Władysław Niwiński (zm. 1943) – główny bohater polskiego serialu telewizyjnego pt. Polskie drogi z 1976 w reżyserii Janusza Morgensterna. W jego rolę wcielił się Karol Strasburger.
Życiorys postaci Władysław Niwiński pochodzi z inteligenckiej rodziny z Warszawy. Jego ojciec Leopold jest nauczycielem historii, a matka Zofia urzędniczką pocztową.
W chwili rozpoczęcia akcji serialu, tj. tuż po wybuchu II wojny światowej, jest podchorążym rezerwy Wojska Polskiego i bierze udział w kampanii wrześniowej jako dowódca plutonu kawalerii. Jest połowa września 1939. Przyprowadza niemieckiego jeńca swojemu przełożonemu w stopniu rotmistrza, po czym otrzymuje od niego rozkaz wykonania misji specjalnej – z polecenia Prezydenta RP Ignacego Mościckiego konwojowania dyrektora Gozdalskiego z jego ładunkiem do Krzemieńca na krańcu ówczesnego obszaru PolskiPolskie drogi; odcinek 1: „Misja specjalna”.. Podkomendnym Niwińskiego jest kapral Leon Kuraś. Oddział zatrzymuje się tymczasowo we wsi, gdzie stacjonują polscy żołnierze (podchorąży zna te tereny, gdyż bywał tam dawniej na wakacjach). Niwiński z konwojem odwiedza znajomą rodzinę osadników niemieckich Heimannów, którzy prowadzą młyn. W tym czasie trafia też do szkoły w Porytem szukając pomocy medycznej dla rannego w nogę majora Leona Korwina. Poznaje tam komunistę Stanisława Mrowińskiego, a między nimi dochodzi do ostrej sprzeczki dotyczącej aktualnej sytuacji kraju – podchorąży wciąż wierzy w szybkie zakończenie wojny i pomoc ze strony sojuszników Wielkiej Brytanii i Francji, zaś nauczyciela oskarża o zdradę i unikanie służby wojskowej. Następnie w miejscowości Niwiński uwalnia z rąk mieszkańców profesora Zygadlewicza i jego córkę, w wyniku zbiegu okoliczności fałszywie oskarżonych o szpiegostwo. Podczas nalotu Luftwaffe we dworze ginie kapitan Tadeusz Miszczyk, który przewoził ważne dokumenty – kasetę pancerną z aktami zawierającymi dane personalne ważnych polskich urzędników i mundurowych. Wojskowy zostaje pochowany przy dworze wraz z innymi ofiarami ostrzału, a kaseta z dokumentami zostaje ukryta w starej studni. Następca majora Korwina, kapitan Rogalski, zleca Niwińskiemu zadanie przeprawienia się przez jezioro i otworzenia ognia do Niemców celem zatrzymania ich na czas przejścia reszty żołnierzy. W gospodarstwie Heimannów Niwiński spotyka córkę gospodarzy, Anię, której brat Jan (niem. Johann) zabrania jej wychodzenia z domu i według niej zachowuje się ostatnio dziwnie. Wieczorem Johann wymyka się z domu, a w nocy przed planowanym odjazdem polskiego oddziału na gospodarstwo napada nieumundurowana grupa dowodzona przez niego i zabija czterech żołnierzy Niwińskiego oraz Gozdalskiego. W wymianie ognia ginie też stary Heimann (w mroku nocy zabija go jeden z towarzyszy Johanna). W ładunku przewożonym przez Gozdalskiego, Niwiński odkrywa wydrukowane, lecz nie wprowadzone jeszcze do obiegu banknoty polskich złotych. Poleca Kurasiowi ich spalenie jako nieprzydatnych, po czym żołnierze odjeżdżają z pobojowiska w gospodarstwie Heimannów. Pozostali żołnierze oddziału Rogalskiego planowo przechodzą przez most, choć nie bez strat.
