Dywizja Polska – dywizja polska okresu napoleońskiego w służbie francuskiej.
Historia dywizji Od lipca 1808 Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego dowodzone były roku przez marszałka Louisa Nicolasa Davouta.
Na mocy porozumienia z rządem francuskim Księstwo Warszawskie przekazało trzy pułki na żołd francuski, tworząc tzw. Dywizję Polską, której z czasem Napoleon Bonaparte z przyczyn politycznych – aby nie drażnić cara Aleksandra – zmienił nazwę na Dywizja Księstwa Warszawskiego. W skład dywizji wybrano po jednym pułku piechoty z każdej z trzech Legii (dywizji): 4 pułk piechoty płk. Feliksa Potockiego z Legii Warszawskiej ks. gen. Józefa Poniatowskiego, 7 pułk piechoty z Legii Kaliskiej gen. Józefa Zajączka i 9 pułk piechoty ks. płk. Antoniego Sułkowskiego z Legii Poznańskiej, razem 6818 ludzi. Dywizja ta w sierpniu opuściła Polskę i walczyła na wojnie w Hiszpanii w latach 1808–1811. Do końca epoki napoleońskiej pozostała na żołdzie francuskim, czego konsekwencją było pozostanie poza V Korpusem Wielkiej Armii w roku 1812 i poza VIII Korpusem Wielkiej Armii w roku 1813.