Spółgłoska szczelinowa międzyzębowa dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: [].
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu [ð]: modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna) prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa) jest to spółgłoska zębowa - język kontaktuje się z górnymi siekaczami, tworząc małą szczelinę. Szczelina ta jest na tyle wąska, że masy powietrza wydychanego z płuc tworzą charakterystyczny dla spółgłoski szczelinowej szum. wiązadła głosowe drgają periodycznie, spółgłoska ta jest dźwięczna
Terminologia Spółgłoska szczelinowa międzyzębowa to inaczej spółgłoska frykatywna interdentalna lub frykatyw interdentalny.
Przykłady w języku albańskim: verdhë "żółty" w języku angielskim: father [] "ojciec" w języku fidżyjskim: ciwa [] "dziewięć" w języku nowogreckim: δεν πειράζει "bez znaczenia" w języku walijskim: blaidd "wilk" język arabski kontrastuje (zapisywane literą ﺫ dhāl) i faryngalizowane [] (zapisywane literą ﻅ ) ذکر [] "przypomnienie, zikr" غليظ [] "dziki"
Spółgłoska szczelinowa niesycząca dziąsłowa dźwięczna W niektórych językach występuje spółgłoska szczelinowa niesycząca dziąsłowa dźwięczna, nie posiadająca odrębnego symbolu IPA, zapisywana [], [] lub [], kiedy niezbędne jest rozróżnienie.
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu []: modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna) prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa) jest to spółgłoska dziąsłowa – język kontaktuje się z dziąsłami, tworząc małą szczelinę. Szczelina ta jest na tyle wąska, że masy powietrza wydychanego z płuc tworzą charakterystyczny dla spółgłosek szczelinowych szum. W zależności od tego czy kontaktu dokonuje górna powierzchnia czy czubek języka, mówimy o spółgłosce apikalnej lub laminalnej. wiązadła głosowe drgają periodycznie, spółgłoska ta jest dźwięczna
Przykłady w języku islandzkim: þakið [] "dach". W tym języku zwykle jest to spółgłoska apikalna.
Przypisy
szczelinowa międzyzębowa dźwięczna