Polimery ciekłokrystaliczne (LCP z ang. liquid crystal polymer) – polimery zdolne do generowania faz ciekłokrystalicznych.
Większość polimerów ciekłokrystalicznych zawiera w swojej strukturze znane z niskocząsteczkowych ciekłych kryształów ugrupowania o kształcie zbliżonym do pręta lub dysku. Ugrupowania te mogą być wbudowane w główne łańcuchy polimerów, lub mogą być przyłączone jako ugrupowania boczne. Znane są też polimery nie posiadające typowych ugrupowań znanych z ciekłokrystalicznych związków organicznych a mimo to generujące fazy ciekłokrystaliczne.
Najważniejszą zaletą polimerów ciekłokrystalicznych w porównaniu do ciekłych kryształów opartych na związkach niskocząsteczkowych jest ich podwyższona odporność mechaniczna. Można z nich np. formować folie, które nie zmieniają swojego kształtu po przejściu do stanu ciekłokrystalicznego. Można by z nich np. wykonywać nietłukące się wyświetlacze, jednak jak dotąd przeszkodą w otrzymywaniu wyświetlaczy na bazie polimerów ciekłokrystalicznych są ich zbyt długie czasy reakcji na zmiany pola elektrycznego.
Polimery ciekłokrystaliczne znalazły jednak wiele innych zastosowań. M.in: stosuje się je jako elementy piezoelektryczne wykorzystuje się je do budowy elementów do optyki nieliniowej stosuje się je jako membrany, których przepuszczalnością można sterować za pomocą pola elektrycznego są stosowane jako indykatory temperatury podejmowane są próby stosowania ich w nanomaszynach i nanoelektronice.
Do najbardziej znanych klas polimerów ciekłokrystalicznych można zaliczyć: głównołańcuchowe poliestry i poliamidy - m.in. kevlar bocznołańcuchowe poliolefiny bocznołańcuchowe polisiloksany.
Nazwy handlowe i producenci: Xydar producent Solvay, Vectra producent Ticona, Ultrax, Victrex, Zenite
Bibliografia Włodzimierz Stańczyk, rozdział 10 w: praca zbiorowa Chemia Polimerów, red. Zbigniew Florjańczyk, Stanisław Penczek, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 1998, tom 3, .
Ciekłokrystaliczne, polimery