Aleksandra Krakowskiego kierowaniem Akcją Katolicką w archidiecezji warszawskiej (w tym też roku przyjął święcenia kapłańskie).
Rozpoczął budowę domu katolickiego „Roma”, był od 1933 członkiem prymasowskiej Rady Społecznej, pełnił obowiązki przełożonego domu zakonnego w Warszawie (1933–1936), a od 1937 do 1939 był dyrektorem powołanego z jego inicjatywy Instytutu Wyższej Kultury ReligijnejO Instytucie Wyższej Kultury Religijnej obszernie pisze Lewandowicz w pracy Instytut Wyższej Kultury Religijnej wobec potrzeb umysłowych współczesnej inteligencji polskiej, wyd. 1938. Wersję cyfrową udostępnia serwis Polona.pl. Kontynuował działalność dydaktyczną wykładając nauki społeczne w warszawskim seminarium duchownym (1933–1940).
5 września 1939 został powołany na wicedyrektora Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej – instytucji, która odegrała dużą rolę w biologicznym przetrwaniu ludności WarszawyW Warszawie największą organizacją niosącą pomoc był początkowo Stołeczny Komitet Samopomocy Społecznej, zastąpiony w 1941 r. przez Radę Opiekuńczą Miejską, stanowiącą oddział Rady Głównej Opiekuńczej. Szerzej na ten temat zob. B.