Po dwóch tygodniach tułaczki Władysław Niwiński dociera z Kurasiem do wsi Owczary przy granicy ze Słowacją i Węgrami. Zatrzymują się u miejscowego księdzaPolskie drogi; odcinek 2: „Obywatele GG”.. Tam podchorąży spotyka uprzednio poznanego porucznika Józefa Zawistowskiego, byłego podkomendnego majora Leona Korwina. Pierwotnie Niwiński zamierza przedostać się do Francji, gdyż chce nadal walczyć. Tuż przed jego wyruszeniem okazuje się, że do wsi wjeżdżają Niemcy. Mimo szybkiego przebrania się w kościele, obaj z Kurasiem zostają zdemaskowani i aresztowani (Leon symulował spowiednika, a Władysław penitenta). W czasie konwojowania Kuraś zagaduje feldfebla i przekupuje go banknotami, których części wcześniej, mimo rozkazu, nie spalił. Dzięki temu uwalnia siebie, Niwińskiego i majora Linowskiego. Podczas oczekiwania na dworcu kolejowym Kuraś zostaje wepchnięty przez Niemców do wagonu z jeńcami i trafia do stalagu. Tymczasem w Warszawie rodzina Niwińskiego nie ma o nim żadnej wiadomości, ich kamienica (należąca do Żyda Sommera) jest zniszczona, a rodzice mieszkają przy ulicy Wilczej. Johann Heimann, już w mundurze SS, poszukuje Niwińskich – ojca i syna. Władysław przybywa do Krakowa i tam zastaje go proklamacja Generalnego Gubernatorstwa (26 października 1939). Odwiedza ciotkę Rysińską, a ze słów matki w liście wysłanym do niej wnioskuje, że jest poszukiwany przez Niemców. W mieście spotyka profesora Zygadlewicza i uzyskuje pomoc od jego rodziny. Celem wyrobienia fałszywych dokumentów, wykonuje zdjęcie i dzięki temu w zakładzie fotograficznym poznaje Basię Białasównę. Profesor Zygadlewicz jako wykładowca akademicki zostaje aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau 6 listopada 1939, czego świadkiem jest Niwiński.
W Krakowie Johann Heimann rozpoznaje twarz Niwińskiego na zdjęciu wystawionym w witrynie fotografa Tadeusza Białasa (wystawę przygotowała uprzednio Basia). Oczekuje na Władysława, który ma odebrać wywołane zdjęcia, jednak w jego zastępstwie przypadkiem przychodzi Justyna Zygadlewicz, a fotograf sprytnie nie doprowadza do zdemaskowania jej przez czatującego obok Heimanna i przekazuje w kopercie ostrzeżenie dla Władysława i jego zagrożonej córki, po czym sam zostaje aresztowany, gdyż Heimann dostrzega jego zmyślną grę. Władysław ukrywa się z Basią przed aresztowaniem, jednak nadal nie wie, dlaczego jest poszukiwany. Niezamierzenie powoli wplątuje się w kontakty z różnymi ludźmi (m.in. poznaje komunistę). Jednocześnie nie jest przekonany czy powinien próbować walczyć czy ukrywać się i przeczekać niebezpieczny czas. Ostatecznie decyduje się wyjechać poza teren GG do bezpiecznego miejsca, gdzie przebywa ukrywana Basia – jej rodzina określa to jako „najspokojniejsze miejsce na świecie”Polskie drogi; odcinek 3: „Najspokojniejsze miejsce na świecie”. (jest to miejscowość Zasole w pobliżu Auschwitz na terenie III Rzeszy). Związuje się uczuciowo z Basią. Po pewnym okresie zyskuje większe bezpieczeństwo, jednak powoli dochodzi do wniosku, że chciałby działać na rzecz Ojczyzny. W międzyczasie pracuje w branży ogrodniczej u wuja Basi, a poza tym przyjmuje do zrealizowania zadanie zlecone przez środowisko komunistów, polegające na wykonaniu zdjęć tworzonej przez Niemców infrastruktury o niewiadomym charakterze (jest to przyszły obóz koncentracyjny Auschwitz). Akcja nie udaje się w pełni, gdyż Niwiński jest zmuszony do ucieczki, a gestapo wpada na jego trop, zaś następnie podchorąży wyjeżdża z Auschwitz. W tym czasie dysponuje dokumentami na nazwisko Tadeusz Miszczyk, syn Henryka (jest to tożsamość poległego we wrześniu 1939 kapitana) i tak się przedstawia. Wśród zainteresowanych osób (poszukującymi prawdziwego Miszczyka są szef Abwehry, major Heynckess oraz żona Miszczyka, Maryla) powstaje konsternacja i zmienne informacje odnośnie do faktu życia lub śmierci kapitana. Aresztowany zostaje kościelny Kulpiński z Owczar, który miał przekazać Miszczykowej pozostawione przez Władka na plebanii dokumenty zmarłego męża. Natomiast w Warszawie w obliczu aresztowania