Martina Hingis (ur. 30 września 1980 w Koszycach) – szwajcarska tenisistka, zwyciężczyni pięciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, trzynastu w grze podwójnej i siedmiu w grze mieszanej (z Maheshem Bhupathim, Leanderem Paesem i Jamiem Murrayem), wicemistrzyni olimpijska w grze podwójnej podczas Igrzysk Olimpijskich w Rio w 2016 roku, członkini Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Hingis jest jedną z sześciu tenisistek w erze open, które liderowały jednocześnie w rankingach gry singlowej i deblowej, oraz najmłodszą w historii liderką rankingu tenisistek zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Jest najmłodszą w erze open triumfatorką turnieju wielkoszlemowego zarówno w singlu i w deblu. Zdobyła Puchar Hopmana w parze z Rogerem Federerem.
Jedna z trzech tenisistek w historii (od momentu wprowadzenia rankingu komputerowego), która zakończyła karierę będąc liderką rankingu (była numerem jeden deblowej listy w 2017 roku, gdy ogłosiła koniec kariery). Łącznie przez 299 tygodni była na pierwszym miejscu rankingu WTA – 209 singlowego i 90 deblowego.
Styl gry Martina Hingis jest tenisistką praworęczną z oburęcznym backhandem. Znana była z wykorzystywania na korcie swoich umiejętności taktycznych i technicznych, co wyróżniało ją spośród agresywnie grających rywalek. Jej atutem była umiejętność przewidywania, znakomicie ustawiała się na korcie, dysponowała precyzją zagrań i dobrym wolejem. Brakowało jej jednak siły fizycznej, która wkrótce stała się decydującym argumentem w tenisie kobiecym. Jednym z jej charakterystycznych zagrań był skrót, którym przerywała długie wymiany, wyprowadzając rywalkę z rytmu gry. Często po krótszej piłce kończyła punkt uderzeniem wolejowym. Jej najsilniejszym uderzeniem był oburęczny bekhend po linii.
Życiorys Wczesne dzieciństwo Martina Hingis urodziła się w Koszycach na terenie Czechosłowacji (dzisiejsza Słowacja) jako Martina Hingisová (zgodnie ze słowacką pisownią nazwisk żeńskich). Jej rodzice to Melanie Molitorová, która była klasyfikowana na dziesiątym miejscu rankingu tenisistek czechosłowackich oraz Karol Hingis, tenisista i trener tenisa, związany zawodowo z klubami tenisowymi. Córka Hingisów, która z założenia miała zostać wybitną tenisistką, otrzymała imię na cześć słynnej czechosłowackiej, a później amerykańskiej tenisistki, Martiny Navrátilovej. Początkowo trenowała jednak narciarstwo alpejskie.
Kiedy miała cztery lata, jej rodzice rozwiedli się. Razem z matką i dziadkiem przeprowadziła się do Rožnova. Tam Hingis zaczęła regularnie zajmować się tenisem i uczęszczała do miejscowego klubu. W wieku czterech lat wystąpiła w pierwszym turnieju. W 1987 jej matka wyszła za mąż za szwajcarskiego informatyka, Andreasa Zogga i przeprowadziła się do miejscowości Trübbach.
Przebieg kariery tenisowej Występy juniorskie Martina Hingis zaczęła grać w tenisa w wieku dwóch lat, pod okiem swojej matki, a później trenerki, Melanie Molitor. W 1993 zadebiutowała w juniorskich rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej, odpadając w pierwszej rundzie Halowych Międzynarodowych Mistrzostw Czech z Lenką Nemeckovą. Wkrótce osiągnęła półfinał we Florencji oraz finał w Santa Croce. W maju zdobyła juniorskie mistrzostwo Roland Garros po finale z Laurence Courtois 7:5, 7:5. Na kortach Wimbledonu została wyeliminowana w półfinale. W 1994 obroniła tytuł z Paryża, a także wygrała w grze podwójnej (w parze z Henrietą Nagyovą). Miesiąc później wygrała Mistrzostwa Europy w Szwajcarii. Występy juniorskie zakończyła finałem US Open, w którym uległa Meilen Tu.
1994–1995 W marcu 1994 roku po raz pierwszy wystąpiła w turnieju z cyklu WTA Tour. Miało to miejsce w Zurychu, po pokonaniu Patty Fendick, przegrała w drugiej rundzie. W Filderstadt i Essen, gdzie wygrała z Sabine Hack i Heleną Sukovą odpadała w 1/4 finału. W październiku otrzymała licencję profesjonalnej tenisistki.
