thumb|Konferencja inspektorów armii w Warszawie, początek 1926. Pierwszy rząd od lewej: gen. Mieczysław Norwid-Neugebauer, gen. Jan Romer, gen. Lucjan Żeligowski, gen. Edward Śmigły-Rydz, gen. Aleksander Osiński. Drugi rząd od lewej: NN, mjr Aleksander Prystor, gen. Józef Rybak, gen. Leonard Skierski, gen. Tadeusz Piskor, płk Tadeusz Kasprzycki Mieczysław Norwid-Neugebauer (ur. 15 lutego 1884 w RzejowicachAkt urodzenia wystawiony jest w 1889 roku i podaje, że Mieczysław Feliks Neugebauer urodził się 15.02. "bieżącego roku". Rok urodzenia 1889 bardziej licowałby z datą ukończenia szkoły przez przyszłego generała (miałby 17 lat w 1906, nie zaś 22, jak wynikałoby z urodzenia w 1884). Wśród młodych działaczy wojskowych zawyżanie swojego wieku było wówczas praktyką powszechną.

Link do aktu: https://www.familysearch.org/ark:/61903/3:1:33SQ-GP71-9WNW?i=5&cc=2115410&cat=1963644&lang=pl, zm. 18 października 1954 w Toronto) – generał dywizji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, minister robót publicznych (1930–1932), kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys thumb|Mieczysław Norwid-Neugebauer jako oficer Legionów Syn Józefa i Anzelmy z Szalayów. Ukończył Gimnazjum gen. Pawła ChrzanowskiegoPóźniejsze nazwy szkoły: od 30.06.1915 do 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Maurycego hr. Zamoyskiego, od 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego (za: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989: 21 i 23; tamże w spisie absolwentów na str. 332, pozycja 35 oraz fotografia generała, fot. nr 28 po s. 224). w Warszawie (1906) i Wydział Mechaniki Politechniki Lwowskiej (1911)„Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I. Przed I wojną światową działał w organizacjach wojskowo-niepodległościowych. Członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, a następnie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”. W latach 1909–1910 był naczelnym komendantem Polskiego Związku Wojskowego, a następnie w latach 1910–1911 – naczelnym komendantem Armii Polskiej, której był założycielem. Następnie komendant obwodu Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie oraz zastępca komendanta naczelnego i komendanta ekspozytury komendy naczelnej Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. W latach 1914–1917 oficer w Legionach Polskich. Od sierpnia 1914 dowódca 2 kompanii kadrowej, komendant obozowy w Krzeszowicach i Miechowie, dowódca 2 i 5 baonu oraz 5 pułku piechoty, od maja 1915 dowódca 2 i 3 pułku piechoty, od października 1915 dowódca 6 pułku piechoty. Od 27 kwietnia 1917 roku obowiązki komendanta pułku łączył z funkcją komendanta III Brygady Legionów PolskichOdprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 271 .. Po kryzysie przysięgowym internowany w Lublinie. W czasie I wojny światowej był trzykrotnie ranny, m.in. 23 września 1914 pod Opatowcem i 12 czerwca 1915 pod Rokitną.

Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 na różnych stanowiskach dowódczych w Wojsku Polskim: szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”, szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Poznań”, 2 listopada 1919 kwatermistrz Frontu Litewsko-Białoruskiego i 4 Armii, w czerwcu 1920 wyznaczony został na stanowisko kwatermistrza w Dowództwie Etapów Wojsk Polskich na Ukrainie. 17 lipca 1920 mianowany został II zastępcą szefa Sztabu Generalnego – głównym kwatermistrzem. W listopadzie tego roku stanął na czele Ekspozytury Ministerstwa Spraw Wojskowych powołanej do koordynowania spraw demobilizacyjnych. Równocześnie powierzono mu funkcję szefa Oddziału IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych.

1 maja 1920 Naczelny Wódz Pierwszy Marszałek Polski Józef Piłsudski dekretem L. 2126, wydanym na podstawie Ustawy Sejmowej z 2 sierpnia 1919 o ustaleniu starszeństwa i nadaniu stopni oficerskich w WP zatwierdził go z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika„Dziennik Personalny MSWojsk” 1920, 15 maja, nr 18.. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.

