W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1955–1967 był I sekretarzem komitetu uczelnianego na PWr. W 1968 był członkiem uczelnianej komisji dyscyplinarnej Politechniki Wrocławskiej odpowiedzialnej za sankcje w stosunku do studentów, którzy brali udział w antykomunistycznych protestach marcowych i majowych we Wrocławiu. Typową karą dla zbuntowanych studentów było wyrzucenie ze studiów i powołanie do wojskaWłodzimierz Suleja, Dolnośląski Marzec 68, monografia Instytutu Pamięci Narodowej, Warszawa 2006.. Był rektorem Politechniki Wrocławskiej w latach 1969–1980.
Pełnił mandat posła na Sejm PRL VIII i IX kadencji. Był zastępcą członka (1968–1971) i członkiem Komitetu Centralnego PZPR (1971–1986), a w latach 1981–1988 członkiem Biura Politycznego KC PZPR i sekretarzem KC. W okresie 1980–1983 był również I sekretarzem KW PZPR we Wrocławiu. 2 września 1982 na mocy decyzji Biura Politycznego KC PZPR wszedł w skład Komitetu Honorowego uroczystości żałobnych Władysława Gomułki„Trybuna Robotnicza”, nr 173, 3–5 września 1982, s. 1–2.. Od lipca 1986 do lutego 1989 był członkiem BP KC PZPR odpowiedzialnym za oświatęZbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90..