Asynchronous Transfer Mode (ATM) – szerokopasmowy standard komunikacji realizujący przesył pakietów poprzez łącza wirtualne. Wybór drogi (routing) jest dokonywany tylko raz, przy zestawianiu łącza. Wszystkie pakiety należące do jednego połączenia wirtualnego są wysyłane tą samą trasą. Jest stosowany w sieciach MAN i WAN. Informacja w tym standardzie przesyłana jest w postaci komórek składających się z nagłówka 5 bajtów i pola informacyjnego: 48 bajtów.

Interfejsy w sieci W standardzie zdefiniowane są dwa podstawowe rodzaje styków (interfejsów) i .

(ang. ) – styk użytkownika z siecią szerokopasmową, styk umieszczony pomiędzy sprzętem użytkownika a zakończeniem sieci, w którym są realizowane protokoły dostępu do sieci. (ang. ) – styk umieszczony w węźle sieci wykorzystywany do połączenia z innymi węzłami.

Kanały i ścieżki wirtualne thumb|Relacja pomiędzy kanałem wirtualnym, ścieżką wirtualną i łączem Pomiędzy stacją źródłową a docelową zostaje zestawione logiczne połączenie zwane kanałem wirtualnym (ang. ). Kanały o tym samym węźle docelowym tworzą tzw. wirtualną ścieżkę (ang. ). W komutatorze ma miejsce multipleksacja statystyczna poszczególnych kanałów. Kanały i ścieżki wirtualne są rozróżniane przez części nagłówka – pole (ang. ) i pole (ang. ).

Użycie ścieżek wirtualnych znacznie upraszcza zarządzanie całą siecią. Wynika to z faktu, że liczba ścieżek wirtualnych jest mniejsza od liczby kanałów wirtualnych. Dzięki temu zestawienie połączenia w węźle pośrednim, przez który przebiega dana ścieżka, wpływa na przyspieszenie zestawiania nowego połączenia, wykorzystującego ścieżki wirtualne. Kanały wirtualne, które należą do jednej ścieżki wirtualnej, muszą charakteryzować się jednakowym poziomem wymaganej jakości usługi QoS.

Budowa komórki w standardzie Struktura komórki w standardzie dla styku i przedstawione zostały na rysunku obok. thumb|upright=2.0|Struktura komórki dla styku i Poniżej została przedstawiona zawartość poszczególnych pól nagłówka: (ang. ) – pole zawierające 4 bity, występujące tylko w styku . Służy do zarządzania przepływem pakietów pomiędzy elementami sieci użytkownika. W przypadku gdy procedura nie jest wykorzystywana, pole nadpisywane jest czterema zerami. (ang. ) – wielkość pola zależna jest od styku (w – 8 bitów, w – 12 bitów). Pole identyfikuje nawiązane połączenie ze ścieżką wirtualną w łączu fizycznym. (ang. ) – pole zawierające 16 bitów, identyfikujące kanał wirtualny w ścieżce wirtualnej. Możliwość utworzenia do 65536 kanałów wirtualnych w każdej ścieżce. (ang. ) – 3 bitowe pole określające typ komórki . (ang. ) – pole zawierające 1 bit, określające priorytet pakietu. Jeśli =1 pakiet może być utracony w sytuacji natłoku. =0 podnosi priorytet komórki względem utraty, ale nie gwarantuje niezawodnego dostarczenia do miejsca przeznaczenia. (ang. ) – ośmiobitowe pole protekcji przed błędami transmisji. Dzięki niemu chroniona jest zawartość całego nagłówka poprzez wykrywanie błędów i korygowanie pojedynczych błędów.

Pole informacyjne jest przeznaczone na informacje użytkownika, ma długość 48 bajtów. Wielkość pola przeznaczonego w rzeczywistości na przesyłanie informacji właściwej użytkownika zależy od zastosowanej wersji warstwy .

Architektura Model protokołu składa się z trzech warstw: warstwy fizycznej, warstwy i warstwy adaptacji . W modelu można także wyróżnić „płaszczyzny” o budowie warstwowej: płaszczyznę użytkownika, płaszczyznę sterowania oraz płaszczyznę zarządzania.

