thumb|330px|Zniszczenie Jerozolimy przez Chaldejczyków (ilustracja z Kroniki norymberskiej)
Chaldejczycy (akad. trl. Kaldu, Kasdim, , Chaldaioi) – starożytny lud zachodniosemicki posługujący się dialektem języka aramejskiego* .
Historia Między X a VIII wiekiem p.n.e. najechali na obszar Babilonu (dzisiejszy Irak). Pod koniec VII wieku p.n.e. stworzyli państwo nowobabilońskie. Wkrótce potem wraz z Medami zniszczyli imperium asyryjskie.
Najwybitniejszym przywódcą Chaldejczyków był Nabuchodonozor II, który pokonał Egipt oraz dwukrotnie zdobył Jerozolimę, w latach 597 i 587 p.n.e., a także podbił Palestynę i Lewant.
Chaldejczycy stworzyli wysoko rozwiniętą kulturę; mieli znaczne osiągnięcia w dziedzinie astronomii – obliczyli długość roku astronomicznego z dokładnością do 2 sekund. Wierzenia Chaldejczyków pokrywały się z wierzeniami starożytnego Bliskiego Wschodu.
Imperium chaldejskie upadło w wyniku najazdu króla perskiego Cyrusa II Wielkiego w 539 p.n.e.
W czasach imperium perskiego – po buncie Babilonu – Kserkses I zabronił używać nazwy Babilończycy. Zaczęto ich określać terminem Chaldejczyk. Nieco później termin ten oznaczał mędrca, zwłaszcza astronomaOlmstead A. T., Dzieje imperium perskiego, PIW, Warszawa 1974, s. 238, 315.. W starożytnym Rzymie Chaldejczykami często nazywano astrologów, niezależnie od ich narodowościGermanik Juliusz Cezar, Aratea, UAM 2010, Wstęp: Elżbieta Bielecka, s. 12..
Współcześnie Chaldejczykami nazywa się także (oprócz nazwy Asyryjczycy) chrześcijański lud, zamieszkujący głównie Irak, Turcję, Syrię i Iran i jako diaspora liczne kraje Europy Zachodniej i m.in. Stany Zjednoczone, Kanadę i Australię.
Zobacz też
Chaldea Akadyjczycy Amoryci Aramejczycy Asyryjczycy Gutejowie Kasyci Państwo nowobabilońskie Sumerowie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludy Mezopotamii Kategoria:Ludy semickie Kategoria:Babilonia