Papillon – rasa psa łącząca cechy spaniela i szpica, wraz z phalene uznawana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) za odmianę spaniela kontynentalnego (Epagneul nain continental) ze stojącymi uszami. Wielu kynologów oraz organizacji kynologicznych traktuje papillona i phalene jako odrębne rasy, przy czym ich pochodzenie jest różnie wyjaśniane. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa.
Etymologia nazwy Nazwa rasy wywodzi się od francuskiego słowa papillon oznaczającego "motyla". Nawiązuje do kształtu uszu przypominających skrzydła motyla. Także biała strzałka wzdłuż głowy papillon kojarzy się z odwłokiem motyla.
Rys historyczny Rasa uznawana jest za jedną z najstarszych europejskich ras, znana była już co najmniej w XVI wieku. Pierwsza wzmianka o sprzedaży przedstawiciela rasy pochodzi z 1545 roku. Wśród autorów nie ma zgody co do pochodzenia rasy. Wiadomo, że powstała w Europie kontynentalnej. Jedni uważają, że przodkiem papillona mógł być spaniel karłowaty (Epagneul nain) sprowadzony prawdopodobnie z Chin do Hiszpanii. Inni twierdzą, że obecny papillon ze stojącymi uszami wywodzi się od ok. XIX wieku w prostej linii z phalene (z fr. ćma), rasy o zwisających uszach.
Rasa występowała na dworach hiszpańskich zabawiając damy dworu; papillony były popularne na większości dworów szlacheckich w Europie. Została uwieczniona w twórczości Rubensa, Van Dycka i innych. Przed rokiem 1480 psy przypominające osobniki tej rasy pojawiały się prawie wyłącznie na włoskich obrazach i można przypuszczać, że to z dworów książąt państw włoskich moda na papillony rozszerzała się stopniowo na resztę Europy. Do miłośniczek rasy należały między innymi królowe francuskie: Maria Medycejska, Anna Austriaczka i Maria Antonina, która nie rozstała się z psem tej rasy nawet po wtrąceniu do więzienia. Wskutek upodobania, jakie francuscy arystokraci znajdowali w papillonach, za Rewolucji Francuskiej rasa stała się obiektem ataków i znalazła na granicy wymarcia. Po raz pierwszy papillon został pokazany na wystawie w Londynie w 1923 roku, a w USA uznany w roku 1935. Oficjalne rozdzielenie odmian spaniela miniaturowego na papillony i phalene nastąpiło w roku 1969.
Użytkowość Papillon jest psem do towarzystwa, może pełnić funkcję stróża, dobrze znosi warunki miejskie. Potrafi polować na szczury. Rasa nadaje się do psiego sportu agility.
Charakter i temperament Psy tej rasy są wesołe, pełne temperamentu, łatwe do prowadzenia. Papillon jest bardzo inteligentny, przyjacielski i pewny siebie. Bardzo przywiązuje się do właściciela. Wobec obcych jest powściągliwy, czasem bywa nieufny lecz dobra socjalizacja może wykluczyć takie zachowanie.
Wygląd Głowa Stosunkowa lekka i krótka, proporcjonalna względem całego ciała. Stop dobrze zaznaczony. Kufa delikatna, zwężająca się, krótsza niż czaszka. Szczęka i żuchwa mocne, wargi suche, przylegające.
Oczy W kształcie migdałów, duże, ciemne. Powieki dobrze pigmentowane.
Nos Mały i czarny. Grzbiet nosa prosty.
Uszy Duże i delikatne, stojące, z mocną chrząstką w kształcie trójkąta, obficie owłosione. Osadzone szeroko, raczej z tyłu głowy, ustawione pod kątem 45 stopni.
Sylwetka W kształcie krótkiego prostokąta, harmonijna, umiarkowanie mocna. Szyja średniej długości, dobrze osadzona.
Kończyny Proporcjonalnej długości, proste, równolegle ustawione. Łapy owalne, długie, z mocnymi palcami i pazurami, obficie owłosione. Delikatny kościec.
Umaszczenie Psy tej rasy mają zwykle białe umaszczenie z rudymi lub czarnymi łatami. Według wzorca FCI dopuszczalne są wszelkie maści na białym tle. Na głowie biel nie może dominować.
Zdrowie i pielęgnacja Włos jest łatwy w pielęgnacji, wystarczy 1–2 razy w tygodniu wyczesać psa, za pomocą gęstej metalowej szczotki i grzebienia. Problemy zdrowotne: wypadanie rzepki kolanowej, postępujący zanik siatkówki, skłonności do łamania kości Ruch: lubi spacery Żyje przeważnie 13–15 lat.
Najstarszym znanym osobnikiem był Lazare (być może najdłużej żyjącym psem w ogóle). Pies żył 30 lat i pięć miesięcy 4.12.1995 - 14.05.2026
Przypisy Wzorzec FCI nr 77 FCI-St. N° 77 (pdf)
Bibliografia
Izabela Przeczek, Psy rasowe. Pochodzenie, rasy, zachowania. Warszawa: Wydawnictwo SBM, 2016. . Hans Räber: Encyklopedia psów rasowych. Tom I. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 1999. .
Kategoria:Rasy psów Kategoria:Psy ozdobne i do towarzystwa