Red Bull Racing (od 2022 Oracle Red Bull Racing) – austriacki (w sezonach 2005–2006 brytyjski) zespół wyścigowy i konstruktor Formuły 1, powstały w 2005 roku na bazie ekipy Jaguar Racing, odkupionego od koncernu Ford pod koniec 2004 roku.
Jest to jedna z dwóch ekip (obok Racing Bulls) w stawce, będących w posiadaniu austriackiego producenta napojów energetycznych Red Bull. Siedziba zespołu mieści się w Milton Keynes w Wielkiej Brytanii, jednak zespół korzysta z austriackiej licencji.
Zespół zdobył sześciokrotnie mistrzostwo świata konstruktorów w sezonach 2010, 2011, 2012, 2013, 2022 oraz 2023). W klasyfikacji kierowców wygrywali Sebastian Vettel i Max Verstappen (obaj po cztery razy).
Od lipca 2025 roku szefem zespołu jest Laurent Mekies, wcześniej szefujący siostrzanej ekipie Red Bulla. W sezonach 2005-2006 zespół korzystał odpowiednio z jednostek napędowych Cosworth i Ferrari. W sezonach 2007-2018 jeździli z silnikami Renault, lecz przez trzy ostatnie sezony współpracy używali ich pod nazwą TAG Heuer. Od roku 2019 korzystają z jednostek napędowych dostarczanych przez Hondę, z czego od 2022 roku pod nazwą RBPT, a od 2023 jako Honda RBPT.
W 2024 roku pododział zespołu Red Bull Racing pod nazwą Red Bull Advanced Technologies zbudował hybrydowy hipersamochód Red Bull RB17 korzystający z rozwiązań bolidów F1, powstając w limitowanej serii 50 egzemplarzy i będąc pierwszym w historii samochodem firmowanym marką Red Bull.
Historia Korzenie zespołu thumb|left|150px|Rubens Barrichello w wyścigu o Grand Prix Kanady 1999 w barwach Stewart Grand Prix
Korzenie Red Bull Racing sięgają ekipy Stewart Grand Prix, założonej w 1996 roku przez trzykrotnego mistrza świata Jackiego Stewarta i jego syna Paula. Zespół był mocno powiązany z Fordem, który zgodził się dostarczać nowej ekipie jednostki napędowe. Zespół uczestniczył w 49 wyścigach, zdobywając łącznie 47 punktów. Jedyne zwycięstwo dla zespołu zapewnił Johnny Herbert podczas Grand Prix Europy 1999. To właśnie w 1999 team zanotował swój najlepszy rezultat, zajmując czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
W czerwcu 1999, Ford nabył zespół za 100 milionów dolarów. 14 września 1999 dr Wolfgang Rietzle, dyrektor Jaguara ogłosił, że zespół będzie startował od sezonu 2000 pod nazwą Jaguar Racing. Celem amerykańskiego koncernu miała być walka o tytuł mistrzowski w sezonie 2001, jednak do tego nie doszło. Jaguar Racing brał udział w 85 wyścigach, zdobywając 49 punktów. Eddie Irvine zapewnił ekipie dwa trzecie miejsca – w Grand Prix Monako 2001 i Grand Prix Włoch 2002. Zespół najwyżej był sklasyfikowany w sezonach 2002-2004, zajmując siódme miejsce. thumb|left|150px|Mark Webber w wyścigu o Grand Prix Stanów Zjednoczonych 2004 w barwach Jaguar Racing Wycofanie się Jaguara i sprzedaż zespołu We wrześniu 2004 amerykański koncern motoryzacyjny Ford postanowił wystawić na sprzedaż zespół Jaguar Racing, tłumacząc swoją decyzję kłopotami finansowymi. Dwa miesiące później, 15 listopada ogłoszono, że nowym właścicielem zespołu został Red Bull. Szczegóły umowy nie zostały ujawnione, jednak brytyjski serwis BBC Sport podał, że szef firmy Red Bull Dietrich Mateschitz zapłacił za zespół jedynie symbolicznego 1 dolara, w zamian zobowiązując się zainwestować w ciągu trzech lat 400 milionów dolarów w ekipę z Milton Keynes.
Red Bull w Formule 1 Po raz pierwszy marka Red Bull pojawiła się w Formule 1 w 1989 roku, kiedy koncern wspierał Gerharda Bergera. W sezonie 1995 austriacki producent został tytularnym sponsorem Saubera. Współpraca ze szwajcarskim zespołem trwała do sprzedaży Jaguara. Logo Red Bulla pojawiało się również na samochodach ekipy Arrows w sezonach 2001 i 2002, ze względu na to, że jednym z reprezentantów brytyjskiego zespołu był Enrique Bernoldi, wspierany przez Red Bulla.