Warstwa fizyczna Warstwa fizyczna dzieli się na dwie podwarstwy: podwarstwę (ang. , medium fizycznego) – realizuje funkcje ściśle związane z wykorzystaniem medium transmisyjnego (transfer bitów, zarządzanie informacją synchonizującą itp., transformacja optyczno-elektryczna, kodowanie liniowe (jeśli występuje)), podwarstwę (ang. , zbieżności transmisji) – realizuje funkcje adaptacji strumienia pakietów do przepływu podstawowych elementów danych w fizycznym medium (obliczanie nadmiaru kodowego dla każdego pakietu i umieszczanie go w polu nagłówka, weryfikacja nagłówka w odebranym pakiecie, dokonywanie skramblingu pola informacyjnego, umieszczanie pakietu w ramce transmisyjnej oraz wydzielanie pakietu z ramki transmisyjnej).

Warstwa Warstwa jest zespołem funkcji niezależnych od medium transmisyjnego, dostarczających możliwości przeźroczystego transferu informacji użytkownika. Pomiędzy warstwą adaptacji a warstwą są przesyłane pola informacyjne pakietów, tj. ciągi 48-bitowe. Podstawowymi funkcjami tej warstwy jest multipleksacja i demultipleksacja pakietów w komutatorach, tworzenie i rozpakowywanie nagłówka pakietu, realizacja doboru trasy dla pakietu, realizacja procedur sterowania przepływem.

Warstwa adaptacji Warstwa adaptacji (ang. ) stanowi warstwę pośrednią pomiędzy warstwami wyższymi protokołu a warstwą . Wyróżnia się dwie podwarstwy: podwarstwa (ang. , zbieżności) – podwarstwa CS zależy od wybranej usługi, jakie prowadzi poprzez punkty udostępniania usług , będące adresami aplikacji. podwarstwa (ang. , segmentacji i składania) – podwarstwa segmentuje pakiety z podwarstwy i składa komórki warstwy w pakiety . Ze względu na różnorodność charakterystyk przepływu danych zostały wydzielone klasy usług, z każdą z klas związana jedna z warstw adaptacji . W tabeli przedstawione są podstawowe parametry opisujące klasy usług realizowanych w środowisku szerokopasmowym przy wykorzystaniu techniki . Przeprowadzenie takiej klasyfikacji jest podstawowym warunkiem realizacji połączeń w technice dla usług dowolnego typu. Warstwa stanowi rodzaj „filtru”, który na podstawie typu pochodzącego zgłoszenia pomaga określić możliwości jego realizacji przy aktualnym stanie zasobów sieci oraz dostosowuje jednostki informacyjne warstw wyższych do sposobu przesyłania informacji w standardzie tzn. w postaci krótkich pakietów.

Klasa AKlasa BKlasa CKlasa D Synchronizacja między terminalami Wymagana Nie wymagana Szybkość bitów Stała Zmienna Tryb połączenia Połączeniowy Bezpołączeniowy Typ Typ 1 Typ 2 Typ 3 i 4 Typ 5

Nie wszystkie kombinacje cech mają znaczenie w środowisku telekomunikacyjnym (np. usługi realizowane w trybie bezpołączeniowym nie wymagają istnienia zależności czasowych pomiędzy komunikującymi się terminalami).

Powstała także (niezdefiniowana w tabeli) klasa X o zasadniczo różnym charakterze w stosunku do poprzednich klas usług. Klasa X jest definiowana przez użytkownika i oznacza prostą transmisję komórek.

Płaszczyzny W modelu protokołu można wyróżnić następujące płaszczyzny: płaszczyzna użytkownika (ang. ) – dostarcza funkcje, które realizują transfer informacji użytkownika przez sieć oraz dodatkowo takie działania, jak sterowanie przepływem strumieni informacji, powrót do sytuacji nominalnej po wystąpieniu błędu, itp. płaszczyzna sterowania (ang. ) – płaszczyzna odpowiedzialna za sterowanie realizacją zgłoszeń oraz połączeń. W tej płaszczyźnie są zawarte funkcje sygnalizacyjne, które odpowiadają za zestawianie, nadzór oraz rozłączanie połączeń. płaszczyzna zarządzania (ang. ) – odpowiedzialna za realizację funkcji nadzoru nad siecią . Płaszczyzna ta jest podzielona na funkcje zarządzania warstwą (ang. ) oraz zarządzania płaszczyzną (ang. ): funkcje zarządzania warstwą realizują zarządzanie zasobami oraz parametrami obiektów istniejących w protokole, funkcje zarządzania płaszczyzną realizują działania odniesione do systemu jako całości oraz koordynację międzypłaszczyznową.

Bibliografia

Zobacz też Integrated Services Digital Network ATM Adaptation Layers ATMARP

Kategoria:Sieci komputerowe Kategoria:Standardy telekomunikacyjne