Władysław Lewandowicz MIC (ur. 25 marca 1894 w Łodzi, zm. 20 października 1949) – polski publicysta i działacz społeczny, ksiądz katolicki.
Życiorys Urodził się 25 marca 1894 w Łodzi, w rodzinie Adama i Stanisławy z Weberów. W 1913 ukończył gimnazjum w Łodzi i rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim, skąd po pierwszym semestrze przeniósł się do Fryburga.
Po wybuchu I wojny światowej powrócił do kraju i w 1917 założył w Sokołowie Podlaskim szkołę. Po roku podjął pracę nauczyciela języka polskiego w Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego w Warszawie. W tym okresie pełnił obowiązki sekretarza Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży i współtworzył Stowarzyszenie Przyjaciół Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”, którego był pierwszym prezesem.
W latach 1920–1925 był redaktorem naczelnym reaktywowanego przez siebie miesięcznika „Prąd”. W 1920 roku wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów i rozpoczął przygotowanie do posługi kapłańskiej. Studia w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu (1925–1929) godził od 1927 roku z powierzonym przez kard. Aleksandra Krakowskiego kierowaniem Akcją Katolicką w archidiecezji warszawskiej (w tym też roku przyjął święcenia kapłańskie).
Rozpoczął budowę domu katolickiego „Roma”, był od 1933 członkiem prymasowskiej Rady Społecznej, pełnił obowiązki przełożonego domu zakonnego w Warszawie (1933–1936), a od 1937 do 1939 był dyrektorem powołanego z jego inicjatywy Instytutu Wyższej Kultury ReligijnejO Instytucie Wyższej Kultury Religijnej obszernie pisze Lewandowicz w pracy Instytut Wyższej Kultury Religijnej wobec potrzeb umysłowych współczesnej inteligencji polskiej, wyd. 1938. Wersję cyfrową udostępnia serwis Polona.pl. Kontynuował działalność dydaktyczną wykładając nauki społeczne w warszawskim seminarium duchownym (1933–1940).
5 września 1939 został powołany na wicedyrektora Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej – instytucji, która odegrała dużą rolę w biologicznym przetrwaniu ludności WarszawyW Warszawie największą organizacją niosącą pomoc był początkowo Stołeczny Komitet Samopomocy Społecznej, zastąpiony w 1941 r. przez Radę Opiekuńczą Miejską, stanowiącą oddział Rady Głównej Opiekuńczej. Szerzej na ten temat zob. B. Kroll, Rada Główna Opiekuńcza 1939–1945, Warszawa 1985..
W czasie okupacji niemieckiej był wiceprezesem Stołecznego Komitetu Pomocy Społecznej i prowadził w ramach kierowanego przez siebie warszawskiego oddziału Caritas pomoc dla mieszkańców okupowanej Warszawy. Kilkukrotnie aresztowany i więziony na Pawiaku ukrywał się pod pseudonimem „Marian”Ks. Władysław Lewandowicz używał też pseudonimu W. L.. mały|Inauguracja działalności Instytutu Wyższej Kultury Religijnej w Warszawie. Przemawia bp Antoni Szlagowski (pierwszy z prawej ks. Władysław Lewandowicz) Po II wojnie światowej był rektorem i wykładowcą w Instytucie Teologiczno-Filozoficznym księży marianów, był też zastępcą przełożonego polskiej prowincji marianów.
Znaczenie Uważany jest za jednego z najwybitniejszych działaczy społecznych okresu poprzedzającego wybuch II wojny światowej. W okresie PRL represje wobec Kościoła katolickiego stanęły na przeszkodzie w prowadzeniu przez Władysława Lewandowicza dalszej działalności społecznej.
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 11 listopada 1936 „za zasługi na polu pracy społecznej”., 28 marca 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”.)
Zobacz też Tolerancja religijna
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Władysław Lewandowicz – publikacje w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – ofiary represji Niemiec nazistowskich w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy prezbiterzy mariańscy Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Zmarli w 1949