Jan Franciszek de Pouppart herbu własnego (żył w 2. poł. XVIII wieku) – generał major w armii koronnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a później armii rosyjskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Francuz, służył w armii austriackiej i uczestniczył w wojnie siedmioletniej. W 1775 przeszedł do służby polskiej. Od 1776 jako pułkownik 11 RP Grenadierów (w PSB błędnie go podano jako dowódcę 10 RP) stacjonował w garnizonach Kamieńca Podolskiego.
W 1790 roku uzyskał polski indygenatEdward Rawicz: Indygenat w Polsce za Stanisława Augusta, w: „Rocznik Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu za rok 1924”, Przemyśl 1924, s. 54., a także kupił patent generalski jako dowódca Brygady Piechoty w Dywizji księcia Józefa Poniatowskiego. W 1792 walczył przeciwko Rosji i 25 czerwca został odznaczony Medalem Złotym Orderu Virtuti MilitariMariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria. Kraków 2002, s. 37. (później zamienionym na krzyż kawalerski). Potem pozostał w służbie targowickiej. Po upadku Rzeczypospolitej służył w armii rosyjskiej.
Przypisy
Bibliografia H.P. Kosk – Generalicja polska. T. 2. Pruszków: Ajaks, 2001.
Kategoria:Francuzi w I Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie majorowie armii koronnej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (I Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty I Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polscy indygeni pochodzenia francuskiego Kategoria:Wojskowi Arcyksięstwa Austriackiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-rosyjskiej 1792 Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku