Krótkodzioby polski (ang. Polish short beak Tumbler, niem. Polnischer Kurze, franc. Culbutant Polonais à bec court), również szek, staluch w zależności od ubarwienia – rasa gołębia zaliczana do grupy lotnych (IX). Dawniej wyróżniano kilka odmian o różnych nazwach, z uwagi na upierzenie, najczęściej określane mianem "polskich szeków". Przy rejestracji rasy w Federacji Europejskiej nie wyróżniono tych odmian, tworząc z nich jedną rasę.

Krótkodzioby polski jest jedną z najmniejszych ras hodowlanych gołębi na świecie. W małej i delikatnej budowie ptaka wyróżnia się krótki dziób i kostkowa głowa. Podniecone gołębie wykazują charakterystyczne zachowanie stawania na palcach.

Historia rasy

Za najwcześniejszą wzmiankę o rasie Manfred Uglorz uznaje książkę Bronisława Obfidowicza Polskie gołębie rasowe i ich chów z 1904 roku, gdzie gołębie te określane są jako lwowskie szeki. Eugeniusz Terlecki w pozycji Chów gołębi z 1907 roku wspomina, że "szek lwowski (...) obecnie prawie wyginął". Zdaniem Uglorza pogłowie tych gołębi zostało jednak odbudowane mimo obu wojen światowych i ptaki te określa się stosowaną dziś nazwą rasy.

Według Zbigniewa Gilarskiego oraz strony internetowej Polskiego Związku Hodowców Gołębi Rasowych i Drobnego Inwentarza krótkodziobe polskie wyhodowano w II połowie XIX wieku na Kresach południowo-wschodnich we Lwowie i jego okolicach, a następnie rasę uszlachetniali m.in. lwowscy hodowcy w I połowie XX wieku. Współcześnie krótkodzioby polski hodowany jest w całym kraju.

Do najstarszych odmian krótkodziobego polskiego należały szeki ciemne i wymarłe już szeki wywrotowe. Pozostałe odmiany barwne, czyli pragiery, motylkowe i staluchy, wyhodowano w późniejszym okresie. W najnowszych czasach uzyskano natomiast motyla ciemnego i odmianę jednobarwną.

Budowa

Przedstawiciele jednej z najmniejszych ras hodowlanych opisywani są jako gołębie delikatne i małe o zwartej budowie. Na kostkowej, słabo umięśnionej głowie o wysokim, stromo opadającym czole znajdują się trzy guzy. Oczy są duże, wyłupiaste o jasnych, porcelanowych tęczówkach, a brwi szerokie, delikatne i drobnnoziarniste. Dziób jest krótki i klinowaty. Barwa brwi i dzioba zależy od upierzenia. Szyja o średniej długości zwęża się w kierunku od szerokiej i zaokrąglonej piersi do głowy, przy której jest wąska. Zwarty ogon z 12 sterówkami tworzy z plecami jedną linię, opadając nieco ukośnie, ale nie dotykając podłoża . Skrzydła jak i całe upierzenie powinno przylegać do ciała. Nogi krótkie i drobne, pazurki barwy dzioba.

Odmiany barwne

Terlecki wyróżnia dwie odmiany, natomiast Uglorz kilka: szek motylkowy z dominująca barwą białą szymel biało-szaro-siwy staluch o barwie niebieskiej z dwoma czarnymi pasami na skrzydłach oraz w kolorach czarnym, czerwonym, żółtym lub kawowym: szek ciemny motylkowy ciemny odmiany jednobarwne

Hodowla i oznaczenia

Manfred Uglorz w Atlasie gołębi opisuje hodowlę jako bardzo trudną, zwracając uwagę na zapadalność krótkodziobych polskich na choroby i konieczność korzystania z mamek w odchowie młodych, ponieważ ze względu na bardzo krótkie dzioby nie są w stanie samodzielnie wykarmić potomstwa. Gołębie te, zaliczane do średnio płodnych, pomimo filigranowej budowy są pełne temperamentu. Z wad w budowie wyróżnia się te dotyczące głowy, czoła, dzioba, szyi, piersi i nóg oraz wydłużoną figurę.

Grupa IX – lotne. Numer obrączki: 7. Numer w Federacji Europejskiej: EE 948 lub EE 0948/PL.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polskie rasy gołębi