thumb|200px|Groenendael thumb|200px|Malinois thumb|200px|Laekenois thumb|200px|Tervueren Owczarek belgijski, belgijski pies pasterski (potocznie belg) – grupa wielu blisko ze sobą spokrewnionych ras psów pasterskich pochodzących z Belgii. Selekcja hodowlana ukierunkowana była na wydajność w zaganianiu i posłuszeństwo. Psów tych powszechnie używano do strzeżenia stad do końca XIX wieku. Typ wilkowaty. Podlegają próbom pracy. Należą do grupy 1 FCI.
W 1891 roku profesor Adolf Reul z Belgijskiej Szkoły Nauk Weterynaryjnych zainicjował proces selekcjonowania (z 8 uznawanych wówczas standardów) 4 głównych linii hodowlanych, uzyskując jeden podstawowy typ o 4 maściach i rodzajach szaty. Obecnie uznawane są za odrębne rasy lub za odmiany owczarka belgijskiego, w zależności klubu danego kraju. Są to: groenendael (zwany również owczarkiem belgijskim albo belgijskim psem pasterskim, odmiana długowłosa czarna), tervueren (owczarek długowłosy, odmiana długowłosa płowa i szara), laekenois (owczarek szorstkowłosy, odmiana szorstkowłosa płowa), malinois (odmiana krótkowłosa płowa).
W Międzynarodowej Federacji Kynologicznej owczarek belgijski jest zarejestrowany jako jedna rasa o numerze wzorca 15, podzielona na cztery odmiany. W Stanach Zjednoczonych jedynie laekenois nie został uznany za odrębną rasę, natomiast pod nazwą owczarka belgijskiego klasyfikowany jest najpopularniejszy groenendael.
Współcześnie owczarki belgijskie są użytkowane jako psy pracujące w policji i armii, a także jako psy stróżujące. Przy zapewnieniu im odpowiedniej dawki ruchu dobrze przystosowują się do warunków panujących w mieszkaniach.
Owczarki belgijskie to rasa dość trudna przez swoją silną potrzebę ruchu, dlatego nie jest polecana początkującym hodowcom. Są to psy bystre, inteligentne i bardzo czujne, skore do współpracy. Zaliczane są do psów obronnych.
Niezbędne w wychowaniu owczarków belgijskich są: umiejętnie prowadzona socjalizacja (z ludźmi, w tym z dziećmi, otoczeniem, z innymi zwierzętami); odmienna tresura niż dla owczarka niemieckiego, z którym są często mylone. „Belga” nie da się do wykonania danej czynności zmusić przy pomocy tzw. twardej szkoły, czyli powtarzaniu komendy i egzekwowaniu jej wykonania – reakcją jest najczęściej agresja, a czasem apatia. Uczą się za to bardzo szybko (czasem także rzeczy niepożądanych) w trakcie interesującej zabawy prowadzonej przez konsekwentnego i cierpliwego tresera czy właściciela.
Przypisy Systematyka ras według FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras. (pdf).
Bibliografia
Kategoria:Psy pasterskie Kategoria:Psy obronne Kategoria:Rasy psów Kategoria:Owczarki