Edmund „Ed” Emil Kemper III (ur. 18 grudnia 1948 w Burbank) – amerykański seryjny morderca i nekrofil. Zamordował w okolicach Santa Cruz 10 osób, w tym własną matkę i dziadków ze strony ojca. Znany z wysokiego wzrostu (206 cm) i wysokiego IQ (145 punktów).

Jako mały chłopiec przeprowadził się ze stosującą wobec niego przemoc matką do Montany. Jako nastolatek powrócił do Kalifornii, gdzie zamordował dziadków ze strony ojca. U młodego Kempera zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną. Następnie skierowano go do stanowego szpitala psychiatrycznego dla osadzonych Atascadero State Hospital. Kiedy Kemper skończył 21 lat, leczenie zostało zakończone, a on sam uznany za zdrowego i niestanowiącego dalszego zagrożenia.

Celem zabójcy były młode autostopowiczki; zwabiał je do swojego samochodu, wywoził w odludne miejsca, mordował, a następnie zabierał ich ciała do domu, gdzie rozczłonkowywał je i bezcześcił. Zanim oddał się w ręce władz, Kemper zabił również swoją matkę i jej przyjaciółkę.

Uznany za poczytalnego w momencie dokonywania zbrodni, został skazany na karę śmierci w 1973 roku, ale ze względu na obowiązujące w stanie Kalifornia moratorium, karę zamieniono na ośmiokrotne dożywocie. Od tego czasu więzień przebywa w więzieniu stanowym California Medical Facility. Kilkakrotnie odmówił skorzystania z prawa do odwołania od wyroku, twierdząc, że dobrze się czuje w więzieniu.

Dzieciństwo i wczesna młodość Edmund Emil Kemper III urodził się 18 grudnia 1948 roku w Burbank, w Kalifornii jako syn Edmunda i Clarnell Kemperów. Był drugim z trójki dzieci i jedynym synem Clarnell Elisabeth Kemper (z domu Stage, 1921-1973) i Edmunda Emila Kempera II (1919-1985). Edmund II był weteranem II Wojny Światowej. Po jej zakończeniu pracował przy testowaniu broni jądrowej na Wyspach Marshalla. Po powrocie do Kalifornii podjął pracę jako elektryk. Clarnell narzekała na podrzędny charakter pracy męża, który po latach stwierdził, że samobójcze misje w czasie wojny i testowanie bomby atomowej były niczym w porównaniu z życiem u jej boku. Twierdził także, że życie z żoną odcisnęło na nim większe piętno niż trzysta dziewięćdziesiąt dni spędzonych na froncie. Kemper jako noworodek ważył 5,9 kg, a jako czterolatek przerastał swoich rówieśników o głowę. Był dzieckiem bardzo inteligentnym, ale wykazującym sadystyczne skłonności w stosunku do zwierząt. Jako dziesięciolatek spalił żywcem kota, a martwemu zwierzęciu obciął głowę i przytwierdził ją z powrotem na gwoździu. Kemper później twierdził, że przyjemność sprawiało mu okłamywanie rodziny w sprawie zaginionego kota. W wieku trzynastu lat zabił kolejnego kota – zrobił to, kiedy uznał, że kot woli jego młodszą siostrę Allyn Lee. Fragmenty ciała zwierzęcia przechowywał w szafie do chwili, kiedy znalazła je matka. Świat wyobraźni młodego Kempera był mroczny: lalkami młodszej siostry odgrywał rytuały, których kulminacyjny moment stanowiło odcinanie zabawkom głów i rąk. Kiedy starsza siostra, przekomarzając się z bratem, zapytała go, dlaczego nie spróbuje pocałować nauczycielki, odpowiedział: „Najpierw musiałbym ją zabić” Sam Kemper wspominał, że jako młody chłopak wymykał się z domu uzbrojony w bagnet ojca i zakradał się pod dom swojej nauczycielki drugiej klasy, by podglądać ją przez okno. W późniejszych wywiadach twierdził też, że jako dziecko lubił bawić się w komorę gazową i krzesło elektryczne. W trakcie zabawy prosił siostrę, aby go związywała i naciskała wymyślony przycisk, a on trząsł się lub wił na podłodze, udając, że umiera zagazowany lub porażony prądem. Kemper jako dziecko dwukrotnie przeżył doświadczenie śmierci: starsza siostra próbowała wepchnąć go pod pociąg; innym razem wepchnęła go do głębokiego basenu, gdzie niemal utonął. Kemper pozostawał w bliskich relacjach z ojcem. Rozwód rodziców w 1957 i konieczność przeprowadzki wraz z matką do Heleny w Montanie stanowiły dla niego druzgoczące przeżycie. Relacja Kempera z matką nie należała do prostych. Clarnell Elisabeth Kemper była neurotyczną i dominującą osobą, cierpiącą na alkoholizm. Wobec syna stosowała przemoc psychiczną i fizyczną. Często zmuszała go do spania w piwnicy, gdyż, jak twierdziła, obawiała się, że mógłby skrzywdzić swoje siostry. Wyśmiewała też jego wysoki wzrost (w wieku 15 lat Ed Kemper mierzył 193 cm) i drwiąco nazywała go „dziwadłem”. Bojąc się, że syn mógłby zostać homoseksualistą, odmawiała przytulania go. Równocześnie mówiła synowi, że przypomina jej swojego ojca Clarence Stage i że żadna kobieta nigdy go nie pokocha. Kemper później opisywał swoją matkę jako „chorą i złą osobę”. Clarnell Kemper prawdopodobnie cierpiała na zaburzenie typu borderline.

