Siewka złota (Pluvialis apricaria) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny sieweczkowatych (Charadriidae).
Systematyka i zasięg występowania Część autorów wyróżnia dwa podgatunki, które zamieszkują: Pluvialis apricaria apricaria (Linnaeus, 1758) – Wyspy Brytyjskie, północno-zachodnie Niemcy, Danię, południową i środkową część Półwyspu Skandynawskiego i Finlandii oraz wschodnie wybrzeże Bałtyku. Populacja z Wysp Brytyjskich częściowo wędrowna. Ptaki ze Skandynawii zimują w środkowej i południowej Europie oraz północnej Afryce. Pluvialis apricaria altifrons (C.L. Brehm, 1831) – środkowo-wschodnią Grenlandię, Islandię, Wyspy Owcze oraz Laponię i północno-wschodnią Europę po półwysep Tajmyr. Ptaki z Islandii zimują na Wyspach Brytyjskich, we Francji i na Półwyspie Iberyjskim. Ptaki z Tajmyru zimują na wybrzeżach Morza Kaspijskiego i Morza Śródziemnego. Dawniej populację występującą od Wysp Brytyjskich po północne Niemcy zaliczano do podgatunku P. a. oreophilos.
Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorzy AviList uznają siewkę złotą za gatunek monotypowy.
W Polsce siewki złote gnieździły się w XIX wieku, obecnie regularnie pojawiają się na przelotach (III–V i VII–XII). Najwyższe koncentracje uzyskują w obszarze Natura 2000 „Doliny Przysowy i Słudwi” – liczebność chwilowa do 11 tys. osobników.
Morfologia Wygląd Samiec w szacie godowej ma wierzch ciała złotożółty, z ciemnymi cętkami. Spód ciała czarny. Kolor złoty od czarnego oddziela szeroki biały pas biegnący od głowy po tył ciała, gdzie najszerszy jest na pokrywach podogonowych, które są przez to całkowicie białe. Samica w szacie godowej podobna do samca, lecz czarny spód pokryty jest białymi plamkami. Obie płci w szacie spoczynkowej mają jasny spód. Szyja i pierś żółtawe, a pozostała część biała. U P. a. altifrons w szacie godowej czarna plama na spodzie ciała samca jest większa, zaś samica ma żółtawe poliki z ciemnymi plamkami. Wymiary średnie długość ciała 26–29 cmrozpiętość skrzydeł 67–76 cmmasa ciała 140–312 g
Ekologia i zachowanie Biotop Tundra, lasotundra, w strefie umiarkowanej bagna. Na zimowiskach pola uprawne, pastwiska i łąki. Gniazdo Gniazduje samotnie (zagęszczenie 1–4 do 2–10 gniazd/km²). Gniazdo znajduje się na ziemi, na płaskim, otwartym, porośniętym roślinnością terenie. Stanowi je płytkie zagłębienie w ziemi wykonane przez samca i wyłożone mchem, liśćmi i łodygami. thumb|lewo|180px|Jajo z kolekcji muzealnej mały|Głos siewki złotej thumb Jaja W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając od końca marca do końca lipca 3–4 jaja. Wysiadywanie Jaja wysiadywane są przez okres 27–31 dni przez obydwoje rodziców. Pożywienie Owady i inne bezkręgowce uzupełnione pokarmem roślinnym takim jak jagody, nasiona i trawa.
Status zagrożenia i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje siewkę złotą za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała liczebność światowej populacji na 2 960 000 – 4 370 000 osobników, co przelicza się na 1 970 000 – 2 910 000 osobników dorosłych. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny.
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkowąRozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt ()..
Zobacz też ptaki Polski
Przypisy
Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sieweczkowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Ptaki Europy Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Ptaki Arktyki Kategoria:Awifauna Polski Kategoria:Fauna Grenlandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza