2C-D – organiczny związek chemiczny z grupy fenyloetyloamin, psychodeliczna substancja psychoaktywna z rodziny 2C.
Po raz pierwszy związek ten został opisany w 1970 roku. W książce Phenetylamines I Have Known and Loved. A Chemical Love Story Alexander Shulgin określa dawkowanie w granicach 20–60 mg, a efekty działania tej substancji utrzymują się 4 do 6 godzin. Zwykle substancja zażywana jest doustnie, może być jednak wciągana do nosa. W latach 70. i 80. XX wieku badano przydatność 2C-D w psychoterapii (m.in. badania ).
Od 2015 roku w Polsce 2C-D jest sklasyfikowany jako substancja psychotropowa grupy II-P.
Przypisy
Kategoria:Dimetoksybenzeny D 2C