mały|Kolegium Połączonych Szefów Sztabów we wrześniu 2025 thumb|Łańcuch dowodzenia Amerykańskich Sił Zbrojnych thumb|Żołnierze amerykańscy w czasie składania przysięgi United States Armed Forces (Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych) – siły i środki wydzielone przez Stany Zjednoczone do zabezpieczenia własnych interesów na świecie i prowadzenia walki poza państwem, a w razie wojny także do obrony swojego terytorium.
W ich skład wchodzą rodzaje sił zbrojnych, w których służy ogółem 1 340 655 żołnierzy służby czynnej (stan z 31 października 2025) z tego: Wojska Lądowe Stanów Zjednoczonych () – 455,8 tys. Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych () – 341,5 tys. Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych () – 319,0 tys. Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych () – 171,9 tys. Straż Wybrzeża Stanów Zjednoczonych () – 42,4 tys. Siły Kosmiczne Stanów Zjednoczonych () – 10,1 tys.
Naczelnym Dowódcą Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych jest Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wszystkie części poza Strażą Wybrzeża St. Zjedn. znajdują się pod cywilną kontrolą Departamentu Obrony St. Zjedn., na czele którego stoi Sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych. On jest członkiem gabinetu i podlega Prezydentowi St. Zjedn. W czasie pokoju US Coast Guard jest agencją federalną (urzędem) podległym Departamentowi Bezpieczeństwa Krajowego, a podczas wojny podlega Marynarce Wojennej St. Z.
Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych są zawodowe. Obowiązek służby wojskowej istniał w latach 1917–1918 oraz 1940–1973. Rezerwa St. Zjedn. i Gwardia Narodowa Stanów Zjednoczonych są formacjami ochotniczymi, obroną terytorialną.
Najważniejsze miejsca stacjonowania Żołnierze USA, w bazach wojskowych, ambasadach jako służący w ataszatach obrony, misjach dyplomatycznych przy organizacjach międzynarodowych, a także działający skrycie, są w prawie wszystkich państwach świata. US Armed Forces są siłami zbrojnymi o najszerszej obecności na świecie. Spis rozmieszczeń o największej ilości żołnierzy (stan w tys. na 31 praździernika 2025 r.): Kontynentalne USA – 1111 Hawaje (wyspiarski stan USA) – 45,5 Japonia – 53,5 Niemcy – 36,3 Korea Południowa – 23,6 Włochy – 12,6 Wielka Brytania – 10,1 Guam – 7,0 Hiszpania – 3,7 Bahrajn – 3,4 Turcja – 1,7 Belgia – 1,1 Kuba (Baza Guantanamo) – 0,6
Łącznie za granicą stacjonuje 170 tys. żołnierzy służby czynnej.
Według stanu na 1 stycznia 2007 r., USA posiadały na obszarze Europy: żołnierzy, 130 czołgów, 697 transporterów opancerzonych, 247 dział dużego kalibru, 48 śmigłowców bojowych i 203 samoloty bojowe. USA obowiązuje traktat o redukcji zbrojeń konwencjonalnych w Europie (CFE), zgodnie z którym USA mogą mieć w Europie nie więcej niż żołnierzy, 1812 czołgów, 3037 transporterów opancerzonych, 1553 działa dużego kalibru, 396 śmigłowców bojowych i 784 samoloty bojowe.
Dowództwa Najwyższe dowództwo amerykańskich sił zbrojnych znajduje się w budynku Pentagonu w Waszyngtonie. thumb|Strefy odpowiedzialności poszczególnych dowództw Łańcuch dowodzenia rozdziela się dalej na następujące 10 dowództw: USNORTHCOM – Dowództwo Północne, obejmuje: USA (bez Hawajów), Kanadę, Meksyk, Kubę, Portoryko, Bahamy, okoliczne wody (HQ w Bazie Sił Powietrznych Peterson w stanie Kolorado). Odpowiada za operacje na tym obszarze; USPACOM – Dowództwo Pacyfiku, obejmuje: Ocean Spokojny, Ocean Indyjski (w tym Madagaskar), Oceanię, Azję Płd. i Płd.-Wsch., Daleki Wschód, Antarktydę (HQ w Honolulu na Hawajach). Odpowiada za operacje na tym obszarze; USEUCOM – Dowództwo Europejskie, obejmuje: Europę, większość Atlantyku, Grenlandię, wschodnią połowę Arktyki, całą Rosję, Turcję, Izrael, Liban, Syrię, rejon Kaukazu (HQ w Stuttgarcie-Vaihingen w Niemczech). Odpowiada za operacje na tym obszarze; USSOUTHCOM – Dowództwo Południowe – Ameryka Południowa, Ameryka Środkowa, Karaiby (bez Kuby, Portoryko i Bahamów) (HQ w Miami na Florydzie). Odpowiada za operacje na tym obszarze; USCENTCOM – Dowództwo Środkowe – wschodnia Afryka (Egipt, Sudan, Kenia i „Róg Afryki”), Bliski Wschód (bez: Izraela, Libanu, Syrii, Turcji), Iran, Afganistan, Pakistan i Azję Środkową (republiki poradzieckie) (HQ w Bazie Sił Powietrznych MacDill na Florydzie). Odpowiada za operacje na tym obszarze; USAFRICOM – Dowództwo Afrykańskie – obejmuje obszar Afryki (bez Egiptu i Rogu Afryki) i okolicznych wód Atlantyku i Oceanu Indyjskiego; USJFCOM – Dowództwo Sił Połączonych, odpowiada za wspólne operacje różnych rodzajów sił zbrojnych (wojska lądowe, marynarka wojenna, piechota morska, siły powietrzne, straż wybrzeża) poza granicami USA (HQ w Norfolk w Wirginii); USSOCOM – Dowództwo Sił Specjalnych, odpowiada za operacje komandosów US Army i US Navy oraz jednostek specjalnych USMC i USAF (HQ w Bazie Sił Powietrznych MacDill na Florydzie); USTRANSCOM – Dowództwo Transportu, odpowiada za lądowy, morski i powietrzny transport amerykańskich jednostek wojskowych na całym świecie (HQ w Bazie Sił Powietrznych Scott w stanie Illinois); USSTRATCOM – Dowództwo Sił Strategicznych, podlegają mu jednostki lotnictwa i marynarki wojennej dysponujące bronią nuklearną (HQ w Bazie Sił Powietrznych Offutt w Nebrasce).
