thumb|Prezydent Rumunii Nicolae Ceausescu (z prawej) przyjmuje Tadeusza Porębskiego, który stał na czele delegacji PRL na obchody 40-lecia Socjalistycznej Republiki Rumunii w Bukareszcie w sierpniu 1984 thumb|Grób Tadeusza Porębskiego na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008 Tadeusz Kazimierz Porębski (ur. 16 kwietnia 1931 w Bielsku, zm. 17 lipca 2001 w Warszawie) – polski profesor nauk technicznych i polityk. Członek Biura Politycznego KC PZPR (1981–1988), poseł na Sejm PRL VIII i IX kadencji, wicemarszałek Sejmu PRL (1988–1989), ambasador w Jugosławii (1989–1990).
Życiorys Syn Stanisława i Gertrudy. Ukończył Państwowe Liceum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bielsku. Studiował w latach 1951–1956 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1965 został docentem, a w 1969 otrzymał tytuł profesora. Specjalizował się w mechanice ciała stałego, zwłaszcza w zakresie zmęczenia materiałów. Był kierownikiem Zakładu Zmęczenia Materiałów, a także kierownikiem Centralnego Laboratorium Wytrzymałości Materiałów.
W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1955–1967 był I sekretarzem komitetu uczelnianego na PWr. W 1968 był członkiem uczelnianej komisji dyscyplinarnej Politechniki Wrocławskiej odpowiedzialnej za sankcje w stosunku do studentów, którzy brali udział w antykomunistycznych protestach marcowych i majowych we Wrocławiu. Typową karą dla zbuntowanych studentów było wyrzucenie ze studiów i powołanie do wojskaWłodzimierz Suleja, Dolnośląski Marzec 68, monografia Instytutu Pamięci Narodowej, Warszawa 2006.. Był rektorem Politechniki Wrocławskiej w latach 1969–1980.
Pełnił mandat posła na Sejm PRL VIII i IX kadencji. Był zastępcą członka (1968–1971) i członkiem Komitetu Centralnego PZPR (1971–1986), a w latach 1981–1988 członkiem Biura Politycznego KC PZPR i sekretarzem KC. W okresie 1980–1983 był również I sekretarzem KW PZPR we Wrocławiu. 2 września 1982 na mocy decyzji Biura Politycznego KC PZPR wszedł w skład Komitetu Honorowego uroczystości żałobnych Władysława Gomułki„Trybuna Robotnicza”, nr 173, 3–5 września 1982, s. 1–2.. Od lipca 1986 do lutego 1989 był członkiem BP KC PZPR odpowiedzialnym za oświatęZbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.. W latach 1981–1986 był przewodniczącym Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”„Nowe Drogi”, nr 2/1985, s. 2..
W grudniu 1988 usunięty z Biura Politycznego KC PZPR w ramach rekonstrukcji kierownictwa partii przeprowadzonej przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Obok niego z biura odeszli wówczas również m.in. Zbigniew Messner, gen. Józef Baryła, Jan Główczyk, Zofia Stępień i Zygmunt Murański, od 1988 do 1989 wicemarszałek Sejmu IX kadencji.
W 1989 mianowany ambasadorem PRL w Jugosławii, jednak już w 1990 został odwołany przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego w związku ze zmianami przeprowadzanymi w dyplomacji przez rząd Tadeusza Mazowieckiego. Od 1994 pracował w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie.
Głównym organizatorem jego pogrzebu na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C17-4-8)Wyszukiwarka grobów w Warszawie. była Kancelaria Prezydenta RP, a ze strony Centralnego Instytutu Ochrony Pracy Bogusław Kędzia.
Odznaczenia i wyróżnieniaProfil na stronie Biblioteki Sejmowej.Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 1045–1046. Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1970) Złoty Krzyż Zasługi (1965) Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (Związek Radziecki, 1985)„Życie Partii”, nr 11, 22 maja 1985, s. 21. Jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa (Bułgaria, 1983)„Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116. Złoty Order „Gwiazda Przyjaźni między Narodami” (Niemcy Wschodnie, 1986)Uroczystość w Ambasadzie NRD, „Rzeczpospolita”, nr 147, 25 czerwca 1986, s. 2. Doktorat honoris causa Politechniki KijowskiejŻyciorysy nowo mianowanych, „Rzeczpospolita”, nr 141, 18 czerwca 1988, s. 2. inne odznaczenia
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991 Encyklopedia Historii Polski, Wyd. Wiedza Powszechna, 1996 Informacje w BIP IPN
Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Bielsku-Białej Kategoria:Ambasadorowie Polski w Jugosławii Kategoria:Ambasadorowie PRL Kategoria:Członkowie Biura Politycznego KC PZPR Kategoria:Członkowie struktur partyjnych odpowiedzialnych za oświatę w Polsce Ludowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Orderem „Gwiazda Przyjaźni między Narodami” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetów Uczelnianych PZPR Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu Kategoria:Polacy odznaczeni bułgarskimi orderami i odznaczeniami Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckimi orderami i odznaczeniami Kategoria:Polscy doktorzy honoris causa uczelni na Ukrainie Kategoria:Polscy inżynierowie mechanicy Kategoria:Posłowie z Listy Krajowej (PRL) Kategoria:Posłowie z okręgu Wrocław-Miasto (PRL) Kategoria:Rektorzy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Sekretarze Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Wicemarszałkowie Sejmu Polski Rzeczypospolitej Ludowej IX kadencji Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Zastępcy członków Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Zmarli w 2001