W styczniu 1995 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym Australian Open na kortach Melbourne Park. W pierwszym meczu pokonała Jolene Watanabe, ale odpadła w kolejnej rundzie. W lutym znalazła się w ćwierćfinale halowych rozgrywek w Paryżu, gdzie wyeliminowała Katerinę Maleewą i Julie Halard-Decugis, a nie sprostała dopiero Steffi Graf. W Hamburgu pokonała: Janę Novotną, Judith Wiesner, Anke Huber, by w finale ulec Conchicie Martínez. W kolejnych turniejach przegrywała w pierwszych lub drugich rundach, przegrywając z zawodniczkami z czołowej dziesiątki rankingu.
W tym samym roku, w Hamburgu, partnerując Gigi Fernández, odniosła pierwsze turniejowe zwycięstwo w grze podwójnej. W sierpniu, grając z Ivą Majoli, doszła do finału Canadian Open oraz do trzeciej rundy US Open.
1996 Gdy rozpoczynała sezon, sklasyfikowana była na dziewiętnastym miejscu rankingu WTA. Na Australian Open doszła do ćwierćfinału, gdzie została pokonana przez Amandę Coetzer. Tydzień później w pierwszej rundzie turnieju w Tokio pokonała Gabrielę Sabatini, zaś jednej czwartej uległa swojej deblowej partnerce, Majoli. W maju doszła do finału zawodów w Rzymie, wygrywając po drodze ze Steffi Graf wynikiem 2:6, 6:2, 6:3. Kilka kolejnych występów w wykonaniu Szwajcarki było mniej udanych. Niemiecka liderka klasyfikacji światowej zrewanżowała się na swoich koronnych kortach Wimbledonu. W sierpniu Hingis zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, gdzie w drugiej rundzie przegrała z Ai Sugiyamą 4:6, 4:6. W pierwszej wygrała z Joëlle Schad 6:0, 6:1. Miesiąc później po raz pierwszy doszła do półfinału Wielkiego Szlema, po przegranej w tej fazie z Graf podczas US Open 1996.
Pierwszy profesjonalny tytuł singlowy Hingis zdobyła w wieku szesnastu lat na halowej nawierzchni w Filderstadt. W finale pokonała Anke Huber 6:2, 3:6, 6:3. Wcześniej wyeliminowała Arantxę Sánchez Vicario i Lindsay Davenport. Tydzień później doszła do finału w Zurychu, lecz przegrała z Janą Novotną. Zdobyła także tytuł w Oakland, wygrywając z Monicą Seles. Zadebiutowała również w turnieju Mistrzyń, w którym zagrała w finale, po pięciosetowym boju, przegrała Steffi Graf. Wówczas była już numerem siedem w rankingu WTA.
W grze podwójnej sezon rozpoczęła na 68. pozycji w rankingu. Podczas imprezy Wielkiego Szlema w Melbourne, w parze z Ivą Majoli, przegrały w pierwszej rundzie z deblem Miho Saehi/Yuka Yoshida. W lutym i w marcu, grając z różnymi partnerkami, odpadała w pierwszych rundach. W trzech turniejach na ziemi – Hamburgu, Rzymie i Berlinie – przegrywała w finale. W tych dwóch pierwszych grała z Gigi Fernández, zaś w ostatnim z wymienionych z Heleną Sukovą, z którą grała do końca sezonu. W lipcu, podczas Wimbledonu, Hingis zdobyła pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe. W ćwierćfinałach pokonały rozstawione z „jedynką” Sánchez Vicario i Novotną. Awansowała też do 1/2 finału US Open, finału w Filderstadt i wygrały w Zurychu. W sierpniu startowała w letnich igrzyskach olimpijskich, razem z Patty Schnyder. Szwajcarki przegrały w ćwierćfinale z parą reprezentującą Holandię Manon Bollegraf i Brendą Schultz-McCarthy 4:6, 3:6. W Masters, wraz z Sukovą, odpadły w pierwszym meczu.
1997–1998 Hingis awansowała na czwarte miejsce w klasyfikacji indywidualnej rankingu WTA. Sezon 1997 rozpoczęła triumfem w Sydney, gdzie nigdy nie odnosiła dobrych wyników. Dwa tygodnie później była już mistrzynią Australian Open po mało wymagającym finale z Mary Pierce. Serię wspaniałych zwycięstw (która dała jej cztery kolejne tytuły) przerwała Chorwatka Majoli w finale French Open. Na Wimbledonie Szwajcarka także okazała się niepokonana. Powróciła w Stanford i San Diego, uległa dopiero Davenport w trzeciej rundzie w Los Angeles. Została triumfatorką US Open, kompletując tym samym cztery finały Wielkiego Szlema w jednym roku kalendarzowym. Awansowała do Masters, ale przegrała w ćwierćfinale. Przez cały sezon została pokonana tylko w pięciu spotkaniach, wygrywając przy tym siedemdziesiąt pięć. Po turnieju w Miami, gdzie została mistrzynią, została nową liderką klasyfikacji indywidualnej (31 marca).
