thumb|230px|Uczestnicy British Home Championship
British Home Championship (zwany także Home International Championship) – seria turniejów piłkarskich między narodowymi reprezentacjami z Wielkiej Brytanii. Jego pierwszą edycję zorganizowano w 1884 roku. Uczestniczyły w nim cztery reprezentacje: Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii. Ostatnia, jak dotąd, edycja turnieju miała miejsce w 1984.
Historia Reguły gry w piłkę nożną spisano w 1864 r., a już w 1872 odbył się pierwszy, oficjalny międzypaństwowy mecz między Anglią a Szkocją. Od tego czasu popularność piłki nożnej na Wyspach Brytyjskich systematycznie rosła, a reprezentacje Home Nations grały ze sobą regularne mecze towarzyskie. Jednak, mimo spisania reguł gry, każdy kraj posiadał własne, specyficzne zwyczaje, co znacznie utrudniało rozgrywanie sparingów – kiedy w Anglii jakieś zagranie uważano za przewinienie, w Szkocji było dozwolone. Aby zapobiec takiej sytuacji przedstawiciele czterech brytyjskich federacji spotkali się 6 grudnia 1882 w Manchesterze. Ujednolicono wówczas zasady gry, jednocześnie powołując do życia International Football Association Board, która miała od tej pory rozstrzygać spory dotyczące przepisów. Dodatkowo, podczas tego spotkania przedstawiciele Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii postanowili sformalizować mecze między swoimi krajami. Tak narodziły się Brytyjskie Mistrzostwa.
Pierwszą edycję turnieju rozegrano w roku 1884. W pierwszym meczu Szkoci pokonali na wyjeździe Irlandię 5:0. Dobrą passę utrzymali przez całe mistrzostwa i zostali ich pierwszymi zwycięzcami. Kolejne edycje organizowano rokrocznie, aż do 1984, kiedy to federacje uznały, że idea Brytyjskich Mistrzostw straciła sens. Było to spowodowane znaczną stratą znaczenia turnieju, wskutek powstania Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy. Warto nadmienić, że dwie edycje turnieju (1950 i 1954) spełniały role eliminacji do Mistrzostw Świata, a dwie inne (1967 i 1968) były grupą eliminacyjną Mistrzostw Europy '68.
Głównym inicjatorem przerwania rozgrywek o Mistrzostwo Wielkiej Brytanii była Anglia, poparta częściowo przez Szkocję. Anglicy mieli tu na uwadze fakt, że drużyny Home Nations nie są już, jak sto lat wcześniej, najlepsze (bo w zasadzie jedyne) na świecie, i chcieli rozgrywać sparingi z lepszymi rywalami. Innymi przyczynami był wandalizm na spotkaniach (zwłaszcza podczas starć Anglii ze Szkocją) czy konflikt w Irlandii Północnej, który doprowadził do przerwania edycji 1981 roku. Głównie z tych powodów federacje Anglii i Szkocji ogłosiły w 1983 roku, że nie wezmą udziału w dalszych turniejach po 1984 r. Walia i Irlandia Północna nie widziały sensu rozgrywania mistrzostw między dwoma drużynami. Ponieważ ostatni turniej wygrali właśnie reprezentanci Zielonej Wyspy ich kibice żartują często, że Irlandia Północna jest Mistrzem Wielkiej Brytanii.
Anglia i Szkocja po 1984 roku faktycznie zaczęły spotykać się z lepszymi drużynami w ramach Rous Cup (były to głównie reprezentacje południowoamerykańskie), jednak turniej ten nie przetrwał próby czasu i zakończył się ostatecznie w 1989 r.
W późniejszych latach Szkocja, Walia i Irlandia Północna wielokrotnie próbowały wznowić rozgrywki, zawsze jednak na przeszkodzie stawała federacja angielska. Anglicy wprawdzie deklarowali zgodę, jednak twierdzili, że meczów nie da się dobrze rozplanować, co doprowadzało do upadku planów reaktywacji turnieju.
W 2009 r. Irlandia Północna, Szkocja i Walia, razem z Irlandią powołały do życia rozgrywki pod nazwą Turniej Czterech Związków. Jego pierwsza edycja zostanie rozegrana w 2011Informacja o planowanym turnieju.
Format rozgrywek Drużyny grały systemem kołowym (każdy z każdym), jednak bez rewanżów, co oznacza, że jedna reprezentacja grała trzy mecze. Zespół, który był gospodarzem meczu w jednym roku, był gościem w następnym. Reprezentacje otrzymywały dwa punkty za zwycięstwo i jeden za remis. Za porażkę punktów nie przyznawano. To właśnie na ich podstawie tworzono tabelę. Drużyna, która po ostatniej kolejce zajmowała pierwsze miejsce (tj. miała najwięcej punktów) zostawała zwycięzcą turnieju. W 1956 wszystkie cztery reprezentacje zdobyły tyle samo punktów i zajęły ex aequo pierwsze miejsce. Aby uniknąć takich sytuacji w 1979 wprowadzono zasadę, że w przypadku równej liczby punktów o miejscu w tabeli decyduje różnica bramek zdobytych i straconych (drużyna z wyższą różnicą wyprzedzała tę z niższą). Jeśli różnica była taka sama, wówczas decydowała wyższa liczba zdobytych bramek.
thumb|200px|Zawalona trybuna stadionu Ibrox
Zwycięzcy poszczególnych edycji 1884 1885 1886 i 1887 1888 1889 1890 i 1891 1892 1893 1894 1895 1896 1897 1898 1899 1900 1901 1902 1903 , Irlandia i 1904 1905 1906 i 1907 1908 i 1909 1910 1911 1912 i 1913 1914 Irlandia 1915–1919 Nie rozgrywano z powodu I wojny światowej 1920 1921 1922 1923 1924 1925 1926 1927 i 1928 1929 1930 1931 i 1932 1933 1934 1935 i 1936 1937 1938 1939 , i 1940–1946 Nie rozgrywano z powodu II wojny światowej 1947 1948 1949 1950 1951 1952 i 1953 i 1954 1955 1956 , , i Irlandia 1957 1958 i Irlandia 1959 Irlandia i 1960 , i 1961 1962 1963 1964 , i Irlandia 1965 1966 1967 1968 1969 1970 , i 1971 1972 i 1973 1974 i 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984
– 54 razy (ostatni w 1983) – 42 razy (ostatni w 1981) – 12 razy (ostatni w 1970) – 8 razy (ostatni w 1984)
Mecze pomiędzy "Home Nations" po 1984 roku 1985
27 lutego, – 0:1 27 marca, – 0:1 25 maja, – 1:0 10 września, – 1:1 13 listopada, – 0:0
1986
23 kwietnia, – 2:1 15 października, – 3:0
1987
1 kwietnia, – 0:2 23 maja, – 0:0
1988
21 maja, – 1:0
1989
27 maja, – 0:2
1992
19 lutego, – 1:0
1996
15 czerwca, – 2:0
1997
27 maja, – 0:1
1999
13 listopada, – 0:2 17 listopada, – 0:1
2004
18 lutego, – 4:0 8 września, – 2:2 9 października, – 2:0
2005
26 marca, – 4:0 3 września, – 0:1 7 września, – 1:0 8 października, – 2:3
2007
6 lutego, – 0:0
2008
20 sierpnia, – 0:0
2009
14 listopada, – 3:0
Przypisy
Linki zewnętrzne RSSSF Anglia w British Home Championship
BBC: Wembley 1977