Zenon Poznański

Zenon Andrzej Poznański (ur. 23 czerwca 1942 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Służba wojskowa Jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Warszawie. Służbę wojskową rozpoczął w 1961. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu został 13 września 1964 promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów wojsk zmechanizowanych. Po promocji został skierowany do Podoficerskiej Szkoły Zawodowej im. Rodziny Nalazków w Elblągu, gdzie był dowódcą plutonu, a następnie kompanii. W latach 1969–1972 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Po ukończeniu studiów został starszym pomocnikiem szefa wydziału rozpoznania 16 Dywizji Pancernej w Elblągu. W kwietniu 1973 został szefem sztabu – zastępcą dowódcy 55 Pułku Zmechanizowanego w Braniewie. Od lipca 1974 był dowódcą 36 Łużyckiego Pułku Zmechanizowanego w Trzebiatowie. Pułk ten wchodził w skład 8 Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1978–1980 ukończył studia w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie. W lipcu 1980 objął stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 8 Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W lipcu 1982 objął stanowisko dowódcy 8 Dywizji Zmechanizowanej (do października 1984). Od listopada 1984 do lutego 1987 był dowódcą 1 Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. Obie dowodzone przez niego dywizje uzyskiwały tytuły Przodującego Związku Taktycznego WP. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 3 października 1986 otrzymał nominację na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 10 października 1986 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. W lutym 1987 został powołany na stanowisko szef sztabu – zastępcy dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie, które pełnił do kwietnia 1989. W grudniu 1989 objął funkcję szefa Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju (do listopada 1990).

W lutym 1991 na własną prośbę odszedł do rezerwy. W okresie rządów koalicji SLD-PSL (w latach 1996–1998) pełnił funkcję zastępcy szefa Obrony Cywilnej Kraju (jako osoba cywilna).

Działalność społeczna i polityczna Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1986–1990 członek Komitetu Centralnego PZPR. W 1991 był jednym z dziewięciu fundatorów polsko-radzieckiej instytucji pod nazwą fundacji „Współpraca-Nauka-Kultura” założonej przez SdRP i Akademię Nauk Społecznych przy KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Był doradcą w sprawach bezpieczeństwa i obronności premierów Józefa Oleksego, Włodzimierza Cimoszewicza oraz Leszka Millera. Współpracował z władzami Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej i Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

W 2003 został ekspertem i członkiem Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej. W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował z jej ramienia do Senatu. Zdobył 17,62% głosów z okręgu Chełm. Był członkiem Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta RP Andrzeja Leppera przed wyborami w 2005. Po 2007 wycofał się z działalności politycznej.

Był wiceprezesem Towarzystwa Wiedzy Obronnej, wiceprezesem i członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Rezerwistów i Weteranów Sił Zbrojnych RP oraz Stowarzyszenia Wspólnot Obronnych. W 1997 ukończył studia podyplomowe w zakresie zarządzania nieruchomościami, a w 1998 w zakresie obronności państwa w Akademii Obrony NarodowejJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 228.

Wiceprezes Stowarzyszenia Ogólnopolska Rodzina KościuszkowcówPaweł Dybicz, Dbamy o tradycję kościuszkowską, Tygodnik Przegląd nr 20/2023.

Awanse służbowe W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymał awanse na kolejne stopnie wojskowe:Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 227-229. podporucznik – 1964 porucznik – 1967 kapitan – 1969 major – 1973 podpułkownik – 1977 pułkownik – 1981 generał brygady – 1986

Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1989) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1982) Złoty Krzyż Zasługi (1975) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Odznaka „Za Zasługi dla ZBoWiD” (1989)Pośmiertne odznaczenia dla uczestników bitwy pod Lenino, "Za Wolność i Lud", nr 9, 4 marca 1989, s. 10. wiele innych odznaczeń

Życie prywatne Jest żonaty, ma dwóch synów. Mieszka w Zegrzu koło Legionowa.

Przypisy

Bibliografia

Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002), Wydawnictwo „Von Borowiecky”, Warszawa 2002, s. 257 (z fotografią) Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 227-229.

Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Wiedzy Obronnej Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Dowódcy 1 Dywizji Zmechanizowanej Kategoria:Dowódcy 8 Dywizji Zmechanizowanej Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Ludzie związani z Legionowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Za Zasługi dla ZHP Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Politycy Samoobrony Kategoria:Politycy SdRP, SLD i Nowej Lewicy Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Oficerowie 36 Łużyckiego Pułku Zmechanizowanego