Łupek chlorytowy – skała metamorficzna powstała w wyniku przeobrażenia łupka ilastego bądź mułowca w warunkach niskich temperatur (200–400 °C) i niezbyt wysokich ciśnień (facja zieleńcowa lub bardzo niski i niski stopień metamorfizmu według Winklera).
Właściwości łupków chlorytowych pochodzą od dominujących składników jakimi są: kwarc, chloryt, serycyt, czasami skaleń (najczęściej albit).
Struktura: drobnoziarnista i drobnoblaszkowata, czyli granolepidoblastyczna. Tekstura: łupkowa, wyraźnie zaznaczona, przy uderzeniu dzielą się na cienkie płytki; najczęściej wyraźna foliacja oraz laminacja. Skład: kwarc, chloryt, serycyt i dodatkowe minerały, jak muskowit, skaleń, epidot, czasami amfibol (aktynolit). W składzie dominuje kwarc i chloryt wraz z innymi łyszczykami. Barwa: zielonkawo-szara, zielona, ciemnozielona. Twardość: niezbyt twarde, twardość zależy od zawartości kwarcu (twardość w skali Mohsa: 7).
Miejsca występowania: w Polsce – Góry Kaczawskie, Karkonosze, Rudawy Janowickie, Góry Bystrzyckie, Góry Złote, Góry Bialskie, Masyw Śnieżnika, Góry Opawskie.
Bibliografia
Chlorytowy