– japoński skoczek narciarski, reprezentant Japonii, ośmiokrotny olimpijczyk, zawodnik klubów Team Mycal i Tsuchiya Home.
Trzykrotny medalista olimpijski (srebrny w drużynie z 1994 oraz srebrny indywidualnie i brązowy w drużynie z 2014), siedmiokrotny medalista narciarskich mistrzostw świata (srebrny w drużynie z 1999 i 2003, dwukrotnie brązowy indywidualnie z 2003, brązowy w drużynie z 2007 i 2009 oraz brązowy w konkursie mieszanym z 2015), mistrz świata w lotach z 1992, dwukrotnie trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (1992/1993 i 1998/1999), dwukrotnie drugi zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w lotach (1998/1999 i 2013/2014), zwycięzca 17 konkursów tego cyklu, dwukrotnie drugi zawodnik Turnieju Czterech Skoczni (1992/1993 i 1998/1999), zwycięzca Turnieju Nordyckiego (1999). W PŚ zajął łącznie 63 razy miejsca na podium (17 jako pierwszy, 13 drugi i 33 trzeci). Pięciokrotny mistrz Japonii (1993, 1994, 1999, 2010 i 2017), do marca 2017 rekordzista tego kraju oraz Azji w długości skoku narciarskiego. Odznaczony Medalem Holmenkollen (2016).
Najstarszy indywidualny i drużynowy medalista olimpijski w historii skoków narciarskich (odpowiednio 41 lat i 254 dni oraz 41 lat i 256 dni), najstarszy drużynowy medalista mistrzostw świata (42 lata i 261 dni), najstarszy w historii zwycięzca konkursu Pucharu Świata (42 lata i 176 dni), najstarszy zawodnik na podium PŚ (44 lata i 293 dni) i TCS (42 lata i 214 dni), najstarszy uczestnik konkursu PŚ oraz najstarszy zdobywca punktów w PŚ (51 lat i 255 dni). Zwycięzca siedemnastu indywidualnych i trzech drużynowych konkursów PŚ. W ramach tego cyklu stał na podium 63 razy indywidualnie i 17 razy z drużyną. Rekordzista wśród skoczków, oficjalnie wpisany do Księgi rekordów Guinnessa – w liczbie występów w konkursach Pucharu Świata (502 indywidualne oraz 57 w drużynie, razem 559Stan po zakończeniu sezonu 2015/16) oraz w edycjach PŚ (27 sezonów) i liczbie zajętych miejsc w czołowej trzydziestce (428), w liczbie konkursów ze zdobytymi punktami do klasyfikacji generalnej (413) i sezonach z tymże osiągnięciem (25), w przedziale czasowym między pierwszym i ostatnim zwycięstwem w PŚ (22 lata i 252 dni) i zajęciu miejsca na podium tego cyklu (24 lata i 5 dni), liczbie startów w konkursach olimpijskich (13 indywidualnie i 5 w drużynie, razem 18 konkursów w 7 edycjach), liczbie startów w konkursach MŚ (23 indywidualnie i 16 w drużynie, razem 39 konkursów w oficjalnie wpisanych do Księgi rekordów Guinnessa 12 edycjach) oraz liczbie startów w MŚ w lotach (10 edycji, tyleż zawodów indywidualnych oraz dwa w drużynie). Jego obecny rekord życiowy to 241,5 m z 19 marca 2017.
W 2010 jego partnerem i sponsorem zostały fińskie linie lotnicze Finnair. Kasai skacze obecnie na nartach austriackiej marki Fischer z wiązaniami Bisona w kombinezonie japońskiego Mizuno. Przybiera w powietrzu charakterystyczną dla siebie sylwetkę, rozszerzając szeroko narty i ręce oraz głęboko pochylając się do przodu. Z racji utrzymywania wysokiej formy w późnym jak na sportowca wieku oraz optymistycznego podejścia do życia zdobył bardzo dużą popularność wśród rywali i kibiców, szczególnie w krajach europejskich.
Życie prywatne Noriaki Kasai oraz jego dwie siostry, Kumiko i Noriko (po mężu Hamaya) wychowywani byli w biedzie przez matkę Sachiko. Ich ojciec Toshinori nie miał pracy, nie interesowały go też sprawy rodzinne. Po rozwodzie rodziców Noriaki zupełnie stracił kontakt z ojcem, a do ich pogodzenia doszło po wielu latach. W 1994 sześć lat młodsza od niego Kumiko zachorowała na niewydolność szpiku kostnego. Skoczek wyimaginował sobie, że jeśli zostanie mistrzem olimpijskim, to jego siostra wróci do zdrowia, wzmógł więc częstotliwość treningów. Kumiko pomogła terapia komórkami macierzystymi, jednak w 2013 nastąpił nawrót choroby. W 1997 w pożarze domu – wywołanym przez podpalenie – matka rodzeństwa doznała ciężkich poparzeń ciała i układu oddechowego. Zmarła rok później w wieku 48 lat. Przed śmiercią pisała listy do syna, w których motywowała go do pracy i życzyła powodzenia na mistrzowskich zawodach. Jeden z nich Kasai zabiera ze sobą na każde igrzyska.
