thumb|upright|Grób Leszka Gilejko na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Leszek Kazimierz Gilejko (ur. 11 stycznia 1932 w Pułtusku, zm. 22 listopada 2013Nekrolog w „Gazecie Wyborczej” emitowany 27.11.2013. w Warszawie) – polski socjolog, profesor.

Życiorys Urodził się 11 stycznia 1932 roku w Pułtusku, w rodzinie Bronisława (1904–1989), filozofa i historyka, żołnierza 13. pułku piechoty, uczestnika kampanii wrześniowej 1939 roku, więźnia Oflagu II C Woldenberg, i Czesławy z domu Markowskiej (1904–1993).

Dzieciństwo spędził w Pułtusku. We wrześniu 1939 roku uciekli z matką w kierunku Lublina, ale na wieść o wkraczających wojskach radzieckich zawrócili. Mieszkali przez kilka tygodni w Pułtusku, później w Warszawie, a od wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej u rodziny matki w Starosielcach (dziś dzielnica Białegostoku).

Po zakończeniu wojny przeprowadzili się w czerwcu 1945 roku do Pułtuska, gdzie ojciec został dyrektorem liceum. W 1953 roku ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (dziś Szkoła Główna Handlowa), otrzymując absolutorium (uczelnia nie udzielała wówczas tytułu magistra). Dwa lata później ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, zostając magistrem historii. W 1963 roku uzyskał stopień doktora w SGPiS w Warszawie, w 1968 roku stopień doktora habilitowanego w SGPiS (na podstawie pracy), w 1977 roku tytuł i stanowisko profesora tej uczelni, a w 1988 roku tytuł profesora zwyczajnego.

Był członkiem Senatu SGPiS (dziś SGH), zasiadał w wielu komisjach senackich. W latach 1978–1981 piastował funkcję dziekana Wydziału Ekonomiczno-Społecznego. Pełnił funkcję kierownicze, m.in. dyrektora Instytutu Nauk Politycznych i Filozofii, kierownika Katedry Socjologii i Politologii, a następnie Katedry Socjologii. Po przejściu na emeryturę wciąż aktywnie współpracował z Katedrą Socjologii Ekonomicznej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.

W pracy badawczej i dydaktycznej zajmował się głównie socjologią ekonomiczną. Istotnym wydarzeniem w kształtowaniu się jego zainteresowań badawczych był kilkumiesięczny staż naukowy we Francji w roku 1967, gdzie miał okazję pracować m.in. z Alainem Touraine’em. Autor i redaktor wielu publikacji z zakresu demokracji przemysłowej, m.in. dotyczących partycypacji pracowniczej w zarządzaniu przedsiębiorstwami. Badacz samorządu robotniczego i związków zawodowych, socjolog gospodarki badający między innymi społeczne aspekty prywatyzacji, animator i kierownik wielu badań socjologicznych.

Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego został członkiem powołanego „Zespołu Partyjnych Socjologów przy KC PZPR”Socjologowie poza PZPR i w PZPR, Informacja Bieżąca PTS nr 87, grudzień 2008, s. 28.. W październiku 1989 wszedł w skład Centralnej Komisji Zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni, XI Zjazd PZPRUchwała w sprawie powołania Centralnej Komisji Zjazdowej, „Trybuna Ludu”, nr 242, 17 października 1989, s. 3.. W III RP należał do Unii Pracy. Jako jej kandydat startował w 2009 do Parlamentu Europejskiego z listy SLD-UP. Do końca życia pozostał socjaldemokratą.

Żonaty z Natalią, miał dwie córki: Dorotę i Magdalenę.

Zmarł w Warszawie, pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza Wojskowego na Powązkach (kwatera FIV-tuje-10).

Najważniejsze prace Obraz świadomości robotników wielkoprzemysłowych w Polsce (1980) Potrzeby i aspiracje robotników (red. z Przemysławem Wójcikiem; 1987) Związki zawodowe w przedsiębiorstwach przemysłowych: działacze i członkowie związków o swych organizacjach, gospodarce i polityce (z Juliuszem Gardawskim i Tomaszem Żukowskim; 1994) Partycypacja i akcjonariat pracowniczy w Polsce: stan i perspektywy (red.; 1995) Oceny i oczekiwania różnych grup społecznych wobec polityki właścicielskiej Skarbu Państwa (z Juliuszem Gardawskim i Rafałem Towalskim; 1999) Partnerzy społeczni: konflikty, kompromisy, kooperacja (z Rafałem Towalskim; 2002) Społeczeństwo a gospodarka: socjologia ekonomiczna (2002) Socjologia gospodarki (z Juliuszem Gardawskim, Jacentym Siewierskim, Rafałem Towalskim; 2006, II wydanie: 2007)

Ordery i odznaczenia

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1998) „za wybitne zasługi w pracy naukowo-dydaktycznej”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1988) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978) Złoty Krzyż Zasługi (1970) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1980) Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1979)

Nagrody i wyróżnienia

Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego stopnia III (1968 i 1970) Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1981) Nagroda Ministra Edukacji Narodowej (1989) Nagroda Rektora SGPiS stopnia I (1989) Nagroda Rektora SGH stopnia I (1991)

Przypisy

Bibliografia Sylwetka Leszka Gilejki na stronie SGH

Kategoria:Ludzie urodzeni w Pułtusku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Handlowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy Unii Pracy Kategoria:Polscy socjolodzy Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2013