W latach 1921–1923 dowódca 28 Dywizji Piechoty. Z dniem 10 grudnia 1923 został mianowany szefem Departamentu VII Ministerstwa Spraw Wojskowych.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 14. lokatą w korpusie generałów.

W październiku 1925 został „przesunięty do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych z przeniesieniem służbowym z dniem 15 listopada tego roku na III Kurs Centrum Wyższych Studiów Wojskowych”. W grudniu tego roku powołany został na stanowisko I zastępcy szefa Administracji Armii.

Inspektor armii: 1926–1930 we Lwowie, 1932–1935 w Toruniu, 1935–1939 w Warszawie. W latach 1930–1932 minister robót publicznych w rządach Walerego Sławka i Aleksandra Prystora. Zarzuca się mu zdławienie rozwoju motoryzacji w Polsce przez wprowadzenie w 1931 roku wysokich opłat na Państwowy Fundusz Drogowy i preferowanie kolei, co doprowadziło do spadku liczby samochodów i zmniejszania ich produkcji w kolejnych kilku latach, utrwalając zacofanie techniczne kraju. 3 września 1939 mianowany szefem Polskiej Misji Wojskowej w Londynie i natychmiast oddelegowany dla interwencji w sprawie wywiązania się Wielkiej Brytanii z zobowiązań sojuszniczych wobec Polski. Interwencje Norwid-Neugebauera w Londynie w kwestii przyrzeczonej Polsce w maju 1939 ofensywy powietrznej RAF-u nad Niemcami były bezskuteczne. Funkcję Szefa Misji Wojskowej sprawował do stycznia 1940 r. Od października 1942 do demobilizacji w 1947 Szef Administracji Polskich Sił Zbrojnych. Po demobilizacji pozostał na emigracji, osiedlając się w Kanadzie.

Był autorem książki Kampania wrześniowa 1939 r. w Polsce (Londyn 1941).

Zmarł w Toronto. Został pochowany na Pine Hills Cemetery w Kanadzie. mały|Grób Mieczysława Norwid-Neugebauera na cmentarzu Pine Hills Cemetery w Kanadzie

Życie prywatne 29 listopada 1918 zawarł związek małżeński z Wandą Jadwigą, z domu Leśkiewicz, primo voto Bilewską, działaczką społeczną, senatorem.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5218 (28 lutego 1922)Dekret Naczelnika Państwa L. 11314 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 225) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za wybitne zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Krzyż Niepodległości z Mieczami (27 czerwca 1938) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” – zamiast uprzednio nadanego Krzyża Niepodległości () Krzyż Walecznych (dziewięciokrotnieMieczysław Bielski: Generałowie odrodzonej Rzeczypospolitej. T. 2. Toruń: Turpress, 1996, s. 333, po raz 1, 2 i 3 w 1922Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 2799.22 G.M.I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 251)) Złoty Krzyż Zasługi (11 lutego 1925)M.P. z 1925 r. nr 46, poz. 183 „w uznaniu zasług, położonych przy zorganizowaniu akcji ochronnej po wybuchu w cytadeli warszawskiej w dniu 13 października 1923 r.” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Medal za Długoletnią Służbę Odznaka za Rany i Kontuzje (trzykrotnie) Znak oficerski „Parasol” Odznaka „Za wierną służbę” Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936) Wielka Wstęga Orderu Korony Rumunii (Rumunia, 1928)Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 237. Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii (Rumunia) Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja, 1939) Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 15 listopada 1923) Order Żelaznej Korony III klasy z dekoracją wojenną (Austro-Węgry, 1916)Odznaczenia w Legionach Polskich Kurier Lwowski 1916 nr 624 s.2

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci XVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego w Warszawie Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Członkowie Armii Polskiej (1910–1914) Kategoria:Członkowie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” Kategoria:Dowódcy 28 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie dywizji Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Inspektorzy armii Kategoria:Ministrowie robót publicznych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dziewięciokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni znakiem oficerskim tzw. „Parasolem” Kategoria:Oficerowie Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy – Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Kanadzie po II wojnie światowej