Dywizja Polska – dywizja polska okresu napoleońskiego w służbie francuskiej.
Historia dywizji Od lipca 1808 Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego dowodzone były roku przez marszałka Louisa Nicolasa Davouta.
Na mocy porozumienia z rządem francuskim Księstwo Warszawskie przekazało trzy pułki na żołd francuski, tworząc tzw. Dywizję Polską, której z czasem Napoleon Bonaparte z przyczyn politycznych – aby nie drażnić cara Aleksandra – zmienił nazwę na Dywizja Księstwa Warszawskiego. W skład dywizji wybrano po jednym pułku piechoty z każdej z trzech Legii (dywizji): 4 pułk piechoty płk. Feliksa Potockiego z Legii Warszawskiej ks. gen. Józefa Poniatowskiego, 7 pułk piechoty z Legii Kaliskiej gen. Józefa Zajączka i 9 pułk piechoty ks. płk. Antoniego Sułkowskiego z Legii Poznańskiej, razem 6818 ludzi. Dywizja ta w sierpniu opuściła Polskę i walczyła na wojnie w Hiszpanii w latach 1808–1811. Do końca epoki napoleońskiej pozostała na żołdzie francuskim, czego konsekwencją było pozostanie poza V Korpusem Wielkiej Armii w roku 1812 i poza VIII Korpusem Wielkiej Armii w roku 1813.
Skład dywizji Na podstawie umowy w Bajonnie z 10 maja 1808 Napoleon, wykorzystując złą sytuację finansową Księstwa przejął dywizję, jednak bez prawa użycia jej poza granicami Europy. 200px|thumb|Saper Legii Nadwiślańskiej oraz trębacz, dobosz i dwaj saperzy 4 pułku piechoty W skład dywizji weszły po jednym pułku z każdej legii Księstwa: 4 pułk piechoty Feliksa Potockiego 7 pułk piechoty Macieja Sobolewskiego 9 pułk piechoty Antoniego Sułkowskiego kompania artylerii pieszej kompania saperów
Walki dywizji W listopadzie 1808 dywizja walczyła w Hiszpanii w składzie IV Korpusu Lefebvre’a. Swój pierwszy bój stoczyła pod Almaraz, gdzie 4 i 7 pp atakowały broniony most na Tagu zdobywając go atakiem na bagnety przy wsparciu artylerii francuskiejWydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury Zeszyty Gubińskie nr 3 s. 4 ″Stanisław Komar – Tradycje 5 Kresowej Dywizji Zmechanizowanej″. Wzmocniono ją częścią lansjerów Konopki.
Wiosną 1809 stanowiła część IV Korpusu Sebastianiego.
5 stycznia 1812 dywizja otrzymała rozkaz powrotu z artylerią i saperami do kraju. Maszerowała przez Sedan i Berlin do Poznania.
Dowódcy dywizji
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dywizja Polska Kategoria:Wojsko I Cesarstwa Francuskiego Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1808 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1813