Inspektor armii: 1926–1930 we Lwowie, 1932–1935 w Toruniu, 1935–1939 w Warszawie. W latach 1930–1932 minister robót publicznych w rządach Walerego Sławka i Aleksandra Prystora. Zarzuca się mu zdławienie rozwoju motoryzacji w Polsce przez wprowadzenie w 1931 roku wysokich opłat na Państwowy Fundusz Drogowy i preferowanie kolei, co doprowadziło do spadku liczby samochodów i zmniejszania ich produkcji w kolejnych kilku latach, utrwalając zacofanie techniczne kraju. 3 września 1939 mianowany szefem Polskiej Misji Wojskowej w Londynie i natychmiast oddelegowany dla interwencji w sprawie wywiązania się Wielkiej Brytanii z zobowiązań sojuszniczych wobec Polski. Interwencje Norwid-Neugebauera w Londynie w kwestii przyrzeczonej Polsce w maju 1939 ofensywy powietrznej RAF-u nad Niemcami były bezskuteczne. Funkcję Szefa Misji Wojskowej sprawował do stycznia 1940 r. Od października 1942 do demobilizacji w 1947 Szef Administracji Polskich Sił Zbrojnych. Po demobilizacji pozostał na emigracji, osiedlając się w Kanadzie.

Był autorem książki Kampania wrześniowa 1939 r. w Polsce (Londyn 1941).

Zmarł w Toronto.