Powstanie starozagorskie (bułg. Старозагорско въстание) – powstanie narodowe Bułgarów przeciwko Imperium Osmańskiemu w 1875 roku.
Jednym z rezultatów działalności emigracyjnego Bułgarskiego Centralnego Komitetu Powstańczego (Rewolucyjnego) była próba zorganizowania powstania narodowego w 1875 roku. 12 sierpnia 1875 komitet wyznaczył Stefana Stambołowa i Nikołę Obretenowa na przywódców insurekcji, która miała wybuchnąć w mieście Stara Zagora. W wyznaczonym dniu (16 sierpnia) zgromadziło się jednak niewielu ochotników, w związku z czym powstanie od samego początku nie miało szans powodzenia. W obawie przed represjami ze strony Turków część powstańców ukryła się lub wyemigrowała.
Samo zryw powstańczy ograniczył się do kilku epizodów. Jednym z nich była walka braci Michaiła i Georgiego Żekowów oraz wydarzenia, które po niej nastąpiły. Ścigani przez nieprzyjacielski oddział, bracia ukryli się w stodole, która wkrótce została otoczona przez wroga. Mimo beznadziejnego położenia Żekowowie nie zamierzali się poddać, wobec czego Turcy podpalili stodołę. Michaił spłonął wewnątrz, zaś Georgi został zastrzelony, gdy usiłował ratować się ucieczką. Zdarzenie to doprowadziło do buntu we wsiach w okolicach Starej Zagory. Buntownicy sformowali kilka czet, które zostały wkrótce rozbite przez wojsko osmańskie. Również w okolicach Szumena i Ruse zorganizowano dwie niewielkie czety, które jednak rozpadły się, gdy upadek powstania był przesądzony.
Mimo klęski powstania starozagorskiego i jego lokalnego charakteru, odegrało ono rolę w rozbudzeniu świadomości narodowej Bułgarów i wykazało, że możliwe jest zorganizowanie powstania ogólnonarodowego. Już w rok później, w 1876, wybuchło powstanie kwietniowe, które było największą bułgarską insurekcją w okresie panowania osmańskiego.
Kategoria:1875 w Europie Kategoria:Bułgarskie odrodzenie narodowe Kategoria:Historia Bułgarii Starozagorskie, Powstanie