Pielgrzym, pątnik – człowiek odbywający wędrówkę do miejsca kultu, uczestnik pielgrzymki.
Słowo pochodzi od łacińskiego peregrinus – cudzoziemiec. W przenośni: osoba wiele podróżująca po świecie. Etymologia słowa „pielgrzym” sięga starożytnej Grecji. Termin per-epi-demos oznaczał cudzoziemca, nierezydenta czy też przygodnego podróżnego. W wiekach średnich powstały różne formy pielgrzymowania: pereginatio ad loca sancta – pielgrzymowanie do miejsc świętych, pereginatio ad limina sanctorum – nawiedzenie miejsc, w których znajdowały się groby męczenników. Po upadku Konstantynopola pątnicy z Europy zmierzali zwłaszcza do Rzymu i do Santiago de Compostela do grobu Jakuba Apostoła. thumb|Muszla z drogi św. Jakuba Dante Alighieri w „Vita Nuova” dzieli pielgrzymów na trzy grupy: palmieri – zmierzających do Ziemi Świętej, romei – wędrujących do Rzymu, peregrini – pielgrzymujących do Santiago de Compostela. Zdaniem Dantego tylko pielgrzymujący do grobu Świętego Jakuba w pełni zasługują na miano "pielgrzymów".
Znani starożytni pątnicy chrześcijańscy Egeria – IV w. Anonimus Piacentinus – VI w.
Zobacz też Opowieści pielgrzyma
Przypisy