7 Łużycka Dywizja Piechoty

7 Łużycka Dywizja Piechoty (7 DP) – związek taktyczny piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie dywizji Dywizja została sformowana w okresie od sierpnia do października 1944 w rejonie Krasnegostawu w Lublinie po stoczonej Bitwie o Lublin w punkcie poboru na Majdanku7 Dywizja Piechoty, Stanisław Gać; Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej , 1971. oraz od października do stycznia 1945, rejonie Radzynia Podlaskiego w składzie 2 Armii WP. Struktura organizacyjna i obsada personalna przedstawiała się następująco: Dowództwo 7 Dywizji Piechoty 19 pułk piechoty → 31 pułk piechoty → 37 pułk piechoty) 20 pułk piechoty → 33 Nyski pułk piechoty 21 pułk Piechoty → 35 pułk piechoty 38 pułk artylerii lekkiej Samodzielny szkolny batalion piechoty

W czasie formowania dywizji w jej szeregach doszło do największej dezercji w ludowym Wojsku Polskim. W nocy z 12 na 13 października, w rocznicę bitwy pod Lenino, z szeregów 31 pp zdezerterowało 2 oficerów oraz 665 żołnierzy i podoficerów (26% stanu pułku), na wieść o przegrupowaniu dywizji. W wyniku tego zdarzenia rozformowano 31 pp (numerację 31 w ludowym WP przywrócono dopiero 13 kwietnia 1963), a w jego miejsce sformowano 37 pp i zmieniono dowódcę dywizji.

Marsze i działania bojowe 16 kwietnia 1945 dywizja sforsowała Nysę Łużycką na południe od Rothenburga. Po przełamaniu pierwszej linii obrony niemieckiej dywizja zaległa. 33 pp prowadził ciężkie boje o miejscowości Lodenau i Neusorge. Pod koniec dnia dywizja zdobyła przyczółek szerokości 3 km i głębokości 1 km. 17 kwietnia sytuacja nie uległa zmianie. 18 kwietnia dywizja uzyskała niewielkie sukcesy. W dniach 19-20 kwietnia walczyła o Rietschen i Daubitz. W następnych dniach dywizja wyszła na rubież Tzschelln-Boxberg-Hirschwalde-Sproitz. 24 kwietnia walczyła z niemieckim przeciwnatarciem. 110px216px216px228px228px

Sztandar dywizji 21 stycznia 1945 w Radzyniu Podlaskim odbyła się ceremonia wręczenia sztandaru 7 DP ufundowanego przez społeczeństwo miasta i powiatu radzyńskiego. Sztandar wręczył dowódca 2 Armii, gen. dyw. Karol Świerczewski.

Opis sztandaru Płat o wymiarach 95x116 cm, obszyty z jednej strony żółtą frędzlą i z czterech stron obszyty złotym galonem, przymocowany do drzewca za pomocą dziesięciu kółek metalowych. Głowica w kształcie orła wspartego na kuli. Drzewce z jasnego politurowanego drewna. Do drzewca przywiązana wstęga biało-czerwona i wstęga Orderu Czerwonego Sztandaru.

Strona główna Na czerwonym adamaszku haftowany biało-szarą nicią orzeł. Pod orłem gałązki laurowe i dębowe haftowane żółto-brązową nicią oraz napis: "HONOR I OJCZYZNA".

Strona odwrotna Na białym adamaszku haftowane żółto-brązową nicią data, gałązki lauru i napis: "11.XI. 1944 7 D.P. DAR POWIATU RADZYŃSKIEGO".

Dywizja w okresie pokoju Po zakończeniu działań wojennych w składzie 2 Armii WP od 10 czerwca 1945 przystąpiła do ochrony granicy zachodniej na odcinku Mużaków – Kopaczów. Sztab rozlokowano w Lubaniu. Dowództwa pułków stacjonowały w : 33 pp w Mirsku, 35 pp w Zgorzelcu, 37 pp w Bogatyni, 38 pal w Jędrzychowicach. 4 lipca 1945 dekretem Rady Najwyższej ZSRR została odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru. Zgodnie z rozkazem organizacyjnym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 0305/Org. z 10 listopada 1945 dywizja przeszła na etaty pokojowe. W 1947 część pododdziałów weszła w skład Grupy Operacyjnej "Wisła"

Skład i rozmieszczenie w 1949 (przed przekazaniem z OW IV do OW V)

Dowództwo 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty – Bytom 33 Nyski pułk piechoty – Nysa 35 pułk piechoty – Tarnowskie Góry 37 pułk piechoty – Chorzów 38 Łużycki pułk artylerii lekkiej – Koźle 10 dywizjon artylerii przeciwpancernej – Tarnowskie Góry 18 batalion saperów – Bytom 27 kompania łączności – Bytom W 1951 przeniesiono dywizję na etaty dywizji piechoty typu B "konna mała".

Rozporządzeniem nr 0026/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 września 1956 7 Łużycka Dywizja Piechoty została przeformowana na 2 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną. Sztab dywizji stacjonował w Nysie.

Żołnierze dywizji Dowódcy dywizji płk Stiepan Pietrowski (25 VIII – 13 IX 1944) płk Iosif Mieldier (13 września – 15 października 1944; w polskich źródłach także jako Józef Melder) płk Mikołaj Prus-Więckowski (15 X 1944 – 01 VI 1945) płk Paweł Jaroszenko (01 VI 1945 – 01 IV 1946) gen. bryg. Włodzimierz Kierp (01 IV – 15 VII 1946) płk Stefan Szlaszewski (15 VII 1946 – 01 II 1947) płk dypl. Jan Kobylański (01 II 1947 – 30 VI 1947) gen. bryg. Marian Turkowski (14 VII 1947 – 10 IX 1948) ppłk Piotr Grabowski (1948 – 1950) ppłk dypl. Jan Szamotulski (1955) płk Zbigniew Ohanowicz (1956)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:7 Łużycka Dywizja Piechoty Kategoria:Jednostki ludowego Wojska Polskiego odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Jednostki odznaczone Orderem Krzyża Grunwaldu Kategoria:Jednostki Wojska Polskiego o nazwie wyróżniającej Łużycka Kategoria:Dywizje piechoty Wojska Polskiego typu C Kategoria:Terytorialne dywizje piechoty Wojska Polskiego Kategoria:Dywizje piechoty Wojska Polskiego typu B Kategoria:Związki taktyczne 2 Armii Wojska Polskiego Kategoria:Związki taktyczne Śląskiego Okręgu Wojskowego Kategoria:Związki taktyczne Krakowskiego Okręgu Wojskowego Kategoria:Związki taktyczne 11 Korpusu Armijnego (LWP) Kategoria:Związki taktyczne 11 Korpusu Piechoty Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1944 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1956