thumb|Widoczek – widok z góry thumb|Schemat budowy. 1. tafla szkła; 2. kwiatki; 3. liście; 4. staniol; 5. ziemia Widoczek (niebko, sekret, aniołek) – kreatywna zabawa dziecięca, popularna szczególnie wśród dziewczątWidoczki, niebka, sekrety, aniołki.., w różnych regionach Polski w drugiej połowie XX w.
Zabawa polega na tworzeniu pewnego rodzaju kolażu. W ziemi, w miejscu zwykle ustronnym (np. zakątki podwórka lub boiska szkolnego) tworzone było małe zagłębienie, w którym dziecko umieszczało różne drobne przedmioty, tworząc kompozycję plastyczną, nakrywaną następnie kawałkiem szyby i przysypywaną ziemią. Jako elementy używane były zwykle drobne kwiatki, listki, koraliki, kawałki staniolu lub kolorowych opakowańPrzepis na niebko.. Widz, którym może zostać tylko osoba wtajemniczona, aby obejrzeć widoczek, musiał oczyścić fragment jego powierzchni z ziemi, niekiedy przy użyciu własnej śliny.
Pojawiająca się w zagłębieniu w ziemi kolorowa kompozycja, przypadkowo wykadrowana przy oczyszczaniu, oglądana przez cienkie szkło, daje efekt plastyczny, często zaskakujący przez kontrast z otoczeniem i pewną nieprzewidywalność. Zabawa była szczególnie popularna wśród dzieci miejskich w czasach, gdy telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna. Dawała dzieciom możliwość kreacji plastycznej, a jej atrakcyjność zwiększana była elementem elitarności i dostępności tylko wtajemniczonymNasze-Wasze Niebko..
Przypisy
Bibliografia (praca dyplomowa w PWSFTiT) – w tym galeria prac plastycznych inspirowanych widoczkami. Katarzyna Anna: Gra w kapsle, czyli autolustracja dziecka PRL-u, 2008, Vesper, Poznań, .
Linki zewnętrzne Nasze-Wasze Niebko
Kategoria:Zabawy dziecięce