Juliette Gréco (ur. 7 lutego 1927 w Montpellier, zm. 23 września 2020 w Ramatuelle) – francuska piosenkarka i aktorka.
Podczas II wojny światowej wraz ze swoimi rodzicami działała we francuskim ruchu oporu (Résistance). Po wojnie zamieszkała w Paryżu, gdzie szybko zaczęła odnosić sukcesy artystyczne jako piosenkarka. Kompozytorami jej utworów byli m.in. znany jazzman Miles Davis i Joseph Kosma. Teksty do muzyki pisali zaś: poeta Jean Cocteau i Jean Paul Sartre. Współpraca z tymi artystami zaowocowała wieloma przebojami, które uzyskały światowy rozgłos.
Życiorys Urodziła się 7 lutego 1927 w Montpellier w południowej Francji. Jej ojciec pochodził z Korsyki, matka była działaczką francuskiego ruchu oporu (Résistance). Na edukację oraz formację ideową młodej Julietty mieli ogromny wpływ jej rodzice i ich zaangażowanie polityczne. Szczególny wpływ miała jej matka. Dorastająca Julietta, idąc za jej przykładem, również przyłączyła się do ruchu oporu. Została w związku z tym nawet aresztowana, ale uniknęła deportacji z powodu młodego wieku. Według niektórych biografów, Juliette Gréco była przez 210 dni więźniem obozu koncentracyjnego Ravensbrück. W 1946 roku przeniosła się do Paryża.
Szybko dostrzeżono w stolicy jej talent wokalny i stała się tam jedną z gwiazd powojennej Francji. Jej repertuar pieśniarski oddawał przekonująco ferment nowego kierunku filozoficznego – egzystencjalizmu oraz frustracje francuskich intelektualistów, które były następstwem przeżyć po II wojnie światowej. Tym refleksjom towarzyszył również wygląd sceniczny artystki; czarna suknia i długie czarne rozpuszczone włosy.
Gréco była częstą bywalczynią kawiarni w paryskiej dzielnicy Saint-Germain-des-Prés, w których obracała się polityczna i filozoficzna bohema. Tam spotkała się z Milesem Davisem i Jeanem Cocteau. Ten ostatni zaproponował młodej artystce niewielką rolę we francuskim filmie „Orfeusz” (1950). Od amerykańskiego producenta i reżysera Darryla F. Zanucka otrzymała propozycję zagrania w filmach hollywoodzkich. W 1965 występowała w głównej roli we francuskim miniserialu Belfegor, czyli upiór Luwru.
W 2016 przeszła udar mózgu. Zmarła 23 września 2020, w miejscowości Ramatuelle, w wieku 93 lat. Jej pogrzeb odbył się 5 października 2020 w Paryżu. Wziął w nim udział m.in. były prezydent François Hollande i ówczesna pierwsza dama Brigitte Macron. Została pochowana u boku swojego ostatniego męża na cmentarzu Montparnasse.
Życie prywatne Była trzykrotnie zamężna. Pierwszym mężem (1953–1956) był aktor Philippe Lemaire, z którym miała córkę Laurence-Marie Lemaire (zm. 2016). Jej drugim mężem (w latach 1966–1977) był francuski aktor Michel Piccoli. W 1988 poślubiła pianistę Gérarda Jouannesta (1933–2018), z którym była zamężna aż do jego śmierci.
Piosenki mały|Juliette Gréco (1966) mały|Juliette Gréco (2006) mały|Juliette Gréco – koncert w Wiedniu (2009) Si tu t’imagines (1950) Parlez-moi d’amour Paris Canaille (1962) Accordéon (1962) À la belle étoile Ça va (Le Diable) C'est à aimer que le temps passe Chanson pour l’Auvergnat (1955) Coin de rue (1954) Daphénéo Déshabillez-moi (1967) Dieu est Nègre Embrasse-moi Je Hais les Dimanches (1951) Je suis comme je suis (1951) La Chanson de Barbara La Chanson de Margaret La Fiancée du Pirate La Fourmi La Rue Les Cloches (& La Tzigane) Les Croix Les Dames de la poste Les Enfants qui s'aiment Les Feuilles mortes L'Éternel féminin L'Ombre Romance Sir Jack l'eventreur Sous le ciel de Paris
Dyskografia 1964: Gréco chante Mac Orlan (Neuauflage 2001 Mercury/Universal) 1965: Juliette Grèco à la Philharmonie der Berlin (LP: Philips) 1966: Juliette Grèco in Deutschland (LP: Philips) 1967: La Femme (Réédition 1998 Mercury/Universal) 1990: Je suis comme je suis (Doppel-CD, Neuauflage 2002 Mercury/Universal) 1991: Juliette Gréco chante Maurice Fanon (Neuauflage 2002 Mercury/Universal) Déshabillez-moi (Doppel-CD, Neuauflage 2003 Mercury/Universal) 1992: Juliette Gréco à l’Olympia (Doppel-CD, Neuauflage 2004 Mercury/Universal) 1993: Vivre dans l’avenir (Réédition 2002 Universal) 1998: Un jour d’été et quelques nuits (Disques Meys) 1999: Juliette Gréco Odéon 1999 (Doppel-CD, Disques Meys) 2003: Aimez-vous les uns les autres ou bien disparaissez … (Polydor/Universal) L’Éternel féminin – Gesamtaufnahme in 21 CD (Mercury/Universal) 2004: Juliette Gréco Olympia 1955 – Olympia 1966 (Mercury/Universal) Juliette Gréco Olympia 2004 (Doppel-CD, Polydor/Universal) 2006: Le Temps d’une chanson (Polydor/Universal).
Filmografia Helena i mężczyźni (Eléna et les hommes, 1956) Witaj, smutku (1958) jako ona sama Belfegor, czyli upiór Luwru (Belphégor ou le Fantôme du Louvre, 1965), miniserial TV, reż, Claude Barma (rola główna) Chata wuja Toma (1965) jako Dinah Noc generałów (ang. The Night of the Generals) – film wojenny produkcji francuskiej w reżyserii Anatole’a Litvaka z 1967 roku Belfegor – upiór Luwru, (2001) (Belphégor, le fantôme du Louvre, 2000) (rola epizodyczna – postać starej kobiety na cmentarzu)
Książki Jujube (Éditions Stock, 1982, 1994) Saint-Germain-des-Prés (fotografie: Yann Aubry; Éditions Michel Lafon, 2006; ) Je suis faite comme ça (Éditions Flammarion, 2012; ) Juliette Gréco raconte de Saint-Germain-des-Prés à Saint-Tropez (fotografie: Georges Dudognon, Éditions Flammarion, 2013; )
Przypisy
Bibliografia Régine Deforges (Text), Irmeli Jung (Photos): Juliette Gréco, Imprimerie Nationale, Paris 1990 Betrand Dicale: Juliette Gréco. Les vies d’une chanteuse, Edition Lattès, Paris 2001, Michel Grisolio: Juliette Gréco, Edition Seghers, Paris 1975 Josyaune Savigneau: Juliette Gréco, Actes Sud, Arles 1998,
Linki zewnętrzne
Kategoria:Artyści związani z Paryżem Kategoria:Francuskie wokalistki Kategoria:Francuskie aktorki filmowe Kategoria:Ludzie urodzeni w Montpellier Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Montparnasse w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2020