Wciąż walcząca z chorobą Kumiko w maju 2015 straciła przytomność i po raz kolejny trafiła do szpitala. Zmarła 13 stycznia 2016 w wieku 38 lat. Dwa dni później jej brat, skacząc z żałobną czarną opaską na ramieniu, wyrównał na mistrzostwach świata w lotach w Tauplitz rekord Azji w długości skoku.
Kasai jest absolwentem Tokai University Daiyon Senior High School, honorowym obywatelem Shimokawy (od 2001), a także pracownikiem korporacji , zajmującej się projektowaniem, budową i sprzedażą domów mieszkalnych, głównie we wschodniej i północnej części kraju. W Japonii kluby sportowe należą do firm i korporacji, a zatrudnieni w nich zawodnicy po zakończeniu kariery mogą podejmować w nich pracę. Po zdobyciu srebrnego medalu na igrzyskach w Soczi Kasai został awansowany na dyrektora jednego z departamentów. Tsuchiya Holdings wypuściła na rynek projekt domu jednorodzinnego Model Legenda Kasai 2014.
W lutym 2014 ożenił się z 12 lat od niego młodszą Reiną Harimą. Mieszkają w Sapporo. 30 stycznia 2016 na świat przyszła ich córka Rina, natomiast w grudniu 2019 urodził im się syn.
W kwietniu 2011 razem z Fumihisą Yumotą i Kazuyą Yoshioką zbierał w Sapporo, w ramach akcji charytatywnej, pieniądze dla ofiar trzęsienia ziemi i tsunami na Honsiu, a także odwiedził szkoły w Fukushimie i Iwaki, przekazując tam pieniądze i 100 kg ryżu. Kilka miesięcy później zaprosił kilkanaścioro dzieci z dotkniętego katastrofą regionu wraz z rodzicami i nauczycielami na wycieczkę do Hakuby, gdzie mogły one obejrzeć zawody skoków, odbyć lot balonem i popływać.
W grudniu 2014 fiński garażowy zespół punkowy Van Dammes nagrał piosenkę Mr. Noriaki Kasai. W styczniu 2015 Jalle S opublikował utwór Song for Noriaki Kasai.
Kasai był ambasadorem, obchodzonej w 2019, setnej rocznicy zawarcia stosunków dyplomatycznych między Japonią i Finlandią.
Przebieg kariery Kasai zaczął skakać na nartach w 1980, namówiony przez kolegę. Jego talent szybko został dostrzeżony przez trenerów, obserwujących występy młodzieńca w juniorskich turniejach. W 1987 wygrał turniej narciarski dla gimnazjalistów z Hokkaido, w tym samym roku trafił do reprezentacji kraju. Jako że nie było go stać na własny kombinezon, pożyczył starszy egzemplarz od kolegi. W marcu 1988 wziął udział w mistrzostwach świata juniorów w austriackim Saalfelden am Steinernen Meer. W konkursie drużynowym Japonia z Noriakim w składzie (osiągnął 72,5 m oraz 77 m) zajęła 10. miejsce. W jednoseryjnych zawodach indywidualnych zaś zawodnik został po skoku na 58 m sklasyfikowany na 33. pozycji.
1988/1989 thumb|Skocznia Miyanomori, miejsce debiutu Noriakiego Kasai w Pucharze Świata 17 grudnia 1988 W grudniu 1988, będąc uczniem pierwszej klasy liceum znalazł się w grupie młodych japońskich skoczków, którzy dostali szansę występu w zawodach Pucharu Świata przed rodzimą publicznością w Sapporo. Na skoczni Miyanomori był 31., dzień później na Ōkurayamie 24. Punkty do klasyfikacji PŚ otrzymywała czołowa piętnastka narciarzy, więc Kasai nie został ujęty w klasyfikacji generalnej tego cyklu na koniec sezonu.
W styczniu 1989 zwyciężył w Sapporo w międzynarodowych zawodach o Puchar STV. W lutym otrzymał nominację do kadry Japonii na odbywające się w Lahti mistrzostwa świata seniorów. W rywalizacji indywidualnej zajął 57. na dużej oraz 54. lokatę na normalnej skoczni. W konkursie drużynowym Japonia znalazła się na ostatnim, piętnastym miejscu, a Kasai miał najwyższą notę w zespole.