Wyposażenie techniczne thumb|Amerykański czołg M1A1 Abrams thumb|Amerykański kołowy wóz opancerzony Stryker Siły Zbrojne USA są jednymi z największych na świecie pod względem sprzętu. Mają najwięcej samolotów, śmigłowców, dużych okrętów bojowych. Dysponują również drugim (po Rosji) arsenałem nuklearnym na świecie. Ważniejsze wyposażenie w 2006 r. (bez stanu niejawnego): czołgi – 6323 sztuki bojowe pojazdy opancerzone – 19800 artyleria kalibru powyżej 75 mm – 6703 samoloty bojowe – 3109 śmigłowce uderzeniowe – 1772 duże okręty bojowe – 279 rakiety o zasięgu ponad 25 km i ręczne wyrzutnie rakiet – 111,8 tys.
Siły strategiczne (2006 r.): rakiety międzykontynentalne (ICBM) Minuteman III – 500 sztuk (w 3 bazach lotniczych) rakiety woda-ziemia (SLBM) D-5 Trident II – 336 sztuk (na 14 okrętach podwodnych klasy Ohio) bombowce B-52H – 95 sztuk bombowce B-2 – 20 sztuk głowice nuklearne – 9960 sztuk
Rezerwa i mobilizacja Siły regularne wspierają Gwardia Narodowa (National Guard) i Rezerwa (Reserve):
Gwardia Narodowa (składa się z Army National Guard i Air National Guard) i liczy 422 tys. osób (2025 r.).
Rezerwa dzieli się na kilka typów. Są to: Selected Reserve – rezerwiści jednostek bojowych i ważniejszych oddziałów wsparcia sił aktywnych. Mobilizowani w pierwszej kolejności, całymi jednostkami. Liczebność: 370 tys. rezerwistów (2007). Individual Ready Reserve – mniej ważni rezerwiści, niebędący niezbędni do prawidłowego działa wojska na stopie wojennej. Mobilizowani indywidualnie. Liczebność: 267 tys. (2006). Standby Reserve – wyszkoleni rezerwiści niemający przydziału do konkretnych jednostek, mogą być używani do uzupełnienia stanów osobowych jednostek Rezerwy. Liczebność: 18 tys. (2006). Retired Reserve – składa się z byłych żołnierzy, gwardzistów i rezerwistów, którzy zgodzili się móc być użyci do uzupełnienia stanów osobowych jednostek Rezerwy. Liczebność: 637 tys. (2006).
Rezerwa liczy łącznie ponad 1,3 mln rezerwistów. Podzielona na kategorie jak siły aktywne: Army Reserve, Navy Reserve, Marine Corps Reserve, Air Force Reserve i Coast Guard Reserve.
W USA istnieją 4 stopnie mobilizacji rezerwy. Są to: Presidential Reserve Call-up (Mobilizacja Prezydencka) – Prezydent ma prawo samodzielnie podjąć decyzję o mobilizacji rezerwistów z Gwardii Narodowej i Selected Reserve, w ilości nie większej niż 200000 osób, na maksymalnie 270 dni (może także powołać rezerwistów z Individual Ready Reserve, nie więcej jednak niż 30000 osób). Partial Mobilization (Mobilizacja Częściowa) – Prezydent w wypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa może zarządzić zmobilizowanie rezerwistów z Gwardii Narodowej, Selected Reserve i Individual Ready Reserve, nie więcej jednak niż 1.000.000 osób, na maksymalnie 24 miesiące. Full Mobilization (Mobilizacja Pełna) – w przypadku ogłoszenia przez Kongres stanu zagrożenia narodowego, zarządzana jest pełna mobilizacja. Kongres może powołać Gwardię Narodową i całą Rezerwę, w ilości nieograniczonej, na czas trwania zagrożenia narodowego i dodatkowo do 6 miesięcy od jego zniesienia. Total Mobilization (Mobilizacja Całkowita) – gdy obowiązuje stan zagrożenia narodowego, Kongres może zarządzić całkowitą mobilizację. Oprócz mobilizacji wszystkich dostępnych rezerwistów można powołać do służby wojskowej każdego mężczyznę zdolnego nosić broń, w wieku 17–45 lat (z niewielkimi wyjątkami).
