Joram (יהורם, Jehoram – „Jahwe jest dostojny”) – postać biblijna ze Starego Testamentu, król Izraela (państwa północnego). Był synem Achaba i Izebel. Panował prawdopodobnie w latach 852–841 p.n.e. (według datacji Thielego i McFalla; według Albrighta 849–842 p.n.e.), po śmierci swojego brata Ochozjasza. Był ostatnim władcą z dynastii Omriego.
Utrzymał kult cielców, ale usunął stelę Baala, którą wzniósł jego ojciec. Wraz z Jozafatem, królem judzkim i królem Edomu wyruszył przeciwko Moabitom i zwyciężył pod Kir-Chareszet, nie zdobywając jednak samego miasta. O tych wojnach wspomina prawdopodobnie stela Meszy.
Jest on prawdopodobnie królem Izraela, który występuje bez podanego imienia w opowiadaniach o Elizeuszu. Do niego został wysłany wódz syryjski Naaman z prośbą o oczyszczenie z trądu, on walczył z Aramejczykami i był oblężony w Samarii przez Ben-Hadada.
Gdy wraz z Ochozjaszem, królem judzkim, walczył przeciwko Aramejczykom, został ranny pod Ramot w Gileadzie. Wskutek tego musiał wycofać do Jizreel. Tam został zamordowany przez Jehu, który został w jego miejsce królem, jego zaś ciało zostało rzucone na pole Nabota.
Pojawia się w 2 Księdze Królewskiej 3-9 oraz w 2 Księdze Kronik 22.
Sugeruje się, że jest on tą samą osobą, co Joram, król Judy, rzekomy syn JozafataJohn Strange (1975), "Joram, King of Israel and Judah", Vetus Testamentum, 25 (2), s. 191-201.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Królowie starożytnego Izraela Kategoria:Zamordowani monarchowie Kategoria:Ofiary zabójstw w starożytnym Izraelu