Piętnastoletni Kemper uciekł z domu matki z zamiarem zamieszkania z ojcem w Van Nuys. Kiedy tam dotarł, dowiedział się, że ojciec ożenił się ponownie i ma pasierba. Po krótkim pobycie u ojca został wysłany do dziadków, mieszkających na rancho w hrabstwie North Fork w Kalifornii. Kemper szybko znienawidził dom dziadków, a jako dorosły wspominał go jako miejsce, w którym babka podobnie jak matka bezustannie poniżała Eda i jego zdziecinniałego dziadka.

Pierwsze morderstwa 27 sierpnia 1964 roku piętnastoletni Kemper pokłócił się w kuchni ze swoją babką Maude Kemper. W pewnym momencie rozwścieczony wybiegł i chwycił strzelbę, którą otrzymał od dziadka. Powróciwszy do kuchni, śmiertelnie postrzelił babkę w głowę, a potem strzelił jej dwa razy w plecy. Niektóre źródła podają, że po jej śmierci Kemper zadał babce szereg ciosów nożem kuchennym. Kiedy dziadek Kempera, Edmund Emil Kemper I wrócił z zakupów, Kemper zastrzelił go na podjeździe. Nie wiedząc, co robić dalej, zadzwonił do matki, która nakazała mu skontaktować się z lokalną policją. Kemper zadzwonił na posterunek i czekał na funkcjonariuszy, by zabrali go do aresztu.

Przesłuchiwany Kemper zeznał, że „chciał sprawdzić, jak to jest, kiedy zabije się babcię”. Twierdził także, że zabił swojego dziadka, bo nie chciał, żeby ten dowiedział się o śmierci żony. Psychiatra Donald Lunde badający dorosłego Kempera napisał, że „czyny Kempera w pewnym sensie były zemstą za odrzucenie, jakiego doświadczył od matki i ojca”. Zbrodnie, jakich dopuścił się piętnastolatek, zostały przez biegłych uznane za skutek schizofrenii paranoidalnej. Z tego powodu Kemper został umieszczony w więzieniu-szpitalu dla psychicznie chorych Atascadero.

Pobyt w więzieniu Podczas pobytu w Atascadero poddano Kempera dalszej obserwacji. Zarówno psychiatrzy, jak i pracownicy placówki wątpili w słuszność diagnozy postawionej przez psychiatrów sądowych. Raport na temat stanu zdrowia osadzonego opisywał jego umysł jako „pozbawiony gonitw myśli, halucynacji, bez odstępstw od normy”. Odnotowano również, że IQ Kempera wynosi 136. Ponowna diagnoza wykazała u niego zaburzoną, pasywno-agresywną osobowość. W późniejszych latach pobytu w Atascadero przeprowadzono u Kempera ponowny test na inteligencję – uzyskał wtedy 145 punktów.

Kemper starał się wypaść w oczach szpitalnych psychiatrów jako wzorowy więzień. Został przeszkolony do pomocy przy przeprowadzaniu testów psychiatrycznych u innych osadzonych. Jeden z jego lekarzy wspominał: „Pracował naprawdę bardzo dobrze, co nie jest typowe dla socjopatów. Był naprawdę dumny z tego, co robił.” Kemper został członkiem pozarządowej organizacji wspierającej młodych ‘Jaycees’. Twierdził, że opracował nowe wzory testów psychologicznych MMPI-2, między innymi nową skalę jawnej wrogości, podczas pracy z psychiatrami Atascadero. Po ponownym aresztowaniu Kemper zeznał, że znajomość zasad testów psychologicznych pozwoliła mu manipulować badającymi go psychiatrami; przyznał również, że dużo nauczył się od przestępców seksualnych, uczestnicząc w ich badaniach; między innymi, że zabicie kobiety po dokonaniu gwałtu pozwala pozbyć się świadka.

