Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn

Reprezentacja Chile w piłce nożnej mężczyzn – drużyna piłkarska reprezentująca Republikę Chile w zawodach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialna jest Federación de Fútbol de Chile, organ zarządzający piłką nożną w Chile. W reprezentacji mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo chilijskie.

Od 1910 roku reprezentuje Chile w międzynarodowych rozgrywkach piłkarskich.

40 razy występowało w rozgrywkach o Copa America, triumfując w nich dwa razy (2015, 2016), czterokrotnie zajmując drugie miejsce (1955, 1956, 1979, 1987), pięciokrotnie trzecie (1926, 1941, 1945, 1967, 1991) i jedenastokrotnie czwarte (1916, 1917, 1919, 1920, 1924, 1935, 1939, 1947, 1953, 1999, 2019).

Historia reprezentacji Reprezentacja Chile dziewięciokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata (1930, 1950, 1962, 1966, 1974, 1982, 1998, 2010, 2014), a swój największy sukces osiągnęła w 1962 roku, kiedy w turnieju rozgrywanym na własnym terenie, po wyeliminowaniu Szwajcarii, Włoch, Związku Radzieckiego i Jugosławii, zajęła ostatecznie trzecie miejsce. W półfinale ekipa prowadzona przez trenera Fernando Riere przegrała 2:4 z późniejszymi triumfatorami Brazylijczykami. Na pocieszenie Chilijczykom pozostała korona króla strzelców dla Leonela Sáncheza.

Pierwszą (1930) i czwartą (1950) edycję mundialu kończyli z kolei już na fazie grupowej. Z edycji 1934 wycofali się, a w 1938 w ogóle nie wzięli udziału w mistrzostwach. W latach 1954 i 1958 nie uzyskali kwalifikacji.

W czasie kolejnych występów na światowych czempionatach, aż do 1998 roku, reprezentacja żegnała się z turniejem już po fazie grupowej (1966, 1974, 1982), w ogóle nie kwalifikowała się do mistrzostw (1970, 1978, 1986), lub była dyskwalifikowana (1990, 1994).

Do wstydliwego zdarzenia doszło w czasie eliminacji do Mundialu 1990, we wrześniu 1989 roku. W meczu z Brazylią w Rio de Janeiro, przy stanie 1:0 dla gospodarzy, chilijski bramkarz Roberto Rojas udawał, że został poważnie raniony przez petardę rzuconą przez brazylijskich kibiców. Sztab reprezentacji, licząc na powtórzenie spotkania, odmówił kontynuowania meczu i wyprowadził piłkarzy z boiska. Dopiero po przejrzeniu zapisów wideo, stwierdzono, że petarda upadła daleko od bramkarza i nie mogła zagrozić jego zdrowiu. FIFA podjęła decyzję o dożywotniej dyskwalifikacji Rojasa oraz, jako że spotkanie z Brazylią było ostatnim meczem w eliminacjach do Mundialu 1990, zakazie występów Chile w kwalifikacjach do kolejnych mistrzostw. Ponadto krajowy związek piłki nożnej zwolnił cały sztab szkoleniowy z selekcjonerem Orlando Araveną na czele, a większość najlepszych piłkarzy zrezygnowała z występów w kadrze (np. Juan Carlos Letelier i Jorge Aravena).

W 1998 roku po szesnastoletniej przerwie reprezentacja zagrała na mistrzostwach świata. We Francji nie wygrała żadnego meczu, ale mimo to zdołała awansować z grupy (dzięki trzem remisom – z Włochami 2:2, z Austrią 1:1 i z Kamerunem 1:1). W drugiej rundzie przegrała 1:4 z Brazylią. Wyróżniającymi się zawodnikami tamtej drużyny był duet napastników Iván Zamorano – Marcelo Salas (Salas strzelił w turnieju cztery gole), pomocnik José Luis Sierra oraz bramkarz Nelson Tapia.

