Lenno (łac. feudum) – w ustroju lennym majątek będący przedmiotem kontraktu lennego, czyli nadawany przez seniora wasalowi w użytkowanie i pobieranie części pożytków w zamian za wsparcie militarne lub finansowe. Później przez lenno rozumiano całość stosunków pomiędzy seniorem a wasalem typowych dla feudalizmu. W Europie instytucja ta wywodzi się z połączenia wczesnośredniowiecznych beneficjum i komendacji.
Czeskie léno, dolnoniemiecki len czy polskie lenno wywodzą się od wyrazu Lehen występującego zarówno w języku staro-wysoko niemieckim jak i w języku niemieckim a oznaczającego pierwotnie dzierżawę ziemiKazimierz Tymieniecki. Historia chłopów polskich do końca XIII w. 1969.; Władysław Kowalenko. Słownik starożytności słowiańskich: encyklopedyczny zarys kultury T. 3, Część 1, 1991; Benedykt Zientara. Dzieje gospodarcze Polski do 1939. 1969. s.90; Leszek Bednarczuk. Języki indoeuropejskie, T. 2, 1986 s. 772. Przedmiotem lenna była z reguły nieruchomość, choć także urząd lub renta feudalna.
Historia
Polska posiadała lenna: Księstwo oświęcimskie (1563 – 1564) Kurlandia i Semigalia (1561 − 1795) Mołdawia (1387 − 1453 i 1599 − 1601), Prusy Zakonne (1466 − 1519), Prusy Książęce (1525 − 1657), Republika Nowogrodzka (1389 − 1392 i 1407 − 1412), Wołoszczyzna (1599 − 1601), Ziemia lęborsko-bytowska (1525 − 1657/ formalnie do 1772; od 1657 roku była to praktycznie posiadłość Brandenburgii). Francja: Flandria oraz Burgundia Imperium osmańskie podporządkowało sobie jako lenna następujące państwa: Bizancjum (1370 − 1402 i 1421 − 1453), Wołoszczyzna (1387 − 1878), Mołdawia (1453 − 1878), Chanat Krymski (1478 − 1774), Algieria (1520 − 1714), Siedmiogród (1538 − 1699), I Rzeczpospolita (1672 − 1673) Bułgaria (1878 − 1908).
Zobacz też
Hołd lenny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia gospodarcza średniowiecza Kategoria:Prawo ustroju lennego