mały|Grób Kiejstuta Żemaitisa na cmentarzu Powązkowskim Kiejstut Gabriel Żemaitis (ur. 18 marca 1906 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 23 września 1973 w WarszawieNota biograficzna na stronie AGHportal historia AGH) – polski inżynier hutnik i polityk. Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, minister hutnictwa (1952–1957), minister przemysłu maszynowego (1957) i minister przemysłu ciężkiego (1957–1959), poseł na Sejm PRL I kadencji. Budowniczy Polski Ludowej.

Życiorys Syn Macieja i Albiny. Ukończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w 1928 i uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera metalurga, po studiach do 1939 pracował w Hucie „Częstochowa” i „Baildon”. W 1961 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych AGH. Początkowo kierował Zakładem Elektrometalurgii Stali, następnie objął Katedrę Metalurgii Stali. Po zmianie struktury AGH w 1969 pełnił funkcję kierownika Zakładu Stalownictwa w Instytucie Metalurgii. Opublikował szereg prac z dziedziny metalurgii. W 1963 został rektorem AGH, funkcję pełnił przez dwie kadencje do 1969, po czym do 1971 kierował katedrą. Członek Polskiej Akademii Nauk.

Od sierpnia 1944 służył w 2 Armii Wojska Polskiego, był dowódcą kompanii i kapitanem.

W 1946 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PZPR był zastępcą członka (1959–1964) i następnie członkiem Komitetu Centralnego do 1968, w latach 1965–1969 członek egzekutywy komitetu wojewódzkiego w Krakowie. W 1946 został zastępcą dyrektora w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach, następnie od 1949 do 1952 kierownik Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego, a w 1952 Ministerstwa Hutnictwa. Następnie w latach 1952–1957 minister hutnictwa, w 1957 minister przemysłu maszynowego, a od 1957 do 1959 minister przemysłu ciężkiego. Po opuszczeniu ministerstwa do 1963 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Pełnił mandat poselski na Sejm PRL I kadencji.

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 55-1-8).

Życie prywatne Był ojcem Magdaleny Fikus.

Odznaczenia Order Budowniczych Polski Ludowej (21 lipca 1971)Nowiny Rzeszowskie, nr 200 (6969), 22 lipca 1971, s. 1. Order Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie, po raz drugi w 1956) Złota odznaka „Zasłużony Działacz Związku Zawodowego Hutników” (1966)Jakość - nowoczesność - warunki życia i pracy [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 234, 9 października 1966, s. 1. Order Czerwonego Sztandaru Pracy (ZSRR, 1957)10 lat owocnej współpracy naukowo-technicznej między Polską i ZSRR, „Trybuna Ludu”, nr 346, 15 grudnia 1957, s. 1.

Przypisy

Bibliografia Profil na stronie Biblioteki Sejmowej Informacje w BIP IPN

Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Członkowie Komisji Planowania przy Radzie Ministrów Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim Kategoria:Ministrowie PRL Kategoria:Odznaczeni Orderem Budowniczych Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie) Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy inżynierowie hutnicy Kategoria:Posłowie z okręgu Częstochowa (PRL) Kategoria:Rektorzy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy PRL Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1973