombinacji i supergigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. Z rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Sestriere wróciła bez medalu. Najlepszy wynik osiągnęła tam w gigancie, który ukończyła na dwunastej pozycji. W zawodach pucharowych na podium stanęła tylko raz: 13 marca 1997 roku w Vail była w supergigancie. W klasyfikacji generalnej była dziewiąta, w supergigancie piąta, a w klasyfikacji giganta zajęła siódme miejsce.
Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1997/1998. Ertl zgromadziła 1508 punktów, dwanaście razy stanęła na podium i odniosła pięć zwycięstw. Trzy razy triumfowała w gigancie: 10 stycznia w Bormio, 25 stycznia w Cortina d’Ampezzo i 28 stycznia w Åre, 18 stycznia w Altenmarkt im Pongau wygrała supergiganta, a 1 marca 1998 roku w Saalbach-Hinterglemm triumfowała w slalomie. W klasyfikacji generalnej ponownie była druga za Seizinger, jednak w klasyfikacji giganta zdobyła Małą Kryształową Kulę, a w klasyfikacji kombinacji była druga za kolejną rodaczką, Hilde Gerg. We wszystkich swoich startach podczas igrzysk olimpijskich w Nagano plasowała się w czołowej dziesiątce. Starty rozpoczęła od zajęcia siódmego miejsca w supergigancie, jednak sześć dni później zdobyła srebrny medal w kombinacji. Niemka uzyskała czwarty czas zjazdu do kombinacji oraz najlepszy slalomu, co dało jej drugi łączny czas, o 0,18 sekundy za Seizinger i 0,58 sekundy przed Gerg. Był to czwarty przypadek w historii igrzysk olimpijskich, kiedy całe podium w narciarstwie alpejskim zajęli reprezentanci jednego kraju (Austriacy w gigancie na ZIO 1956, Austriaczki w zjeździe na ZIO 1964 i Norwegowie w kombinacji na ZIO 1994). Następnie Ertl zajęła czwarte miejsce w slalomie, przegrywając walkę o podium z Australijką Zali Steggall o 0,24 sekundy. W rozgrywanym następnego dnia gigancie także była czwarta, tym razem walkę o brązowy medal przegrała z Seizinger o 0,11 sekundy.
W sezonie 1998/1999 nie odniosła żadnego zwycięstwa na arenie międzynarodowej. Na podium zawodów pucharowych stawała siedmiokrotnie, sześć razy na drugim i raz na trzecim miejscu. W klasyfikacji supergiganta była trzecia za Austriaczkami: Alexandrą Meissnitzer i Michaelą Dorfmeister; w klasyfikacji kombinacji była szósta, a w klasyfikacji generalnej zajęła czwarte miejsce. Poza podium plasowała się także na mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek w lutym 1999 roku. Najlepsze wyniki uzyskała w gigancie i supergigancie, które ukończyła na piątym miejscu. Bez zwycięstw zakończyła także sezon 1999/2000. W Pucharze Świata na podium stanęła trzy razy, najlepszy wynik osiągając 16 marca 2000 roku w Bormio, gdzie była druga w supergigancie. W klasyfikacji generalnej była dziewiąta, w zjeździe ósma, a w klasyfikacji supergiganta jedenasta.
Największy indywidualny sukces odniosła na mistrzostwach świata w St. Anton, gdzie zdobyła złoty medal w kombinacji. Po zjeździe do kombinacji była czternasta, jednak w slalomie uzyskała najlepszy czas i ostatecznie zwyciężyła, wyprzedzając Austriaczkę Christine Sponring i Włoszkę Karen Putzer. Wystartowała także w gigancie i slalomie, jednak obu konkurencji nie ukończyła. Pięciokrotnie stawała na podium zawodów Pucharu Świata, przy czym odniosła jedno zwycięstwo: 28 października 2000 roku w Sölden wygrała giganta. W klasyfikacji generalnej sezonu 2000/2001 zajęła siódme miejsce, w gigancie szóste, a w klasyfikacji slalomu była trzecia za Janicą Kostelić z Chorwacji i Szwajcarką Sonją Nef.
