Félix Édouard Vallotton (ur. 28 grudnia 1865 w Lozannie, zm. 29 grudnia 1925 w Neuilly-sur-Seine) – szwajcarski malarz, tworzący w stylu secesji i nabizmu. Oprócz obrazów tworzył też drzeworyty.

Życiorys mały|Od lewej: Ker-Xavier Roussel, Édouard Vuillard, Romain Coolus, i Félix Vallotton w 1899 r. Urodził się w 1865 r. we francuskojęzycznej, szwajcarskiej Lozannie. Wychował się w tradycyjnym mieszczańskim domu, w protestanckiej rodzinie. Po ukończeniu szkoły średniej wyjechał studiować sztukę do Paryża. Uczył się w Académie Julian pod okiem Jules’a Lefebvre’a i Gustave’a Boulangera. Początkowo skupiał się na portretach. W 1885 r. po raz pierwszy publicznie wystawiono jego obraz olejny pt. Portret pana Ursenbacha. Podczas studiów zaprzyjaźnił się z artystą Charlesem Maurinem, który zapoznał go z tworzeniem drzeworytów. W 1885 r. ukończył studia artystyczne. Sprzedawał swoje odbitki rysunków, tworzone na podstawie dzieł Rembrandta i Jeana-François Milleta. W 1890 r. zaczął publikować recenzje sztuki w prasie.

W latach 90. XIX wieku tworzył niemal wyłącznie drzeworyty. W latach 1891–1902 Vallotton stworzył ponad 100 rycin. Przypisuje się jemu, obok Paula Gaugina, szczególne zasługi w ożywieniu sztuki drzeworytu, która straciła na popularności po renesansie. Tworzył uproszczone sceny, bogate w aksamitną czerń, równoważoną białymi fragmentami papieru. Jego ilustracje, kpiące z życia burżuazji i mieszczan, przyniosły mu popularność. Tworzył ilustracje dla wielu francuskim czasopism, m.in. dla „L'Assiette au Beurre” i „La Revue blanche”. W tamtym okresie zaczął angażować się politycznie, głównie za pośrednictwem swoich grafik, wyrażał m.in. poparcie dla Alfreda Dreysufa podczas afery z nim związanej. Od 1892 r. współpracował z grupą artystyczną Nabis. Opuścił ją na początku XX wieku.

W 1899 r. Vallotton poślubił Gabrielle Rodrigues-Henriques, zamożną żydowską wdowę. Gabrielle była córką marszanda Alexandre'a Bernheima, co umożliwiło Vallottonowi wystawianie swoich prac w galerii teścia. Małżeństwo zapewniło mu stabilność finansową, a sam artysta odszedł od grafiki i skoncentrował się na malarstwie olejnym. W 1899 r. artysta kupił aparat Kodak, którym fotografował swoje otoczenie. W 1900 r. uzyskał francuskie obywatelstwo. W drugiej połowie swojej kariery artysta skupił się na malowaniu martwych natur, aktów i pejzaży. Tworzył w uproszczonym, ale realistycznym stylu. Jego pejzaże cechuje niepokojący nastrój, wyraziste światło i poczucie absolutnej ciszy. Swoje pejzaże tworzył w oparciu o podejście „paysage composé”, polegające na wykonaniu szkicu na miejscu, który stanowił punkt wyjścia dla obrazu namalowanego później w pracowni. W okresie I wojny światowej tworzył antywojenne grafiki w ramach cyklu C'est la Guerre! (To jest wojna!). Podróżował później po Europie, wystawiając swoje dzieła głównie we Francji i Szwajcarii.

Vallotton napisał także trzy powieści i osiem sztuk teatralnych. W 1904 r. jego sztuka została wystawiona w paryskim Théâtre de Grand Guignol.

Tworzył aż do śmierci. Zmarł w wieku 60 lat z powodu nowotworu.

Wybrane dzieła

Przypisy

Bibliografia M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Kategoria:Szwajcarscy malarze Kategoria:Nabiści Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1925 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lozannie