Wacław Michniewicz herbu Lis (ur.15 października 1866 w Wojtkuszkach, zm. 14 stycznia 1947 w Żejmach) – polski inżynier i architekt, przedstawiciel historyzmu.
Życiorys Ukończył szkołę realną w Wilnie (1888)Wacław Michniewicz, architekt i inżynier miejski, "Kurier Wileński" Nr 49 (142) 9-15 grudnia 2023, [dostęp 30.08.2026] i Instytut Inżynierów Cywilnych w Petersburgu (1893)Księga pamiątkowa Inżynierów Cywilnych Polaków wychowanków Instytutu Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, Warszawa 1937, s. 70. Po studiach został najpierw asystentem architekta miejskiego Wilna Cypriana Maculewicza i członkiem budującej drogi wojskowej komisji strategicznej. Od 1904 był architektem i głównym inżynierem miasta Wilna. W 1912 r. Michniewicz odszedł ze służby miejskiej i wraz z Aleksandrem Parczewskim założył biuro projektowo-konstrukcyjne „Architekt”, które szybko stało się jednym z trzech największych w mieście. Biuro projektować miało: kościoły, domy czynszowe, wille, budynki wiejskie, fabryki, a także wykonywać prace konserwatorskie. Po wybuchu I wojny światowej służył w armii rosyjskiej przy budowie dróg.
W 1919 r., Wacław Michniewicz powrócił do pracy zawodowej i przeniósł się do Kowna. Do 1925 r. był zatrudniony jako starszy inżynier w miejskim Zarządzie Dróg w Kownie. W 1936 r., w wieku 74 lat, Wacław Michniewicz przeszedł na emeryturę. W 1940 r., dzięki pracy w sowieckim urzędzie, uniknął deportacji do łagrów.
Ważniejsze prace:
Znany jest głównie z licznych projektów kościołów, m.in. kościoła św. Michała Archanioła w OszmianieDom Boga i Jego dzieci - 100-lecie kościoła w Oszmianie, Radio Maryja, kościoła Trójcy Świętej w Widzach i kościoła św. Antoniego Padewskiego w Birsztanach. projekt i realizacja wspólnie z Aleksandrem Parczewskim Teatru na Pohulance w Wilnie (1912–1913) projekt i realizacja hal targowych w Wilnie (1904-1906) projektował i realizacja wraz z Adolfem Nietykszą meczet w Kownie (1934)
Pochowany został w Żejmach w kościele swojego projektu, przed którym stoi też jego pomnik.
Życie prywatne Ożenił się w Petersburgu z Karoliną Feige, Niemką z Bawarii, katoliczką, z zawodu nauczycielką. Mieli syna Dominika i córkę Aleksandrę. Po 1945 córka Irena wraz z rodziną i matką Karoliną zostały wywiezione do Krasnojarska. Synowi Kazimierzowi udało się ewakuować do Polski.
Publikacje Vieškeliai ir paprastieji keliai, jų taisymas ir laikymas, Kaunas: Valstybės sp., 1925. - 80 p.
Przypisy
Linki zewnętrzne Informacje o architekcie
Kategoria:Lisowie Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Ludzie związani z Birsztanami Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I