Nicole Mary Kidman AC (ur. 20 czerwca 1967 w Honolulu) – australijsko-amerykańska aktorka, producentka filmowa i okazjonalnie piosenkarka. Dzięki ponad 40-letniej karierze w filmie, telewizji i teatrze uchodzi za jedną z najlepszych i najbardziej uznanych aktorek na świecie. Laureatka licznych wyróżnień, w tym Nagrody Akademii Filmowej (Oscara), Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA), dwóch nagród Primetime Emmy, Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych (SAG), Srebrnego Niedźwiedzia, Pucharu Volpiego oraz sześciu Złotych Globów. W 2024 uhonorowana Nagrodą Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości.
Debiutowała w latach 80. rolami w australijskich filmach i serialach. Przełomem w jej karierze był film Martwa cisza (1989), po którym zaczęła występować w produkcjach hollywoodzkich. Zdobyła uznanie rolami w filmach Szybki jak błyskawica (1990), Za horyzontem (1992), Za wszelką cenę (1995), Batman Forever (1995), Totalna magia (1998), Oczy szeroko zamknięte (1999) i Moulin Rouge! (2001), za który otrzymała pierwszą nominację do Oscara. Za rolę Virginii Woolf w dramacie Godziny (2002) wygrała Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W kolejnych latach była nominowana do Oscara za filmy Między światami (2010), Lion. Droga do domu (2016) oraz (2021). Uznanie i popularność przyniosły jej także role w filmach Inni (2001), Dogville (2003), Wzgórze nadziei (2003), Narodziny (2004), Złoty kompas (2007), Australia (2008), Aquaman (2018), Gorący temat (2019) i (2024).
Od 2017 regularnie występuje w telewizji. Za rolę w serialu Wielkie kłamstewka (2017–2019) otrzymała nagrodę Primetime Emmy dla . W kolejnych latach wystąpiła między innymi w serialach (2020), Dziewięcioro nieznajomych (2021–2025) i (2023–2024). Zagrała także kilka ról teatralnych. Jako piosenkarka nagrała utwory na potrzeby ścieżek dźwiękowych swoich filmów i seriali, a także niezwiązane z rolami, w tym przebój „Somethin’ Stupid” (2001) w duecie z Robbiem Williamsem. Od 2010 prowadzi wytwórnię filmowo-telewizyjną .
W 2020 „The New York Times” przyznał jej piąte miejsce w zestawieniu najlepszych aktorów XXI wieku. W 2004 i 2018 znalazła się na liście 100 najbardziej wpływowych osób na świecie tygodnika „Time”. W 2007 została odznaczona Orderem Australii.
Dzieciństwo i młodość Nicole Mary Kidman urodziła się 20 czerwca 1967 w Honolulu na Hawajach jako córka Australijczyków, którzy przebywali tam tymczasowo na studenckich wizach. Jako że urodziła się na terytorium Stanów Zjednoczonych, zyskała podwójne, australijsko-amerykańskie obywatelstwo. Otrzymała hawajskie imię Hōkūlani („niebiańska gwiazda”), zainspirowane słoniem, który urodził się w podobnym czasie w zoo w Honolulu. Ma korzenie angielskie, irlandzkie i szkockie. Jej ojciec, (1938–2014), był biochemikiem, psychologiem klinicznym i naukowcem, a w czasie jej narodzin studiował podyplomowo na . Matka, Janelle Ann Kidman (z domu Glenny, ok. 1938–2024), była instruktorką pięlegniarstwa, redaktorką książek męża i członkinią australijskiej feministycznej organizacji lobbystycznej, . Pierwsze lata życia spędziła w Waszyngtonie, gdzie jej rodzice brali udział w protestach przeciwko wojnie wietnamskiej. Gdy miała trzy lata, rodzina powróciła do Australii. Ma młodszą siostrę (ur. 1970), dziennikarkę i prezenterkę telewizyjną.
Dorastała w Longueville w aglomeracji Sydney, gdzie uczęszczała do szkół Lane Cove Public School i . W wieku trzech lat zaczęła uczęszczać na zajęcia z baletu. Do marzenia o zostaniu aktorką zainspirowała ją rola w filmie Czarnoksiężnik z Oz (1939). W Sydney uczęszczała na zajęcia z aktorstwa w , między innymi z Naomi Watts, a następnie w , gdzie specjalizowała się w dramacie i pantomimie. Aby rozwinąć karierę aktorską, przerwała naukę w szkole średniej.