Najważniejszym punktem sezonu 2001/2002 były igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. Wystartowała tam w czterech konkurencjach, najlepszy wynik osiągając w kombinacji, którą ukończyła na trzeciej pozycji. Po slalomie do kombinacji Niemka była druga, tracąc do prowadzącej Kostelić 0,50 sekundy. W zjeździe do kombinacji uzyskała siódmy wynik, co dało jej jednak trzeci łączny czas i miejsce na podium. Ostatecznie o straciła 1,88 sekundy do Kostelić oraz 0,39 sekundy do Renate Götschl. Parę dni później była między innymi piąta w slalomie, tracąc do brązowej medalistki Anji Pärson ze Szwecji 0,73 sekundy. W zawodach pucharowych ani razu nie stanęła na podium, a w czołowej dziesiątce znalazła się cztery razy. W klasyfikacji generalnej dało jej to 31. miejsce.
Mistrzostwa świata w Sankt Moritz w 2003 roku nie przyniosły jej medalu. Była tam szósta w kombinacji, dziesiąta w gigancie i jedenasta w supergigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. Na podium zawodów Pucharu Świata stanęła cztery razy, jednak ani razu nie wygrała. W klasyfikacji generalnej była piąta, a w kombinacji druga, plasując się tylko za Janicą Kostelić. Podobne wyniki osiągnęła w sezonie 2003/2004, który ukończyła na siódmej pozycji. Ponownie czterokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym swoje ostatnie pucharowe zwycięstwo: 25 października 2003 roku w gigancie w Sölden.
Startowała jeszcze przez dwa kolejne sezony, jednak osiągała słabsze wyniki. Łącznie trzy razy stawała na podium, w tym po raz ostatni w karierze: 16 marca 2006 roku w Åre, gdzie była trzecia w supergigancie. W 2005 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Bormio, gdzie odniosła swój ostatni sukces. Wspólnie z Hilde Gerg, Florianem Eckertem, swoim bratem Andreasem, Felixem Neureutherem i Moniką Bergmann zdobyła tam złoty medal w zawodach drużynowych. W startach indywidualnych najlepiej wypadła w gigancie, który ukończyła na czwartym miejscu. Walkę o podium przegrała o 0,04 sekundy z Julią Mancuso z USA. Brała także udział w rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Turynie, gdzie jej najlepszym wynikiem była siódma pozycja w kombinacji. W 2006 roku zakończyła karierę.
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym trzynaście złotych: w supergigancie w 2003 roku, slalomie w latach 1991, 1994, 1995, 1998 i 2002 oraz gigancie w latach 1993, 1996, 1997, 2000, 2003, 2004 i 2005.
W 2005 roku wyszła za mąż za triathlonistę Svena Renza, z którym ma dwójkę dzieciErneut Nachwuchs bei Martina Ertl-Renz . Wraz z mężem prowadzi sklep z odzieżą sportową w Monachium. Regularnie pracuje także jako komentatorka zawodów narciarskich dla niemieckiej telewizji.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 15. 20 lutego 1992 Albertville Slalom 1:32,68 +3,53 Petra Kronberger 4. 19 lutego 1994 Lillehammer Zjazd 1:35,93 +1,17 Katja Seizinger 5. 21 lutego 1994 Lillehammer Kombinacja 3:05,16 +3,62 Pernilla Wiberg 2.15px 24 lutego 1994 Lillehammer Gigant 2:30,97 +1,22 Deborah Compagnoni 14. 26 lutego 1994 Lillehammer Slalom 1:56,01 +3,64 Vreni Schneider 7. 11 lutego 1998 Nagano Supergigant 1:18,02 +0,44 Picabo Street 2.15px 17 lutego 1998 Nagano Kombinacja 2:40,74 +0,18 Katja Seizinger 4. 19 lutego 1998 Nagano Slalom 1:32,40 +0,51 Hilde Gerg 4. 20 lutego 1998 Nagano Gigant 2:50,59 +2,13 Deborah Compagnoni 3.15px 14 lutego 2002 Salt Lake City Kombinacja 2:43,28 +1,88 Janica Kostelić 11. 17 lutego 2002 Salt Lake City Supergigant 1:13,59 +1,25 Daniela Ceccarelli 5. 20 lutego 2002 Salt Lake City Slalom 1:46,10 +1,72 Janica Kostelić DNF1 22 lutego 2002 Salt Lake City Gigant 2:30,01 - Janica Kostelić 7. 18 lutego 2006 Turyn Kombinacja 2:51,08 +3,20 Janica Kostelić 16. 20 lutego 2006 Turyn Supergigant 1:32,47 +1,56 Michaela Dorfmeister DNF1 22 lutego 2006 Turyn Slalom 1:29,04 - Anja Pärson 15. 24 lutego 2006 Turyn Gigant 2:09,19 +3,35 Anja Pärson
Mistrzostwa świata