We Francji drużynę prowadził Urugwajczyk z chilijskim obywatelstwem Nelson Acosta, który w połowie 2005 roku po raz drugi objął funkcję selekcjonera. Druga kadencja była, zdaniem większości obserwatorów, o wiele trudniejsza od pierwszej, ponieważ obecnie reprezentacja jest jedną ze słabszych w Ameryce Południowej. W eliminacjach do Mundialu 2006 zajęła siódme miejsce w dziesięciozespołowej grupie.

Acosta złożył wypowiedzenie niedługo po przegranym 1:6 meczu z Brazylią w ćwierćfinale Copa América 2007, kiedy okazało się, że sześciu jego podopiecznych (w tym kapitan Jorge Valdivia) „rażąco złamało dyscyplinę” (chilijska federacja nie ujawniła o co chodzi) i następnie została surowo ukarana przez FIFA. Na nowego selekcjonera w sierpniu został wybrany Argentyńczyk Marcelo Bielsa.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku młodzieżowa reprezentacja Chile zdobyła brązowy medal. Trenerem tamtej drużyny był także Acosta.

Chile awansowało na Mistrzostwa Świata w 2010 zajmując w eliminacjach drugą lokatę 1 punktem przegrywając z Brazylią. W turnieju w Południowej Afryce podopieczni Marcelo Bielsy zajęli drugie miejsce w grupie (za Hiszpanią) i odpadli w 1/8 finału przegrywając 3:0 z Brazylią.

Na Copa América 2011 Chilijczycy z grupy wyszli z 1 miejsca wygrywając dwa mecze i jeden remisując. W ćwierćfinale ulegli jednak Wenezueli.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 Chile awansowało z 3 miejsca, za Argentyną i Kolumbią. Na turnieju w Brazylii Chile zajęło drugie miejsce w grupie. W 1/8 finału trafili, tak jak 4 lata wcześniej, na Brazylię, z którą przegrali po rzutach karnych.

W 2015 roku Chilijczycy wygrali Copa América 2015, gdzie byli gospodarzami, pokonując w finale po rzutach karnych Argentynę. Rok później, w finale Copa America 2016 ponownie pokonali Argentynę po rzutach karnych.

Jako triumfator dwóch edycji Copa America z rzędu (odpowiednio 2015 oraz 2016) reprezentacja Chile brała również udział w Pucharze Konfederacji 2017 w Rosji. W pierwszym meczu turnieju Chilijczycy wygrali z reprezentacją Kamerunu 2:0. Następnie w dwóch kolejnych meczach zremisowali po 1:1 odpowiednio z Niemcami oraz Australią. Pozwoliło im to awansować z pięcioma punktami na koncie z drugiego miejsca w grupie do półfinałów w których zmierzyli się z Portugalią. Zwyciężyli w tym meczu po serii rzutów karnych 3:0 (w regulaminowym czasie gry i po dogrywce 0:0). Dzięki temu awansowali do finału w którym zagrali z reprezentacją Niemiec. Przegrali ten mecz 0:1 i zajęli drugie miejsce w turnieju.

Od stycznia 2016 do października 2017 selekcjonerem reprezentacji Chile był Juan Antonio Pizzi. Pod jego wodzą Chilijczycy grali w eliminacjach do mundialu 2018 w Rosji, ostatecznie nie kwalifikując się do turnieju głównego (przegrana z Brazylią 0:3, przy niekorzystnych wynikach w innych meczach).