Zwolnienie i czas pomiędzy zbrodniami Kemper został warunkowo zwolniony 18 grudnia 1969 roku, w dniu swoich 21 urodzin. Pomimo zaleceń psychiatrów, jego opiekunem została matka, Clarnell – która zdążyła ponownie wyjść za mąż i rozwieść się, pozostając przy nazwisku drugiego męża – Strandberg. Zamieszkali w Aptos w Kalifornii przy 609a Ord Street, niedaleko Uniwersytetu Kalifornijskiego Santa Cruz, gdzie Clarnell była zatrudniona jako pracownik administracji. Po kilku latach Kemper otrzymał korzystną dla siebie diagnozę psychiatryczną – według lekarzy proces leczenia przebiegł pomyślnie, a w 29 listopada 1972 roku z jego akt usunięto informacje o zbrodniach, które popełnił jako nieletni. Ostatni raport psychiatryczny głosił:

Gdybym spotkał tego pacjenta w innych okolicznościach, bez wiedzy o jego przeszłości, pomyślałbym, że mam do czynienia z bardzo dobrze przystosowanym młodym człowiekiem, pełnym energii, inteligentnym i wolnym od jakichkolwiek problemów natury psychicznej... Uważam że lata leczenie przyniosły doskonały skutek i z psychiatrycznego punktu widzenia nie widzę powodu by postrzegać pacjenta jako zagrożenie dla siebie samego lub jakiegokolwiek innego członka społeczeństwa... [...] ponieważ dzięki temu jako dorosły zyska więcej swobody i możliwości rozwinięcia swojego potencjału, rozsądne wydaje się całkowite zatarcie kartoteki czynów popełnionych w młodości.

Kemper zapisał się do college’u, co było jednym z wymogów zwolnienia warunkowego. Chciał zostać policjantem, ale jego aplikacja nie została przyjęta ze względu na zbyt wysoki wzrost: kiedy opuszczał więzienie Atascadero mierzył 206 cm, co dało źródło przezwisku „Wielki Ed”. Pomimo niepowodzenia we wstąpieniu do policji, Kemper utrzymywał kontakt z policjantami z Santa Cruz, stając się, jak sam określił „kłopotliwym przyjacielem”, często odwiedzającym popularny wśród policjantów bar Jury Room. Zanim otrzymał stałe zatrudnienie w Kalifornijskim Wydziale Transportu, chwytał się wielu pomniejszych zajęć. Tymczasem jego relacja z matką stawała się coraz bardziej toksyczna i wroga, a sąsiedzi często słyszeli kłótnie dobiegające z ich domu. Kemper opisując kłótnie z matką, stwierdził:

Toczyliśmy z matką okropne bitwy, pełne przemocy i zła. Nigdy dotąd nie kłóciłem się z nikim w tak potworny sposób. W innych okolicznościach w ruch poszłyby pięści, ale to wciąż była moja matka i nie byłem w stanie jej pobić, jak pobiłbym mężczyznę. Matka wyprowadzała mnie z równowagi nieustannie. Pamiętam gigantyczną awanturę, którą rozpętała na temat mycia zębów.

Kiedy Kemperowi udało się zaoszczędzić trochę pieniędzy, wyprowadził się do Alamedy, gdzie zamieszkał z przyjacielem. Pomimo wyprowadzki, ciągle nie mógł uwolnić się od matki: Clarnell regularnie do niego dzwoniła i składała mu niezapowiedziane wizyty. Dodatkowo problemy finansowe zmuszały go do kontaktu z matką.

Podjąwszy pracę w Wydziale Drogowym Kemper zaczął spotykać się z szesnastoletnią uczennicą Turlock High School, z którą później zaręczył się. W tym samym roku kupił motocykl i uległ na nim wypadkowi drogowemu. Potrącony przez samochód doznał poważnej kontuzji. Po wytoczeniu procesu kierowcy otrzymał 15 tysięcy dolarów odszkodowania. W 1969 za pieniądze z wygranej kupił Forda Galaxie. Odbywając przejażdżki po okolicy, zauważył, że wiele młodych kobiet podróżuje autostopem. Zaczął przechowywać w samochodzie plastikowe torby, noże, koce i kajdanki. Początkowo podwoził kobiety, nie podejmując wobec nich żadnych działań. Do czasu, gdy uaktywniły się jego zbrodnicze popędy, zabrał około 150 autostopowiczek. Pojawiającą się potrzebę zabijania nazywał ‘małymi ukłuciami’ (little zapples), którym ulegał.

Późniejsze morderstwa