Paracenteza – nakłucie jamy otrzewnej u pacjenta z wodobrzuszem.
Wyróżnia się: paracentezę diagnostyczną – nakłucie jamy otrzewnej z pobraniem płynu puchlinowego do badania diagnostycznego (badanie cytologiczne, posiew) paracentezę terapeutyczną – nakłucie jamy otrzewnej i upuszczenie większej ilości płynu puchlinowego jako metoda leczenia wodobrzusza
Wskazania do paracentezy diagnostycznej nowo stwierdzone wodobrzusze podejrzenie samoistnego bakteryjnego zapalenia otrzewnej wodobrzusze u każdego chorego hospitalizowanego z powodu marskości wątroby
Wskazania do paracentezy terapeutycznej wstępne leczenie wodobrzusza trzeciego stopnia wodobrzusze oporne na leczenie lekami moczopędnymi martwicze zapalenie jelit (ang. necrotizing enterocolitis – NEC) u noworodków
Przeciwwskazania zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczynowego, który nie poddaje się leczeniu skaza krwotoczna, która nie ustępuje mimo właściwego leczenia choroby jamy brzusznej wymagające leczenia operacyjnego w trybie pilnym brak współpracy z pacjentem
Technika zabiegu Nakłucie wykonuje się u pacjenta w pozycji półleżącej na plecach igłą (o średnicy 0,7-0,9mm i długości ≥ 40mm) z plastikową kaniulą (tzw. wenflon). Obowiązują zasady zachowania aseptyki. Najlepsze miejsce do nakłucia to punkt leżący w 1/3 odległości między kolcem biodrowym przednim górnym a pępkiem, po stronie lewej (odpowiednik punktu McBurneya po stronie prawej). Stosuje się również nakłucie w linii pośrodkowej ciała około 2 do 3 cm poniżej pępka.
Powikłania krwiak powłok brzucha zakażenie płynu puchlinowego nakłucie jelita nakłucie pęcherza moczowego krwawienie do jamy otrzewnej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Diagnostyka medyczna Kategoria:Gastroenterologia Kategoria:Zabiegi operacyjne