Starty w Formule 1 2005: Współpraca z Cosworthem thumb|right|210px|Christian Klien w wyścigu o Grand Prix Kanady 2005 Po zakupie zespołu przez Red Bulla, szefem zespołu został Tony Purnell, wcześniej związany z zespołem z Milton Keynes. W styczniu 2005, Purnell wraz ze swoim bliskim współpracownikiem Davidem Pitchforthem zostali zwolnieni z zespołu – powodem zwolnienia miało być obsadzenie drugiego kierowcy. Na jego miejsce powołano Christiana Hornera, szefa ekipy Arden International, który bezskutecznie starał się o wykupienie zespołu Jordan Grand Prix.
Pierwszym zakontraktowanym kierowcą został David Coulthard, który reprezentował zespoły Williams i McLaren. O fotel drugiego kierowcy walczyli Christian Klien (jeżdżący dla Jaguara w sezonie 2004) i Vitantonio Liuzzi (mistrz Formuły 3000 z 2004). Początkowo partnerem zespołowym był Austriak, a Włoch otrzymał możliwość prowadzenia bolidu podczas piątkowych sesji treningowych. W późniejszej części sezonu Ci dwaj kierowcy mieli wymieniać się swoimi rolami raz na cztery weekendy Grand Prix. Ostatecznie Red Bull Racing zadecydowało o tym, że Klien od Grand Prix Kanady powróci do bolidu na stałe, a Liuzzi został piątkowym testerem. Podczas piątkowych treningów do Grand Prix Kanady i Grand Prix Stanów Zjednoczonych uczestniczył Amerykanin Scott Speed, który był członkiem Red Bull Driver Search (amerykańskiego odpowiednika Red Bull Junior Team).
W pierwszym sezonie, kierowcy Red Bulla punktowali w jedenastu z dziewiętnastu wyścigów sezonu – najlepiej zaprezentował się Coulthard, który zajął czwarte miejsce w wyścigach o Grand Prix Australii i Grand Prix Europy. Debiutancki sezon zakończył się dla ekipy zdobyciem siódmej pozycji w klasyfikacji konstruktorów, gdzie kierowcy RBR zgromadzili w sumie 34 punkty.
2006: Współpraca z Ferrari thumb|left|David Coulthard w wyścigu o Grand Prix Niemiec 2006 23 kwietnia 2005, w trakcie weekendu wyścigowego o Grand Prix San Marino zespół ogłosił podpisanie umowy z Ferrari na dostarczanie jednostek napędowych w sezonach 2006-2007. Zbiegło się ze zmianą regulaminu technicznego i wprowadzeniem silników V8 o pojemności 2,4 litra. 8 listopada 2005, Red Bull Racing poinformował, że do ekipy dołączy Adrian Newey, pracujący do tej pory dla McLarena
W składzie zespołu pozostali David Coulthard i Christian Klien. Zmienił się trzeci kierowca zespołu, którym został Robert Doornbos. Vitantonio Liuzzi i Scott Speed zostali reprezentantami Scuderia Toro Rosso, drugiego zespołu Red Bulla, powstałego na bazie włoskiej ekipy Minardi
Początek sezonu był trudny dla Red Bull Racing – kierowcy zespołu łącznie zdobyli dwa punkty (za ósme miejsce Kliena w Grand Prix Bahrajnu i Coultharda w Grand Prix Australii. Podczas Grand Prix Monako, zespół zdobył pierwsze podium, za sprawą trzeciego miejsca Coultharda.
7 sierpnia 2006, ekipa poinformowała, że reprezentantami Red Bull Racing w sezonie 2007 będzie David Coulthard i Mark Webber. W związku z tym, Red Bull zaproponował Christianowi Klienowi możliwość startów w serii DTM lub Champ Car. Austriacki kierowca odrzucił propozycję startów w Ameryce i dzień później zespół rozwiązał kontrakt ze skutkiem natychmiastowym. Miejsce Kliena zajął Robert Doornbos, zaś trzecim kierowcą został Michael Ammermüller.
W ciągu całego sezonu zespół Red Bull Racing zgromadził na swoim koncie szesnaście punktów i utrzymał siódmą pozycję w klasyfikacji konstruktorów.
2007-2015: Współpraca z Renault Od sezonu 2007 bolidy zespołu są napędzane silnikami Renault. Skład zespołu został zmieniony w niewielkim stopniu: swoje stanowisko zachował David Coulthard, jego nowym partnerem był natomiast Australijczyk Mark Webber. W 2008 roku na trzeciego kierowcę zespołu został wybrany Szwajcar, Sébastien Buemi, wicemistrz Formuły 3 Euro Series w sezonie 2007 i wicemistrz serii GP2 Asia w roku 2008 (był to pierwszy rok rozgrywania tej azjatyckiej serii). Po sezonie 2008 David Coulthard postanowił zakończyć karierę w F1, pozostając kierowcą testowym RBR. Jego następcą został Niemiec Sebastian Vettel, najmłodszy w historii kierowca, który wygrał Grand Prix Formuły 1. Podczas GP Chin 2009 Vettel zdobył pierwsze dla zespołu zwycięstwo w Formule 1. Ten wynik powtórzył w Wielkiej Brytanii, Japonii oraz w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Natomiast Mark Webber wygrał dwa wyścigi w Niemczech i Brazylii. Ostatecznie zespół zakończył sezon na drugim miejscu przez drugie miejsce w klasyfikacji kierowców Sebastiana Vettela i czwarte Marka Webbera. W sezonie 2010 Vettel wygrał pięć wyścigów (Malezja, Walencja, Japonia, Brazylia, ZEA), zaś Webber wygrał cztery wyścigi (Hiszpania, Monako, Wielka Brytania, Węgry). Ostatecznie Sebastian Vettel został mistrzem świata w sezonie 2010, a Webber zajął trzecie miejsce. Red Bull Racing został także mistrzem świata w klasyfikacji konstruktorów w sezonach 2010, 2011, 2012 oraz 2013.
