Powstanie starozagorskie (bułg. Старозагорско въстание) – powstanie narodowe Bułgarów przeciwko Imperium Osmańskiemu w 1875 roku.
Jednym z rezultatów działalności emigracyjnego Bułgarskiego Centralnego Komitetu Powstańczego (Rewolucyjnego) była próba zorganizowania powstania narodowego w 1875 roku. 12 sierpnia 1875 komitet wyznaczył Stefana Stambołowa i Nikołę Obretenowa na przywódców insurekcji, która miała wybuchnąć w mieście Stara Zagora. W wyznaczonym dniu (16 sierpnia) zgromadziło się jednak niewielu ochotników, w związku z czym powstanie od samego początku nie miało szans powodzenia. W obawie przed represjami ze strony Turków część powstańców ukryła się lub wyemigrowała.
Samo zryw powstańczy ograniczył się do kilku epizodów. Jednym z nich była walka braci Michaiła i Georgiego Żekowów oraz wydarzenia, które po niej nastąpiły. Ścigani przez nieprzyjacielski oddział, bracia ukryli się w stodole, która wkrótce została otoczona przez wroga. Mimo beznadziejnego położenia Żekowowie nie zamierzali się poddać, wobec czego Turcy podpalili stodołę. Michaił spłonął wewnątrz, zaś Georgi został zastrzelony, gdy usiłował ratować się ucieczką. Zdarzenie to doprowadziło do buntu we wsiach w okolicach Starej Zagory. Buntownicy sformowali kilka czet, które zostały wkrótce rozbite przez wojsko osmańskie.