Szafirek armeński (Muscari armeniacum) – gatunek niewielkiej, łatwej w uprawie rośliny cebulowej z rodziny szparagowatych. Zasięg naturalny obejmuje obszar od Bałkanów, przez Turcję po rejon Kaukazu i północno-zachodni Iran.
Morfologia Cebule o wydłużonym kształcie (wys. 15–20 cm) i obwodzie do 10 cm okryte są jasnoszarą łuską. Liście koloru zielonego, zgięte w rynienkę, dłuższe od pędu, zwykle kładące się na podłoże. Kwiaty z kulistym okwiatem, zebrane w gęstych gronach o długości ok. 8 cm – niebieskie, różowe lub białe, kwitnące na przełomie kwietnia i maja.
Zastosowanie Uprawiane jako rośliny ozdobne. Szafirki pięknie prezentują się w grupach (np. na trawniku), nadają się do tworzenia obwódek, na rabaty oraz do bukietów jako kwiat cięty.
Uprawa Szafirki nie są roślinami wymagającymi, radzą sobie na przeważającej ilości stanowisk. Najlepsze warunki to żyzna, próchnicza, piaszczysto-gliniasta gleba, lekko wilgotna. Stanowisko słoneczne lub półcień. Rośliny kwitną od kwietnia do czerwca. Szafirki rozmnaża się z nasion lub cebulek przybyszowych. Siew wykonuje się jesienią. Cebule wykopuje się w czerwcu, a sadzi w czerwcu lub lipcu, można też sadzić w październiku. Sadzi się je na głębokości ok. 5 cm. Cebulki przesadza się możliwie jak najczęściej ze względu na dość szybki przyrost cebul przybyszowych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szparagowate