Według stanu na 6 grudnia 2006 r. obowiązywała Mobilizacja Częściowa. Było powołanych 96 tys. osób.
Ważniejsze operacje mały|Oblężenie Yorktown w 1781, najbardziej decydującej bitwy w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych Pierwszą operacją wojsk amerykańskich była wojna o niepodległość w latach 1775–1783, toczona z Wielką Brytanią. Wojna, wywołana przez rosnące podatki nakładane na kolonistów zaczęła się starciem amerykańskiej milicji z brytyjskimi wojskami pod Lexington w 1775 roku. Potem, po wielu porażkach Amerykanów, koloniści wygrali w końcu bitwę pod Saratogą w 1777 roku. Brytyjczycy zaczęli być coraz bardziej wypierani z kontynentu, aż skapitulowali pod Yorktown w 1781 roku. Do konfliktu włączyli się także od 1778 roku Hiszpanie, Francuzi i Holendrzy (po stronie kolonistów). Wielka Brytania uznała niepodległość USA w 1783 roku, po pokoju w Wersalu. Stany Zjednoczone zmobilizowały szacunkowo w trakcie wojny około 220 tys. żołnierzy. W walkach poległo 4,4 tys. żołnierzy, a ponad 6 tys. zostało rannych. W cenach z 2003 roku wojna kosztowała USA około 3,2 mld USD.
Napięcia z Wielką Brytanią pozostały i w 1812 roku doprowadziły do wybuchu kolejnej wojny, zwanej wojną 1812 roku, choć faktycznie trwała do 1815 roku. Wywołały je restrykcje brytyjskie w żegludze i handlu morskim USA, ale także dążenia amerykańskich polityków do podboju Kanady. 18 czerwca 1812 roku prezydent USA James Madison ogłosił przyjętą przez kongres deklarację wojny. Ofensywa na Kanadę nie powiodła się, ale w 1813 roku flota brytyjska została rozbita na jeziorze Erie. Wobec dalszych nierozstrzygniętych działań w grudniu 1814 roku podpisano pokój. Jednak, w styczniu 1815 roku armie obu krajów, nie wiedząc o podpisaniu pokoju (dokonano tego w Europie, w Gandawie), stoczyły największą bitwę wojny, pod Nowym Orleanem, zakończoną porażką Wielkiej Brytanii. USA zmobilizowały prawie 290 tys. żołnierzy. W walkach zginęło 2,3 tys. Amerykanów, a 4,5 tys. zostało rannych. W cenach z 2003 roku wojna kosztowała USA około 1 mld USD.
W 1846 roku USA, chcąc przyłączyć Kalifornię i obszar późniejszego „Dzikiego Zachodu”, wypowiedziały wojnę Meksykowi. Meksyk nie był w stanie zatrzymać wojsk USA i został pokonany m.in. pod San Diego (styczeń 1847 r.), pod Buena Vista (luty 1847) i w końcu we wrześniu 1847 roku Amerykanie zdobyli stolicę kraju Meksyk. W 1848 roku zawarto pokój, dzięki któremu USA zdobyły obszar 1,3 mln km², w tym obszary obecnych Kalifornii, Nevady, Nowego Meksyku, Arizony i Utah. USA zmobilizowało 80 tys. żołnierzy, w 70% z Gwardii Narodowej. W walkach zginęło 1,7 tys. Amerykanów, a poza walką (głównie z chorób) zmarło aż 11,6 tys. żołnierzy. USA wydało na tę wojnę (w cenach z 2003 r.) 1,8 mld USD.
W 1861 roku w USA wybuchła wojna secesyjna. Stany południowe wystąpiły z Unii zaraz po wyborze na prezydenta nieprzychylnego im Abrahama Lincolna, który to rozpoczął wojnę przeciwko południu. Utworzyły tzw. Konfederację. Wojska Unii, 18 stanów północnych, były przez 2 lata w odwrocie, aż doszło do najważniejszej bitwy wojny, pod Gettysburgiem w 1863 roku. Kapitulacja wojsk Południa w 1865 roku przywróciła jedność państwu. Do walki z rebelią, rząd zmobilizował 2,2 mln żołnierzy. Straty bojowe wyniosły 140 tys. zabitych i 282 tys. rannych. Straty niebojowe wyniosły 224 tys. zabitych.