Działalność artystyczna 1983–1989 W 1983, w wieku 16 lat, zadebiutowała jako aktorka w australijskim filmie . Zaczęła pojawiać się w australijskich filmach i serialach telewizyjnych; zagrała m.in. w filmach: (1983), (1986) i Królowie nocy (1988), a także wystąpiła w serialach: (1985) i (1985) oraz w filmach telewizyjnych (1983), (1984), (1984), (1985) i Un’ Australiana a Roma (1987). Popularność przyniosła jej rola Megan Goddard w miniserialu (1987), za którą zdobyła swoją pierwszą nagrodę Australian Film Institute. Drugą nominację przyniosła jej rola drugoplanowa w filmie (1988). W 1988 występowała w sztuce teatralnej , najpierw od maja w Melbourne, a następnie od sierpnia w Sydney.
W kwietniu 1989 odbyła się premiera jej pierwszej produkcji hollywoodzkiej, dreszczowca Martwa cisza, w którym wcieliła się w Rae Ingram, żonę oficera marynarki wojennej, zagrożoną przez rozbitka na morzu (w tej roli Billy Zane). Film okazał się przełomem w jej karierze i przyniósł jej międzynarodową popularność. Krytyk filmowy z magazynu „Variety” napisał: „Kidman jest znakomita w całym filmie. Nadaje postaci Rae prawdziwą wytrwałość i energię”, zaś Roger Ebert ocenił: „W swoich wspólnych scenach Kidman i Zane wzbudzają prawdziwą, namacalną nienawiść”. Również w 1989 zagrała główną rolę w australijskim miniserialu , emitowanym w listopadzie przez Network 10.
1990–1999 Wystąpiła jako młoda lekarka, która zakochuje się w kierowcy NASCAR, w filmie Szybki jak błyskawica (1990) u boku swojego ówczesnego partnera, Toma Cruise’a. Film odniósł sukces komercyjny i był jednym z największych przebojów roku w box office. Wcieliła się w jedną z trzech licealistek (wraz z Thandie Newton i Naomi Watts) w australijskim filmie Randka na przerwie, który wszedł na ekrany kin w marcu 1991. Film został nagrodzony przez Australijski Instytut Filmowy w kategorii najlepszy film. Następnie wystąpiła w roli kochanki głównego bohatera (w tej roli Loren Dean) w filmie Billy Bathgate, którego premiera odbyła się w listopadzie 1991. Recenzent „The New York Times” określił ją jako „piękność z, jak się okazuje, poczuciem humoru”. Rola przyniosła jej nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki drugoplanowej w filmie. W maju 1992 ukazał się film Rona Howarda Za horyzontem, w którym wystąpiła u boku Cruise’a jako irlandzka partnerka jego bohatera, Shannon. Film zarobił 138 milionów dolarów. W 1993 pojawiła się w dwóch filmach. Pierwszym z nich był Pełnia zła, w którym wcieliła się w żonę bohatera granego przez Aleca Baldwina, wydany w październiku. Drugim był Gra o życie, wydany w listopadzie, gdzie zagrała żonę bohatera Michaela Keatona. W listopadzie 1993 poprowadziła odcinek programu telewizyjnego Saturday Night Live.
W maju 1995 na 48. MFF w Cannes odbyła się premiera filmu Gusa Van Santa Za wszelką cenę, w którym wystąpiła w głównej roli jako prezenterka pogody Suzanne Stone. Krytyk filmowy z „” ocenił jej występ: „Wnosi do roli warstwy znaczenia, intencji i impulsu. Opowiadając historię z perspektywy pierwszej osoby – jak robi to przez cały film – Kidman pozwala zobaczyć kalkulacje, kręcące się tryby, transparentne próby oczarowania, które jednakowo skutecznie oczarowują”. Za występ w filmie otrzymała Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu i była nominowana do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA). Wcieliła się w drugoplanową rolę doktor Chase Meridian w filmie Batman Forever, opartym na komiksach DC Comics o Batmanie, którego zagrał Val Kilmer. Film wszedł na ekrany kin w czerwcu 1995 i zarobił 337 milionów dolarów. Wystąpiła jako Isabel Archer, u boku Barbary Hershey i Johna Malkovicha, w filmie Jane Campion Portret damy, adaptacji powieści pod tym samym tytułem. Jego premiera odbyła się w sierpniu 1996 na 53. MFF w Wenecji. Następnie zagrała doktor Julię Kelly, specjalistkę ds. energetyki jądrowej, w dreszczowcu Peacemaker. Film, w którym pojawiła się u boku George’a Clooneya, wszedł na ekrany kin we wrześniu 1997 i zarobił ponad 110 milionów dolarów.
