thumb|Stefan Biernacki (z prawej) i Kazimierz Hozer thumb|Stefan Biernacki nad Stochodem thumb|Stefan Biernacki wśród oficerów 1 pp w Beniaminowie thumb|Grób rodziny Dąb-Biernackich Stefan Dąb-Biernacki (ur. 7 stycznia 1890 w Gnojnej, zm. 9 lutego 1959 w Londynie) – oficer Legionów Polskich, członek Polskiej Organizacji Wojskowej, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej, członek loży wolnomularskiej Tomasza Zana w WilnieCezary Leżeński, Legiony to braterska nuta..., czyli od Legionów do masonów, Wolnomularz Polski, nr 40, listopad-grudzień 2003, s. 15., generał dywizji Wojska Polskiego, zdegradowany w październiku 1940 roku i zwolniony z wojska.
Życiorys Dzieciństwo, młodość i działalność niepodległościowa Syn Stanisława i Cecylii ze Szmideckich, urodzony w majątku Gnojna, w ówczesnym powiecie błońskim guberni warszawskiej. Miał sześcioro rodzeństwa: Julię Cecylię, Stanisława Adama, Witolda, Michała Zachariasza, Halinę i Józefa. W 1907 roku ukończył szkołę handlową w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie. Po studiach został asystentem w Akademii Rolniczej w Dublanach. Od 1907 roku brał udział w ruchu niepodległościowym. W 1913 roku ukończył szkołę podchorążych Okręgu Lwów i uzyskał odznakę oficerską tzw. „Parasol”.
Podczas I wojny światowej walczył od sierpnia 1914 do lipca 1917 roku w I Brygadzie Legionów Polskich. Dowodził kompanią, następnie batalionem w 1 pułku piechoty, po czym batalionem w 3 pułku piechoty.
10 lipca 1917 roku został zwolniony z Legionów Polskich bez prawa noszenia munduru legionowegoOdprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 464 .. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie. Po zwolnieniu został dowódcą Polskiej Organizacji Wojskowej w Ciechanowie.
Służba w Wojsku Polskim Od listopada 1918 roku służył w Wojsku Polskim. W latach 1919–1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, wykazując się dużą odwagą. Dowodził na krótko batalionem 32 pułku piechoty, po czym od grudnia 1918 do lutego 1919 roku tym pułkiem, następnie do grudnia 1919 roku 5 pułkiem piechoty Legionów. Od grudnia 1919 roku dowodził I Brygadą Piechoty Legionów. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W lipcu 1920 roku objął dowództwo 1 Dywizji Piechoty Legionów. Za udział w tych walkach został odznaczony Orderem Wojskowym Virtuti Militari III, IV i V klasy, przy czym był w całym Wojsku Polskim jednym z trzech oficerów odznaczonych Krzyżem Kawalerskim i jednym z sześciu żołnierzy odznaczonych Krzyżem Złotym.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał na stanowisku dowódcy 1 DP Legionów, która stacjonowała w garnizonie Wilno. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 5 pp Leg. 30 września 1922, w ramach „wyrównania stanów piechoty”, został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów z pozostawieniem na stanowisku dowódcy dywizji.
31 marca 1924 Prezydent RP, Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 18. lokatą w korpusie generałów.
W czasie przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie zamachowcówAntoni Czubiński, Przewrót majowy 1926 roku, Warszawa 1989, s. 184..
11 września 1926 Prezydent RP Ignacy Mościcki zwolnił go ze stanowiska dowódcy 1 DP Leg. i mianował generałem do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych w Warszawie. W 1929 został przesunięty na stanowisko generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych z siedzibą w Wilnie.
10 listopada 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu stopień generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 1. lokatą w korpusie generałów. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku.
15 grudnia 1930 roku został mianowany inspektorem armii z siedzibą w Wilnie. Na stanowisku tym pozostawał do września 1939 roku.
Na początku 1938 roku wydał podległym oficerom polecenie wymierzenia „sprawiedliwości”Stachurski T., Ochrona pamięci Marszałka, czyli spór o obwarzanka, 6 kwietnia 2013, [w:] Histmag.org https://histmag.org/Ochrona-pamieci-Marszalka-czyli-spor-o-obwarzanka-7792. miejscowym dziennikarzom, m.in. Stanisławowi Cywińskiemu w związku z jego recenzją w „Dzienniku Wileńskim” zawierającą passus „Polska nie jest obwarzankiem, jak powiedział pewien kabotyn” (co było aluzją do Józefa Piłsudskiego). Zażądał też osadzenia Cywińskiego w obozie w Berezie Kartuskiej. Oficerowie rozkaz wykonali: Cywińskiemu połamano żebra i skatowano do nieprzytomności. W wyniku pobicia ofiara straciła również lewe oko, a całe zajście odbyło się na oczach jego żony i córki. Oficerowie zdemolowali także redakcję pisma oraz pobili redaktora naczelnego – Aleksandra Zwierzyńskiego, jego zastępcę – Zygmunta Fedorowicza oraz kilku pracowników, w tym dwie kobietyKalicki Wł., Honor obwarzanka, „Gazeta Wyborcza” (Duży Format), 2006-04-10, s. 18.. Ani generał, ani sprawcy pobić nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności, natomiast osądzeni zostali pobici dziennikarze.