Udział w międzynarodowych turniejach

Mistrzostwa świata Udział w mistrzostwach świataRokKwalifikacjeWynik 1930 -Faza grupowa 1934 Wycofała się z eliminacji 1938 Nie brała udziału 1950 AwansFaza grupowa 1954 Nie zakwalifikowała się 1958 1962 GospodarzIII miejsce 1966 AwansFaza grupowa 1970 Nie zakwalifikowała się 1974 AwansFaza grupowa 1978 Nie zakwalifikowała się 1982 AwansFaza grupowa 1986 Nie zakwalifikowała się 1990 DyskwalifikacjaPodczas kończącego eliminacje meczu z Brazylią w 67 minucie mecz został przerwany, gdyż chilijski bramkarz Roberto Rojas symulował, że został uderzony racą z trybun. Mecz miał zostać powtórzony, jednak podczas śledztwa okazało się, że tak naprawdę piłkarz pociął sobie twarz żyletką. Brazylia wygrała mecz walkowerem, a Chile zostało zdyskwalifikowane. 1994 Wykluczenie z eliminacjiKara za incydent z Roberto Rojasem w poprzednich eliminacjach. 1998 Awans 1/8 finału 2002 Nie zakwalifikowała się 2006 2010 Awans 1/8 finału 2014 Awans 1/8 finału 2018 Nie zakwalifikowała się 2022 2026

Copa América 1916 – IV miejsce 1917 – IV miejsce 1919 – IV miejsce 1920 – IV miejsce 1921 – Wycofało się 1922 – V miejsce 1923 – Wycofało się 1924 – IV miejsce 1925 – Wycofało się 1926 – III miejsce 1927 – 1929 – Wycofało się 1935 – IV miejsce 1937 – V miejsce 1939 – IV miejsce 1941 – III miejsce 1942 – VI miejsce 1945 – III miejsce 1946 – V miejsce 1947 – IV miejsce 1949 – V miejsce 1953 – IV miejsce 1955 – II miejsce 1956 – II miejsce  1957 – VI miejsce 1959 – V miejsce 1959 – 1963 – Wycofało się 1967 – III miejsce 1975 – Faza grupowa 1979 – II miejsce 1983 – Faza grupowa 1987 – II miejsce 1989 – Faza grupowa 1991 – III miejsce 1993 – Faza grupowa 1995 – Faza grupowa 1997 – Faza grupowa 1999 – IV miejsce 2001 – Ćwierćfinał 2004 – Faza grupowa 2007 – Ćwierćfinał 2011 – Ćwierćfinał 2015 – Mistrzostwo 2016 – Mistrzostwo 2019 – IV miejsce 2021 – Ćwierćfinał

Aktualna kadra Kadra na mecze towarzyskie przeciwko reprezentacji Kuby, Dominikany i Boliwii, które odbyły się 11, 16 i 20 czerwca 2023. Występy i gole aktualne na 20 czerwca 2023. #Imię i nazwiskoData urodzeniaKlubWystępy (gole) Bramkarze 12 Gabriel Arias 13 września 1987 River Plate 15 (0) 23 Brayan Cortés 11 marca 1995 Colo-Colo 10 (0) 1 Cristóbal Campos 27 sierpnia 1999 Universidad de Chile 1 (0) Hugo Araya 26 grudnia 2000 Cobreloa 0 (0) Obrońcy 17 Gary Medel 3 sierpnia 1987 Bologna 156 (7) 2 Eugenio Mena 18 lipca 1988 Universidad Católica 72 (3) 3 Guillermo Maripán 6 maja 1994 Monaco 42 (2) 4 Gabriel Suazo 9 sierpnia 1997 Toulouse 16 (0) 15 Juan Delgado 5 marca 1993 Paços Ferreira 13 (1) 16 Nayel Mehssatou 8 sierpnia 2002 Kortrijk 7 (0) 6 Guillermo Soto 19 stycznia 1994 Huracán 3 (0) 21 Matías Catalán 19 sierpnia 1992 Talleres 2 (0) 5 Matías Zaldivia 22 stycznia 1991 Universidad de Chile 1 (0) 27 Joaquín Gutiérrez 4 lipca 2002 Huachipato 0 (0) Pomocnicy 8 Arturo Vidal 22 maja 1987 Flamengo 140 (33) 13 Erick Pulgar 15 stycznia 1994 Flamengo 43 (4) 19 Diego Valdés 30 stycznia 1994 América 26 (1) 7 Marcelino Núñez 1 marca 2000 Norwich City 18 (3) 14 Víctor Méndez 23 września 1999 CSKA Moskwa 9 (0) 26 Williams Alarcón 29 listopada 2000 Ibiza 4 (0) 25 Rodrigo Echeverría 17 kwietnia 1995 Everton 2 (1) 24 Lucas Assadi 8 stycznia 2004 Universidad de Chile 2 (0) 28 Javier Altamiranoz 21 sierpnia 1999 Huachipato 1 (0) 30 César Pérez 29 listopada 2002 Unión La Calera 0 (0) Napastnicy 10 Alexis Sánchez 19 grudnia 1988 Olympique Marsylia 155 (51) 22 Ben Brereton Díaz 18 kwietnia 1999 Blackburn Rovers 21 (7) 20 Marcos Bolados 28 lutego 1996 Colo-Colo 4 (1) 11 Víctor Dávila 4 listopada 1997 León 5 (0) 9 Alexander Aravena 6 września 2002 Universidad Católica 3 (0) 18 Bruno Barticciotto 7 maja 2001 Palestino 1 (2) 29 Maximiliano Rodríguez 31 maja 2000 Huachipato 0 (0)

