Burghley House — rezydencja arystokratyczna w środkowej Anglii (Wielka Brytania), położona w hrabstwie Cambridgeshire, na południowo-wschodnim obrzeżu miasta Stamford. Budowla wzniesiona w czasie renesansu angielskiego, w latach ok. 1555–1587 przez pierwszego ministra królowej Elżbiety I, wielkiego skarbnika Williama Cecila. Jeden z największych dworów , zabytek klasy I.
Była to potężna budowla na planie prostokąta z wewnętrznym dziedzińcem. Ta ogromna rezydencja dobrze odzwierciedlająca narodowy prestiż jest przykładem stylu („cudowny dom”). Została pomyślana jako oprawa dla rozrywki dostarczanej królowej i jej dworowi.
Jako że rezydencję budowano długo, styl w jakim ją wznoszono ulegał stopniowemu przeobrażeniu. Architektura budowli łączy elementy tradycyjne, jak przęsło bramy wjazdowej z wieżyczkami z najnowocześniejszym francuskim klasycyzmem reprezentowanym przez sklepione kolebkowo kamienne schody oraz wieżę od strony wewnętrznego dziedzińca, ze spiętrzonymi porządkami, motywem łuku triumfalnego i wieńczącymi obeliskami pokrytymi ornamentem okuciowym. Przy budowie działali rzemieślnicy z Niderlandów.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Zabytki w hrabstwie Cambridgeshire Kategoria:Architektura renesansu Kategoria:Dwory w Anglii