Patrick Victor Martindale White (ur. 28 maja 1912 w Londynie, zm. 30 września 1990 w Sydney) – australijski prozaik, poeta i dramaturg. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1973.
Życiorys White urodził się w Londynie, jego rodzicami byli jednak Australijczycy i gdy miał 6 miesięcy cała rodzina wróciła do Australii i zamieszkała w Sydney. W wieku 13 lat został wysłany do szkoły w Anglii, gdzie – z dwuletnią przerwą – kształcił się w Cheltenham College i w King’s College na Uniwersytecie Cambridge. Po ukończeniu studiów pozostał w Londynie, w czasie II wojny światowej służył w Royal Air Force na Bliskim Wschodzie, w Afryce Północnej i Grecji. Był gejem. W 1941 poznał Manoliego Lascarisa, greckiego oficera wojskowego, który został jego życiowym partneremPatrick White: The Nobel Prize in Literature 1973, Autobiography. Po wojnie wrócił do Australii i wraz z Manolim na stałe osiedlił się w Nowej Południowej Walii.
Zadebiutował w 1935 tomem poetyckim The Ploughman and Other Poems, swoją pierwszą powieść – Happy Valley – wydał w 1939, jednak do połowy lat 50. nie odniósł większych sukcesów i okresowo zerwał z literaturą. Przełomem okazała się wydana w 1956 powieść Drzewo człowiecze, następnie ukazał się Voss, oparta na autentycznych wydarzeniach z połowy XIX wieku (wyprawa Ludwiga Leichhardta) powieść historyczna o zdobywaniu kontynentu australijskiego przez pierwszych kolonizatorów, za którą w 1957 otrzymał Nagrodę im. Miles Franklin.
Najwybitniejszy utwór w dorobku pisarza ukazał się w 1961. Wóz ognisty to rozbudowana, wielowątkowa panorama australijskiego społeczeństwa w pierwszej połowie XX wieku. Bohaterami tej powieści są kolejne fale imigrantów przybywających na Antypody, ale także Aborygen oraz cudem uratowany z Holocaustu niemiecki Żyd. Wraz z bohaterami do Australii docierają wojenny koszmar oraz moralne dylematy odległej Europy. W tym samym roku otrzymał za tę książkę nagrodę im. Miles Franklin.
W następnej dekadzie powstały kolejne istotne książki: The Burnt Ones, Węzeł i Wiwisekcja.
W 1973 otrzymał Nobla za „epickie i psychologiczne mistrzostwo, dzięki któremu odkryty został nowy literacki kontynent”. Najważniejszymi późnymi utworami White'a są Przepaska z liści oraz wspomnieniowe Flaws in the Glass.
Wiele jego książek przetłumaczyła na język polski Maria Skibniewska.
Twórczość (wybór) Happy Valley (1935) Żywi i umarli (The Living and the Dead, 1941) The Aunt's Story (1948) Drzewo człowiecze (The Tree of Man, 1956) Voss (Voss, 1957) Wóz ognisty (Riders in the Chariot, 1961) The Burnt Ones (1964) – zbiór opowiadań Węzeł (The Solid Mandala, 1966) Wiwisekcja (The Vivisector, 1970) Oko cyklonu (The Eye of the Storm, 1973) The Cockatoos (1974) - zbiór opowiadań Przepaska z liści (A Fringe of Leaves, 1976) Flaws in the Glass (1981) The Twyborn Affair (1979) Memoirs of Many in One (1986) Three Uneasy Pieces (1987) - zbiór opowiadań
Przypisy
Linki zewnętrzne Wszystko o Patricku White Sylwetka noblisty na oficjalnej stronie Nagrody
Kategoria:Absolwenci King’s College (Cambridge) Kategoria:Australijscy dramaturdzy Kategoria:Australijscy poeci Kategoria:Australijscy prozaicy XX wieku Kategoria:Dramaturdzy anglojęzyczni Kategoria:Dramaturdzy XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Nobliści – literatura Kategoria:Pisarze związani z Londynem Kategoria:Pisarze związani z Sydney Kategoria:Poeci anglojęzyczni Kategoria:Poeci XX wieku Kategoria:Prozaicy anglojęzyczni Kategoria:Prozaicy XX wieku Kategoria:Odznaczeni Orderem Australii Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1990