2016-2018: Renault jako TAG Heuer 2016 thumb|left|210px|Daniel Ricciardo i Max Verstappen w wyścigu o Grand Prix Malezji 2016 4 grudnia 2015 poinformowano, że Red Bull Racing w sezonie 2016 będzie korzystał z silników Renault pod nazwą TAG Heuer. Po sezonie 2015, Infiniti przestał być sponsorem tytularnym zespołu. Na początku sezonu 2016 zachowano Daniela Ricciardo i Daniiła Kwiata w składzie kierowców. Ponadto ogłoszono, że Aston Martin nawiązał współpracę z Red Bull Racing.
Pierwszym wyścigiem Red Bulla na podium było Grand Prix Chin 2016, gdzie Kwiat zajął trzecie miejsce, przegrywając z Nico Rosbergiem i Sebastianem Vettelem. Na początku wyścigu, Rosjanin swoim manewrem wyprzedzania doprowadził do kolizji obu kierowców Ferrari, przez co został skrytykowany przez Vettela. W swoim domowym wyścigu, Kwiat doprowadził do dwóch kolizji, zmuszając niemieckiego kierowcę do przedwczesnego zakończenia wyścigu.
Przed wyścigiem w Hiszpanii doszło do zmiany – Max Verstappen, będący do tej pory w Scuderii Toro Rosso zajął miejsce Kwiata, zaś Rosjanin zajął miejsce niderlandzkiego kierowcy we włoskiej ekipie. Tor Circuit de Barcelona-Catalunya okazał się szczęśliwy dla Verstappena, który skorzystał z kolizji kierowców Mercedesa, wygrywając wyścig, dodatkowo stając jeszcze sześć razy na podium. Daniel Ricciardo wygrał w Malezji, będąc jeszcze siedem razy w pierwszej trójce. W klasyfikacji konstruktorów, Red Bull Racing przegrało mistrzostwo o prawie 300 punktów z Mercedesem.
2017 Ricciardo i Verstappen zostali w Red Bull Racing na sezon 2017. Kierowcy austriackiej ekipy wygrali trzy wyścigi (Australijczyk w Azerbejdżanie, Holender – w Malezji i Meksyku). Mimo tego, przegrali nie tylko z niemieckim zespołem w klasyfikacji konstruktorów, ale również i z Ferrari, zdobywając w sumie 368 punktów – wyżej w klasyfikacji generalnej był Ricciardo, który zajął piąte miejsce, wyprzedzając swojego kolegę zespołowego o 32 punkty
2018 thumb|Daniel Ricciardo podczas pierwszego treningu do Grand Prix Chin 2018 Austriacki zespół zachował dotychczasowy skład kierowców w sezonie 2018. 25 września 2017 ogłoszono, że Aston Martin został sponsorem tytularnym Red Bull Racing.
Pierwsze zwycięstwo w sezonie zapewnił Ricciardo podczas Grand Prix Chin, startując z szóstego pola startowego. W następnym wyścigu doszło do kolizji obu kierowców Red Bulla, skutkiem czego było ich odpadnięcie. W Monako, Australijczyk wygrał po uprzednim zdobyciu pole position, jednak była to dla niego ostatnia wygrana w Red Bullu. W drugiej części sezonu, Verstappen zdołał ośmiokrotnie stanąć na podium, wygrywając wyścigi w Austrii i Meksyku.
Tym razem wyżej w klasyfikacji generalnej był Holender, który zajął czwarte miejsce, o dwa punkty mniej od Kimiego Räikkönena, zaś Red Bull Racing ponownie zajął trzecie miejsce, zdobywając łącznie 419 punktów
2019-2021: Współpraca z Hondą 2019 thumb|left|210px|Pierre Gasly w wyścigu o Grand Prix Chin 2019 W czerwcu 2018, Red Bull Racing ogłosił, że od sezonu 2019 przechodzi na jednostki napędowe Hondy, używane do tej pory przez juniorską ekipę Red Bulla, Scuderię Toro Rosso. Przed rozpoczęciem sezonu dokonano zmiany partnera zespołowego Maksa Verstappena – po transferze Daniela Ricciardo do Renault, drugim kierowcą austriackiego zespołu został Pierre Gasly.