W maju 1939 roku generał doprowadził swoim postępowaniem wobec redakcji dziennika wileńskiego – „Słowo”, która broniła Stanisława Cata-Mackiewicza, do samobójczej próby słynnego zagończyka i bohatera wojny polsko-bolszewickiej ppłk. Jerzego Dąmbrowskiego – „Łupaszki”T. Strzembosz, Saga o „Łupaszce” ppłk. Jerzym Dąmbrowskim, Warszawa 1996.. Strzał oddany w klatkę piersiową ominął serce i zakończył się wielomiesięcznym pobytem w szpitalu.
Udział w kampanii 1939 roku W planie operacyjnym „Wschód” był przewidziany na stanowisko dowódcy Armii „Wilno”, natomiast w planie operacyjnym „Zachód” Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz powierzył mu dowództwo nad swym głównym odwodem – Armią „Warszawa”, później przemianowaną na Armię „Prusy”. W zamyśle Naczelnego Wodza miał to być najsilniejszy związek operacyjny WP. W ostatecznej wersji w jej skład miało wejść dziewięć wielkich jednostek: 3, 12, 13, 19, 29, 36, 39 i 44 Dywizja Piechoty oraz Wileńska Brygada Kawalerii.
1 września 1939 po południu wraz z I rzutem Kwatery Głównej Armii przybył do koszar 18 pułku piechoty w Skierniewicach i objął dowództwo nad 19 i 29 DP oraz Wileńską BK tworzącymi Północne Zgrupowanie w rejonie Skierniewice–Rawa Mazowiecka–Brzeziny. 13 DP znajdowała się na Pomorzu, a 12 DP w garnizonach na terenie Okręgu Korpusu Nr VI. 3 i 39 DP (rez.) oraz część 36 DP (rez.) dopiero rozpoczęły mobilizację. 44 DP (rez.) przeszła w podporządkowanie dowódcy Armii „Łódź”. Tak więc w pierwszym dniu wojny obronnej generał dysponował zaledwie 30% przydzielonych mu sił.
2 września, zgodnie z rozkazem Naczelnego Wodza, generał Dąb-Biernacki nakazał przegrupowanie północnego zgrupowania do rejonu Piotrków-Sulejów, oraz przeniesienia miejsca postoju dowództwa armii do Spały. Ze Sztabu Naczelnego Wodza nadeszły też informacje o przedarciu się wielkiej jednostki pancernej w rejonie na północ od Częstochowy i prawdopodobnym dalszym posuwaniu się jej w kierunku północno-wschodnim. Generał powziął zamiar wykonania nocnego uderzenia na tyły i rejony postoju jednostki pancernej gdyby ta przedarła się do rejonu koncentracji północnego zgrupowania, oraz wydał rozkaz operacyjny dla podległych mu jednostek zawierający wytyczne do walki z bronią pancerną.
3 września generał wydał rozkaz wysłania patroli w celu rozpoznania kierunków dalszego posuwania się niemieckiej jednostki pancernej. O godzinie 13.00 nadszedł rozkaz Naczelnego Wodza nakazujący pozostawienie północnego zgrupowania w rejonie koncentracji oraz zabraniający wykonywania działań zaczepnych. O godzinie 17.00 nadszedł kolejny rozkaz, nakazujący przesunięcie jednej dywizji do rejonu Piotrkowa oraz zezwalający na wysunięcie Wileńskiej Brygady Kawalerii na południe. Wieczorem generał wydał rozkazy do kolejnego przegrupowania. Jednocześnie generał domagał się informacji o przewidywanym kierunku użycia swojego zgrupowania, ponieważ armia wciąż nie otrzymała rozkazu operacyjnego od Naczelnego Wodza.
4 września wczesnym rankiem generał Dąb-Biernacki, otrzymał meldunki od 19 DP i Wil. BK o pojawieniu się 200 czołgów w rejonie Rozprzy. Generał przewidując działanie niemieckiego zgrupowania pancernego w kierunku Piotrkowa Trybunalskiego podjął zamiar wykonania koncentrycznego uderzenia z rejonu Piotrkowa i lasów Lubień przy wsparciu batalionu czołgów, ale nie uzyskał zgody Naczelnego Dowództwa, które o godzinie 9.00 nakazało zabezpieczyć Piotrków przez wysunięcie piechoty w teren na południe od miasta. W związku z tym Dąb-Biernacki osobiście wyznaczył dowódcy 19 DP linię obrony na przedpolu Piotrkowa w oparciu o tereny zabudowane. Następnie powierzył generałowi Rudolfowi Dreszerowi dowodzenie Grupą Operacyjną w składzie 19 DP i Wileńskiej Brygady kawalerii. W nocy dowódca 19 DP generał Józef Kwaciszewski z własnej inicjatywy przesunął linię obrony bliżej miasta, jednak nowe pozycje znajdowały się w terenie odkrytym.