John Wesley Harding – ósmy studyjny album Boba Dylana wydany w 1967 roku. Na płycie znajduje się utwór „All Along the Watchtower”. zaliczany do jednej z najważniejszych kompozycji w historii rocka.
Historia i charakter albumu John Wesley Harding był pierwszym albumem Dylana od czasu wypadku motocyklowego w lipcu 1966 r. Był prawdopodobnie najbardziej oczekiwanym albumem zarówno przez przemysł rozrywkowy jak i oczywiście przez fanów.
Monochromatyczną okładką album odstawał od barwnych i fantazyjnych okładek tego okresu. Zdjęcie z okładki ustylizowano na wczesne zdjęcia pionierów Dzikiego Zachodu lub jedną z licznych band rabusiów. Oprócz Dylana do zdjęcia pozował lokalny (z Woodstock) farmer-stolarz Charlie Joy oraz dwaj Baulowie ubrani w stroje ludu Baul z Bengalu w Indiach. Baulowie, znani ze swojej szczególnej kultury muzycznej, byli wówczas gośćmi Alberta Grossmana, menedżera Dylana i występowali w Nowym Jorku. Dylan odbył z nimi sesję nagraniową.
Materiał nagrany na albumie okazał się jednak jeszcze bardziej niepokojący niż prosta okładka. Od strony muzycznej prezentował niezwykle minimalistyczną, prostą muzykę nagraną w trio lub kwartecie, będącą pod dużym wpływem muzyki country. Utwory były krótkie, przeważnie poniżej 3 minut. Album prezentował się w klasycznej postaci; na każdej jego stronie znajdowało się 6 piosenek. Wszystkie piosenki (oprócz „The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest”) trzymały się ściśle trzyzwrotkowej struktury, tak jakby Dylan specjalnie się zmusił do zachowania maksymalnej prostoty, minimalizmu i odejścia jak najdalej się tylko da od psychodelii Blonde on Blonde.
Zmiany nastąpiły również w warstwie tekstowej. Okres powypadkowego odosobnienia Dylan spędził m.in. studiując Torę i Biblię. W efekcie tego powstał album, który łączył brzmienie wiejskiej Ameryki i jej mity z apokaliptycznymi, biblijnymi wizjami. Szeroka była tematyka utworów; apokaliptyczne wizje („All Along the Watchtower”), religijne alegorie („I Dreamed I Saw St. Augustine” i „The Wicked Messenger”), problemy osobiste („Dear Landlord”), niewiarygodne opowieści („The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest”), zabronione miłości („Down Along the Cove”) i diagnozy społeczne („Drifter’s Escape”).
Ze względu na biblijną podstawę tekstów John Wesley Harding jest uważany za pierwszy album rocka biblijnego.
Znaczenie tytułu Dylan w swojej wypowiedzi o albumieBroszurka do albumu, str. 18 Biograph zaznaczył, że tytuł został wybrany właściwie przypadkowo: „Więc zorientowałem się, że najlepszą rzeczą do zrobienia byłoby wydanie go tak szybko jak to jest możliwe, nazwanie go „John Wesley Harding”. ponieważ to była jedna piosenka, o której miałem pojęcie, o czym ona jest i dlaczego w ogóle jest na albumie”.
Jednak pojawiły się interpretacje, które opierały się na tym, iż Dylan studiował Stary Testament i album miał zdecydowanie biblijny wydźwięk. Dlatego też inicjały tytułu JWH potraktowano jako część niewymawialnego imienia Boga JHWH (Jahweh). Ta interpretacja nawet uległa wzmocnieniu po wydaniu w 1983 r. piosenki „I and I”, która porusza ten temat.
Wpływy Zmuszenie się Dylana do oszczędności w swoim stylu poetyckim (a także i muzycznym) zaowocowało znakomitymi tekstami, które otworzyły zupełnie nowe możliwości i dały podstawę poetycką nowej fali twórców, takich jak Joni Mitchell, Jackson Browne i Crosby, Stills, Nash and Young (i każdego z nich osobno). Nawet tak na wskroś psychodeliczna grupa jak Grateful Dead, wydała dwa właściwie akustyczne albumy Workingman’s Dead i American Beauty. Album pośrednio mógł się także przyczynić do zmierzchu psychodelii, która nagle w 1968 r. stała się przedmiotem krytyki.
Album ten, mimo jego odstawania od ówczesnych standardów muzycznych, tekstowych i graficznych, szybko osiągnął drugą pozycję na liście najlepiej sprzedawanych albumów i dał Dylanowi kolejną 5 złotą płytę. I to pomimo tego, że nie był wspierany przez single.
W zestawieniu Top Ten Reviews album zajął miejsce 4 (na 224 albumy) za rok 1967, miejsce 19 (na 5308 albumów) za lata 60. XX wieku, i miejsce 148 (na 455,808 albumów) w ogóle.
W 2003 album został sklasyfikowany na 301. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
Sesja nagraniowa Sesja ta uważana jest za jedną z najlepszych sesji nagraniowych Dylana. Trwała zaledwie trzy dni. Sesja pierwsza The Drifter’s Escape (5 prób) I Dreamed I Saw St. Augustine (4 próby) The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest Sesja druga All Along the Watchtower (2 wersje) John Wesley Harding (2 wersje) As I Went Out One Morning (5 prób) I Pity the Poor Immigrant (10 prób) I Am a Lonesome Hobo (5 prób) Sesja trzecia The Wicked Messenger I'll Be Your Baby Tonight Down Along the Cove Dear Landlord
Nic nie wiadomo aby Dylan nagrał, czy też próbował na tych sesjach nagrać jakikolwiek inny utwór spoza tych, które ukazał się na albumie.
W broszurce do albumu Biograph znajduje się dłuższa wypowiedź Dylana o nagrywaniu tego albumu. Powiedział m.in.
Nagraliśmy ten album i nie widziałem, co z niego zrobić...(...) Więc zorientowałem się, że najlepszą rzeczą do zrobienia byłoby wydanie go tak szybko, jak to jest możliwe (...).
Lista utworów
Muzycy Bob Dylan – śpiew, gitara, harmonijka, pianino Charlie McCoy – gitara basowa Kenneth Buttrey – perkusja Pete Drake – elektryczna gitara hawajska
Opis płyty Producent – Bob Johnston Studio i miejsce nagrania – Columbia Music Row Studios, Nashville, stan Tennessee. Data nagrania: sesja pierwsza – od 17 do 18 października 1967 sesja druga – 6 listopada 1967 sesja trzecia – 21 listopada 1967 Inżynier – Charlie Bragg Czas – 38:29 (zależnie od wersji) Data wydania – 27 grudnia 1967 Firma nagraniowa – Columbia Numer katalogowy – CL 2804 (winyl) Wznowienie – CK 9604 (CD)
Listy przebojów Album Rok Lista Pozycja 1967 Billboard USA. Albumy popowe 2 1967 Wielka Brytania. Albumy popowe 1
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Albumy Boba Dylana Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1967 Kategoria:Albumy Columbia Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Boba Johnstona