Władysław Tryliński (ur. 20 czerwca 1878 w Telszach, zm. 6 lutego 1956 w Warszawie) – polski inżynier komunikacji. Od jego nazwiska betonowa płyta w kształcie sześciokąta foremnego nazywana jest trylinką.
Życiorys Ukończył w 1896 Gimnazjum Praskie w Warszawie. Przez rok studiował na wydziale fizyczno-matematycznym uniwersytetu w Petersburgu, a w 1902 ukończył Instytut Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I w Petersburgu. Pracował w Jekaterynburgu przy projektowaniu Kolei Czarnomorskiej, a od 1904 w Wileńskim Okręgu Dróg Komunikacji. Kierował wówczas budową ok. 200 mostów drogowych oraz przebudową ok. 1000 drewnianych mostków i przepustów na stałe, przeważnie żelbetowe, co wówczas było nowością. Kierował też robotami wodnymi, m.in. regulacją Prypeci i NiemnaL. Nekanda-Trepka, Władysław Tryliński [w:] Słownik biograficzny techników polskich, nr 6. Warszawa, 1995;. Podczas pobytu w Wilnie był członkiem wileńskiego towarzystwa muzycznego „Lutnia” (1908–1912)Sprawozdanie z Działalności Wileńskiego Towarzystwa "Lutnia" za rok 1908, Wilno 1908, s. 22Sprawozdanie z Działalności Wileńskiego Towarzystwa "Lutnia" za Rok 1909, Wilno 1909, s. 25Sprawozdanie z Działalności Wileńskiego Towarzystwa "Lutnia" za Rok 1910, półrocze I, Wilno 1910, s. 17Sprawozdanie z Działalności Wileńskiego Towarzystwa "Lutnia" za Rok 1912, Wilno 1912, s. 33.
Podczas I wojny światowej kierował pracami drogowymi dla wojska w Kiszyniowie i w Pskowie w randze generała (1915–1917). W 1918 był naczelnikiem oddziału technicznego I Korpusu Wschodniego gen. J. Dowbora-Muśnickiego w Bobrujsku. W 1921 był członkiem Komisji Reewakuacyjnej po wojnie z Rosją SowieckąKronika Polityczna, Delegacje polskie, „Kurier Warszawski” nr 216 z 7 sierpnia 1921, s. 8.. Na początku lat 20. został dyrektorem Robót Publicznych w Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych województwa warszawskiego, a po reorganizacji naczelnikiem wydziału komunikacyjno-budowlanego w Urzędzie Wojewódzkim Warszawskim. W 1929 razem ze Stefanem Bryłą wsławił się konstrukcją pierwszego w Europie spawanego mostu, który powstał niedaleko Łowicza, nad Słudwią.
W 1933 opatentował technologię układania twardej nawierzchni drogowej z betonowych płyt tzw. trylinek. Jest również wynalazcą żelbetowych podkładów kolejowychUrząd Patentowy RP Nawierzchnia kolejowa [Dostęp 2019-02-02].. W latach 1925–1936 był prezesem Związku Zawodowego Inżynierów Drogowych. W 1936 będąc w delegacji w Brześciu n. Bugiem uczestniczył w wypadku samochodowym, w którym zginął dyrektor Departamentu Dróg Kołowych Ministerstwa Komunikacji Stefan Siła-Nowicki oraz szofer ministerstwa. Bezkompromisowo profesjonalne podejście naraziło go władzom resortowym, które przeniosły go w 1935 do Torunia, a następnie do Brześcia nad Bugiem. W 1937 przeszedł na emeryturę.
Po II wojnie światowej pracował w Ministerstwie Komunikacji, m.in. oceniając projekty budowy trasy W-Z i odbudowy warszawskiego węzła kolejowego, a od 1951 do końca życia w Ministerstwie Transportu Drogowego i Lotniczego.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 141-2-23,24).
Życie prywatne Syn Antoniego i Agnieszki z Zawadzkich. Był mężem Beaty z Pieczkowskich (1878–1957), ojcem inżyniera mechanika Władysława Trylińskiego, założyciela i wykładowcy Wydziału Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej, oraz Beaty Trylińskiej, inżynierki architektki.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (31 grudnia 1923)M.P. z 1923 r. nr 296, poz. 427 „za wyjątkowo energiczną i gorliwą pracę zawodową”. Złoty Krzyż Zasługi (5 lipca 1939)
Patenty Nr 18323 Jezdnia drogowa i chodniki z płyt betonowych sześciokątnych. Zgłoszono 14 grudnia 1932 r. Udzielono 24 kwietnia 1933 r.Urząd Patentowy RP: Opis Patentowy PL 18323 B1 [ Dostęp 2019-02-02] Nr 22621 Dwudzielna forma metalowa do wyrobu płyt. Zgłoszono 21 listopada 1934 r. Udzielono 13 stycznia 1936 r.Opis patentowy. Dwudzielna forma metalowa do wyrobu płyt Warszawa 1936 Nr 36040 Nawierzchnia kolejowa Patent zgłoszono 14 maja 1947 r. Udzielono patentu 12 lutego 1953 r. dla Władysława Trylińskiego seniora, Władysława Trylińskiego juniora, Beaty Trylińskiej i Marii Kusznierewiczowej
Przypisy
Bibliografia
Józef Piłatowicz, Tryliński Władysław (1878-1956), w: Polski Słownik Biograficzny, t. LV, Warszawa-Kraków 2023-2024, s. 300-302.
Kategoria:Absolwenci VIII Liceum Ogólnokształcącego im. króla Władysława IV w Warszawie Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I Kategoria:Ludzie urodzeni w Telszach Kategoria:Ludzie związani z kolejnictwem w Polsce Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy inżynierowie dróg i mostów Kategoria:Polscy wynalazcy Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1956