Rekordziści

Najwięcej występów Lp.ZawodnikLata gryw kadrzeMeczeBramki1. Gary Medel 2007– 156 72. Alexis Sánchez 2006– 155 513. Claudio Bravo 2004– 145 04. Arturo Vidal 2007– 140 335. Mauricio Isla2007–202213656. Gonzalo Jara2006–201911537. Jean Beausejour2004–202110968. Eduardo Vargas2009–2022106409. Charles Aránguiz2009–202297710. Leonel Sánchez1955–19688524 Aktualizacja: 21 czerwca 2023

Najwięcej bramek Lp.ZawodnikLata gryw kadrzeBramkiMecze1. Alexis Sánchez 2006– 51 1552. Eduardo Vargas 2009–2022401063. Marcelo Salas1994–200737704. Iván Zamorano1987–200134695. Arturo Vidal 2007– 33 1406. Carlos Caszely1969–198529497. Leonel Sánchez1955–196824858. Jorge Aravena1983–198922379. Humberto Suazo2005–2013216010. Juan Carlos Letelier1979–19891857 Aktualizacja: 21 czerwca 2023

Selekcjonerzy #TrenerNarodowość.OdDo.Bilans.OsiągnięciaTrofeaLata1.Xabier Azkargortalistopad 1994czerwiec 19961895459%2.Nelson Acostaczerwiec 1996marzec 20016926172646%3.Pedro Garcíamarzec 2001wrzesień 20011231828%4.Jorge Garcéswrzesień 2001grudzień 2001301211%–César Vaccialuty 2002grudzień 200210010%5.Juvenal Olmosstyczeń 2003kwiecień 20052579940%6.Nelson Acosta (2)kwiecień 2005lipiec 200728138756%7.Marcelo Bielsasierpień 2007luty 2011502781559%8.Claudio Borghiluty 2011listopad 2012271151147%9.Jorge Sampaoligrudzień 2012styczeń 201643269867%1x Copa América201510.Juan Antonio Pizzistyczeń 2016październik 2017321371248%1x Copa América201611.Reinaldo Ruedastyczeń 2018styczeń 202127981033%12.Martín Lasarteluty 20211 kwietnia 20222276940%13.Eduardo Berizzo26 maj 2022nadal1134427%%

Stan na 21 czerwca 2023.Kursywą wyróżniono selekcjonerów tymczasowych.W nawiasie podano, który raz selekcjoner prowadził reprezentację.

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona związku

Profil na National Football Teams RSSSF – archiwum wyników 1910-2003 RSSSF – archiwum zawodników z największą liczbą występów i goli Planet World Cup – archiwum wyników z mistrzostw świata Planet World Cup – archiwum wyników z eliminacji do mistrzostw świata Planet World Cup – składy Chile na poszczególnych Mundialach