Pochodząca z Czechosłowacji Szwajcarka stała się gwiazdą światowych kortów, a swoją dominację potwierdziła niezwykłymi wyczynami deblowymi. Na koniec roku 1997 osiągnęła w tej konkurencji rewelacyjny bilans – pięćdziesiąt dwa zwycięstwa i osiem porażek (87%). Na początek wygrała Australian Open razem z Natallą Zwierawą, tracąc po drodze tylko jednego seta. Występowała z różnymi partnerkami. W Tokio z Fernandez doszła do finału, ale zwyciężyła w Paryżu z Novotną. Zdobyła tytuł w Hilton Head i była w półfinale Roland Garros. Odpadła w ćwierćfinale Wimbledonu, a razem z Sánchez Vicario awansowała do najlepszej czwórki US Open. W rozgrywkach halowych okazała się najlepsza w Lipsku, Filderstadt i Zurychu, zapewniając sobie udział w Masters. Hiszpanka i Szwajcarka przegrały pierwsze spotkanie w Nowym Jorku.
Niespodziewanie odpadła już w pierwszym meczu w sezonie 1998 z Venus Williams w Sydney. Wkrótce jednak udało się jej obronić mistrzostwo Australian Open. W Tokio pokonana w finale, triumfowała w Indian Wells – w decydującym meczu z Lindsay Davenport. Starsza z sióstr Williams wyeliminowała ją również w półfinale w Miami. Na etapie ćwierćfinałów Hingis ograła jej siostrę, Serenę. Tenisistka ponownie okazała się niepokonana w Hamburgu, a potem również w Rzymie. W międzynarodowych mistrzostwach Francji znalazła się w półfinale, gdzie przegrała 3:6, 2:6 z Monicą Seles. Na tym samym etapie zakończyła starania o trofeum wimbledońskie. Nie dodała do swojego konta ani jednego tytułu w US Open Series, ale w najważniejszym z turniejów, czyli US Open, doszła do finału, pokonana przez Lindsay Davenport. Niepowodzenia w sezonie halowym i utratę fotela liderki rankingu na rzecz wspomnianej Amerykanki powetowała sobie pierwszym w karierze triumfem w Masters. W finale wygrała z Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2. W sumie w osiemnastu startach aż siedemnaście razy osiągnęła przynajmniej ćwierćfinał.
Hingis przejęła kontrolę również nad konkurencją deblową. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Uczyniła to jako czwarta kobieta w historii (wcześniej Maria Bueno w 1960 oraz Martina Navrátilová i Pam Shriver w 1984). W Melbourne partnerowała jej Mirjana Lučić, a w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku Jana Novotná. 8 czerwca 1998 została liderką klasyfikacji deblowej i jedną z sześciu tenisistek w historii, które przewodziły jednocześnie w obydwu rankingach WTA. Szwajcarka wzięła udział w turnieju kończącym sezon, ale razem z Novotną zostały pokonane w ćwierćfinale przez Yayuk Basuki i Caroline Vis.
1999 thumb|250px|Turniej w Kalkucie, 2006 Mistrzostwo w Chase Championships nie pozwoliło Hingis powrócić na pierwsze miejsce w klasyfikacji. W styczniu po raz trzeci z rzędu wygrała Australian Open, tym razem eliminując w finale nierozstawioną Amélie Mauresmo. Najlepszą tenisistką świata została ponownie, dopiero gdy triumfowała w Tokio. Po serii mniej udanych występów zwyciężyła w Hilton Head oraz w Berlinie. W czerwcu awansowała do finału Roland Garros. Był to jedyny turniej wielkoszlemowy, którego jeszcze nie wygrała. Nie udało się jej to i tym razem. Szwajcarka przegrała ze Steffi Graf po meczu, który został uznany w głosowaniu kibiców za najlepszy pojedynek w trzydziestoletniej historii organizacji tenisistek zawodowych WTA. Mecz ten, w którym Hingis serwowała na wygranie turnieju przy 5:4 w drugim secie, załamał ją psychicznie – złościła się na korcie, próbowała serwować od dołu (co jest bardzo źle przyjmowane przez widzów), wreszcie popłakała się – popadła w konflikt z matką-trenerką. Zawodniczka z Koszyc podczas konferencji prasowej po przegranym meczu pierwszej rundy Wimbledonu zapytana, dlaczego odrzuciła propozycję gry deblowej u boku Jany Novotnej obraziła ją, mówiąc: „ona jest za stara i powolna”.