W marcu wziął udział w zawodach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Europy. W niemieckim Schönwaldzie stanął na drugim stopniu podium, przegrywając o 3,5 pkt. ze Szwajcarem Gérardem Balanchem. Dzień później na tej samej skoczni był szósty i w klasyfikacji Turnieju Schwarzwaldzkiego, na który składały się oba konkursy, zajął trzecie miejsce. Tydzień później w norweskiej Sprovie w zawodach PE zdobył miejsca: dwunaste i piąte. W kolejnych konkursach w ramach tego pucharu Kasai nie wziął udziału i ostatecznie zajął w końcowej tabeli, razem z Janem Kowalem, Ristą Laakkonenem i Ari-Pekką Nikkolą 10. pozycję z 45 punktami na koncie.
Rywalizował za to w w światowym czempionacie juniorów. Osiągnął w nim piątą pozycję w konkursie drużynowym (spośród Japończyków miał najwyższą notę) oraz 38. w indywidualnym. Dzień przed tymi drugimi zawodami ustanowił rekord miejscowej skoczni – 90,5 m; tego samego dnia taką samą odległość osiągnął również Stian Kvarstad.
1989/1990 Kasai rozpoczął sezon od regularnych startów w Pucharze Świata. W kanadyjskim Thunder Bay był 27. oraz 18., a w amerykańskim Lake Placid po raz pierwszy w karierze zajmował pozycję w czołowej dziesiątce. Osiągnął wówczas dziewiątą, a następnie siódmą pozycję. Dużo gorzej zakończyły się jego występy na skoczniach w Sapporo, gdzie został sklasyfikowany na 20. i 40. lokacie.
Na przełomie 1989 i 1990 zadebiutował w niemiecko–austriackim Turnieju Czterech Skoczni, również zaliczanym do PŚ. W Oberstdorfie zajął 26. miejsce, w Garmisch-Partenkirchen 15., w Innsbrucku 16., a w Bischofshofen 30. Łączna nota z tych czterech konkursów wyniosła 778,5 pkt. Japończyk zajął w klasyfikacji turnieju 19. pozycję.
Do rywalizacji w Pucharze Świata powrócił w lutym, biorąc udział w Turnieju Szwajcarskim. Na skoczniach w: Sankt Moritz był 18., Gstaad 26., Engelbergu 51. Cykl trzech konkursów ukończył na 38. pozycji.
Lepszy wynik Kasai osiągnął we włoskim Predazzo, gdzie zajął 7. i 24. miejsce. Następnie, po raz pierwszy w życiu rywalizował na skoczni mamuciej. Miało to miejsce podczas mistrzostw świata w lotach w Vikersundzie. 150 m i 151 m dało mu 23. lokatę.
W konkursach PŚ w Lahti Japończyk powrócił do najlepszej dziesiątki, osiągając siódme i dziesiąte miejsce. Po raz ostatni w sezonie punktował w Örnsköldsviku, gdzie był czternasty. W Sollefteå był już 28., a w Raufoss 50. Z powodu braku śniegu na skoczni w Oslo czteroseryjnych zawodów festiwalowych na tamtejszym obiekcie (pod uwagę brano trzy najlepsze próby) nie zaliczono do klasyfikacji PŚ. Kasai zajął w nich 23. pozycję. Konkursy w Planicy ukończył na miejscach 22. i 68. Zdobyte w trakcie sezonu 43 punkty dały zawodnikowi 24. miejsce w ostatecznej klasyfikacji Pucharu Świata, ex aequo z Ladislavem Dluhošem.
1990/1991 Japoński narciarz w sierpniu i we wrześniu rywalizował w międzynarodowych zawodach w Nozawa Onsen (gdzie wygrał) i w Stams (gdzie był 45.)
W sezonie zimowym Kasaiowi ani razu nie udało się wywalczyć punktów do klasyfikacji Pucharu Świata. Udział w tym cyklu rozpoczął w Lake Placid od 47. i 39. miejsca. Tydzień później w Thunder Bay zajął 53. i 51. lokatę. Poprawa wyników nie nastąpiła również w Sapporo, gdzie zawodnik osiągnął 61. oraz 39. pozycję.
Rywalizację w Turnieju Czterech Skoczni zakończył na 73. pozycji. Na wynik ten złożyły się pojedyncze skoki z pierwszych dwóch konkursów w niemieckiej części TCS. Do obydwu zawodów w Austrii Japończyk nie zakwalifikował się. Ostatnim jego występem w PŚ w sezonie był konkurs w Oberhofie, gdzie zajął najlepsze w edycji tego cyklu 18. miejsce.
W lutym na skoczniach w Predazzo odbyły się konkursy skoków w ramach mistrzostw świata. W zawodach indywidualnych na dużej skoczni Kasai po dwóch skokach na 97 m osiągnął 36. miejsce. Cztery dni później w rywalizacji zespołowej reprezentacja Japonii była jedenasta, Kasai zaś miał trzecią notę w drużynie. W indywidualnym konkursie na skoczni 90–metrowej już nie wystartował.
1991/1992