Zagrała jedną z głównych ról w filmie fantasy Totalna magia, wydanym w październiku 1998. Wraz z Sandrą Bullock wcieliły się w siostry-czarownice, które stają w obliczu groźnej klątwy, uniemożliwiającej im znalezienie trwałej miłości. Film poniósł porażkę w box office. Również w 1998 występowała w sztuce Davida Hare’a , najpierw od września na West Endzie, a następnie od grudnia na Broadwayu. Otrzymała za nią nominację do Laurence Olivier Award dla najlepszej aktorki. Wraz z mężem, Tomem Cruisem, wcieliła się w parę w dreszczowcu erotycznym Oczy szeroko zamknięte. Był to ostatni film wyreżyserowany przez Stanleya Kubricka, wydany w lipcu 1999, po jego śmierci. Film odniósł sukces komercyjny, zarabiając 162 miliony dolarów. „Slant Magazine” nazwał go drugim najlepszym filmem lat 90., zaś BBC umieściło go w rankingu 100 najlepszych amerykańskich filmów w historii.
2000–2009 thumb|upright|Kidman podczas premiery Moulin Rouge! na 54. MFF w Cannes (2001) Wystąpiła w roli Satine, artystki kabaretowej i kurtyzany, w filmie muzycznym Baza Luhrmanna Moulin Rouge! u boku Ewana McGregora. Jego premiera odbyła się w maju 2001 na 54. MFF w Cannes. Zaśpiewała w kilku utworach muzycznych nagranych do filmu i wydanych na jego ścieżce dźwiękowej. Recenzent CNN ocenił, że była to jej najlepsza rola od czasu Za wszelką cenę (1995), dodając: „Jako Satine jest olśniewająca i oszałamiająca. Porusza się z całkowitą pewnością siebie przez cały film. Kidman wydaje się specjalizować w postaciach «królowej lodu», ale w przypadku Satine pozwala sobie na odrobinę odwilży”. Dzięki filmowi zdobyła swój drugi Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu, ponadto otrzymała pierwszą nominację do Nagrody Akademii Filmowej (Oscara) i grupową nominację z obsadą do Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych (SAG). Moulin Rouge! zarobił około 180 milionów dolarów, został uhonorowany nagrodą National Board of Review dla najlepszego filmu roku i otrzymał osiem nominacji do Oscarów, m.in. za najlepszy film. Pochodzący z filmu i ścieżki dźwiękowej singiel „”, który nagrała w duecie z McGregorem, był ósmym największym przebojem roku w Australii, gdzie dotarł do 10. miejsca notowania Top 50 Singles.
W sierpniu 2001 na ekrany kin wszedł horror Alejandro Amenábara Inni, w którym wystąpiła w głównej roli jako Grace Stewart, podejrzewająca, że jej dom jest nawiedzony. Krytyk filmowy Roger Ebert napisał, że „Nicole Kidman udało się przekonać nas, że jest normalną osobą w niepokojącej sytuacji, a nie tylko typową histeryczką z horroru”, zaś z „The New York Times” ocenił jej występ: „Uosabia ten niestabilny amalgamat z przekonaniem, które samo w sobie jest przerażające. Lodowata rezerwa, która czasami blokuje jej ekspresyjny dar, staje się tu fundamentem jej najbardziej złożonego emocjonalnie występu do tej pory”. Rola przyniosła jej nominacje do BAFTA, Złotego Globu i Goi dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a film zarobił 210 milionów dolarów. Następnie wystąpiła w roli Nadii, kandydatki głównego bohatera na żonę z katalogu, w filmie Dziewczyna na urodziny, którego premiera odbyła się we wrześniu 2001 na 58. MFF w Wenecji. W listopadzie 2001 ukazał się album Robbiego Williamsa Swing When You’re Winning, na który nagrał z nią w duecie cover utworu Franka i Nancy Sinatrów „Somethin’ Stupid”. Piosenka ukazała się w grudniu 2001 na singlu i odniosła sukces komercyjny, docierając do pierwszych miejsc list przebojów między innymi w Wielkiej Brytanii oraz na ogólnoeuropejskim European Hot 100. Ponadto między innymi w Wielkiej Brytanii i Australii utwór został certyfikowany złotem.