brata, konfident Henryk Gorączko poszukuje kobiety, która wcześniej przekazała mu w dobrej wierze donos na niego (jest nią Zofia Niwińska, matka Władysława, zaangażowana w tajną akcję sprawdzania korespondencji na poczcie). Niwiński przyjeżdża do Dirschau, gdzie spotyka się z Leonen Kurasiem, który w międzyczasie uciekł ze stalagu i znów mieszka z żoną. Kuraś pracuje jako szklarz i zatrudnia Władysława u siebie. Odbywa się wesele siostry Leona, w trakcie którego władze niemieckie powiadamiają o ich przymusowym przesiedleniu do Generalnego GubernatorstwaPolskie drogi; odcinek 4: „Na tropie”.. Wagon z przesiedleńcami dociera do granicy GG i jego pasażerowie dowiadują się o ataku Niemiec na Norwegię (10 kwietnia 1940)Polskie drogi; odcinek 5: „Lekcja geografii”.. Następnie zatrzymują się u brata Urszuli Kurasiowej, Bolesława Olczaka w Legionowie i zamierzają dotrzeć do Warszawy, zaś Władysław planuje być tam krótko, a potem wyjechać do Francji. Ludność wciąż wierzy, że państwo to wystąpi przeciw Niemcom i udzieli pomocy Polsce. Niwiński przybywa do Warszawy, wpierw do zniszczonej już rodzinnej kamienicy, gdzie spotyka dozorcę Tośka Szczubełka, a następnie próbuje odszukać rodziców (jego ojciec w tym czasie rozpoczyna nauczanie historii na tajnych kompletach, a matka pracuje na poczcie uczestnicząc w lustracji listów). Odwiedza też ciotkę chrzestną Żychlińską, a przy próbie kolejnej wizyty u niej szczęśliwie ucieka obławie przygotowanej na niego. Ukrywa go rodzina Szczubełków, w tym syn Mundek, tramwajarz, działacz komunistyczny (tam też Niwiński spotyka ponownie komunistę Stanisława Mrowińskiego, którego poznał w Porytem we wrześniu 1939). Ich poglądy na walkę ścierają się. Tymczasem Niemcy stopniowo rozpracowują jego wcześniejsze działania pod nazwiskiem Miszczyka (w Owczarach i Auschwitz). Konfident Gorączko na zlecenie Niemców dociera do Auschwitz i wypytuje tam Adaśkę Horoszewskiego o Miszczyka. W czerwcu 1940 ludność polska otrzymuje beznadziejną informację o klęsce Francji (samobójstwo popełnia jej czciciel, profesor Jedliński, nauczający geografii w tajnym nauczaniu).
Rok po rozpoczęciu wojny, jesienią 1940 Niwiński współpracuje z Kurasiem prowadzącym handel i szmugiel (oficjalnie Kuraś działa w spółce z Franciszkiem Bolkowskim; prowadzą zakład pogrzebowy, zaś towary handlowe przewożą pojazdem-karawanem, a umożliwiają to wystawione fałszywe akty zgonu)Polskie drogi; odcinek 6: „Rocznica”.. Ojciec Władysława jest w Krakowie. Wówczas Władysław oznajmia swoje aktualne podejście: Przyjąłem punkt widzenia Kurasia: przetrwać, nie mieszać się. W tym czasie zamieszkująca w Warszawie, Ewelina Heimann (podobnie jak jej syn Johann), szuka zemsty na Władysławie za śmierć męża. Uzyskujący o tym wiedzę na spowiedzi ksiądz Andrzej postanawia zachować się patriotycznie, śledzi ją i dowiaduje się, kto ma być ofiarą zemsty, a następnie poprzez antykwariusza Pawła Krajewskiego chce ostrzec Władysława o grożącym mu niebezpieczeństwie. Ewelina Heimann trafia do wróżki Honoraty współpracującej z gestapo, lecz po tym, jak informacja o tym dociera do funkcjonariuszy niemieckich, zakazują oni Johannowi Heimannowi prowadzenia prywatnego śledztwa i kierują go do innych działań pod przykryciem w tożsamości Polaka. Naczelnik poczty i działacz podziemia, Stefan, ostrzega Władysława i zaleca mu ucieczkę. Jego współpracownik przekazuje Niwińskiemu nową tożsamość, zgodnie z którą ma funkcjonować jako Wiktor Lichosik, lekarz weterynarii. Tuż po tym Niwiński zostaje aresztowany w zbiorowej łapance w kawiarni „Mokka” i osadzony na Pawiaku (wraz z nim w celi przebywa Tosiek Szczubełek). Wkrótce Władysław zostaje zwolniony z więzienia, co sam przypisuje swoim obecnym „mocnym papierom” (Kuraś nie mówi mu, że stało się to dzięki wpłaceniu przez niego łapówki, na co przeznaczył cały swój majątek – w wyniku tego traci udział w spółce zakładu pogrzebowego z Bolkowskim). Tosiek Szczubełek wraz z innymi osadzonymi zostaje rozstrzelany w Palmirach tuż przed dniem Wszystkich Świętych 1940.